అమ్మ చెబితే వినాలి(కథ)

సాహితీమిత్రులారా!

అమ్మ చెబితే వినాలి(కథ)

రచన - యమ్. వెంకటేశ్వరరావు

 నాన్న (కథ)

సాహితీమిత్రులారా!

నాన్న(కథ)

రచన - యమ్. వెంకటేశ్వరరావు

 పరోపకారం(కథ)

సాహితీమిత్రులారా!

పరోపకారం(కథ)

రచన - యమ్. వెంకటేశ్వరరావు

 వందరెక్కల స్త్రీ (కథ)

సాహితీమిత్రులారా!

వందరెక్కల స్త్రీ (కథ)

రచన - యమ్. వెంకటేశ్వరరావు

 తీరని ఋణం తీరిపోయింది(కథ)

సాహితీమిత్రులారా!

తీరని ఋణం తీరిపోయింది(కథ)

రచన - యమ్. వెంకటేశ్వరరావు

పెంకుటిల్లు (కథ)

సాహితీమిత్రులారా!

పెంకుటిల్లు (కథ)

రచన - యమ్. వెంకటేశ్వరరావు 

 రోల్ మాడల్ (కథ)

సాహితీమిత్రులారా!

రోల్ మాడల్ (కథ)

రచన - యమ్. వెంకటేశ్వరరావు

ర-కారం

ర-కారం

సాహితీమిత్రులారా!

‘జుఁయ్, జుఁయ్’ అంటూ చెవుల మీద చప్పుడు. బలమైన వత్తిడితో తోసేస్తున్నట్టూ గుండెల మీద ఎవరో వేసిన దెబ్బతో వంట్లో సత్తువంతా పోయి గడ్డిపరకలా గాలిలో తేలిపోతున్నాడు. కొట్టినవాడెవరో తాను వేగంగా ఎగిరిపోతుంటే విజయగర్వంతో నవ్వడం, నెప్పి వల్ల తన మెదడు పనిచేయకపోవడం, భయంతో వెన్ను వణుకడం తెలుస్తోంది. ప్రాణం పోతోందా? తన తమ్ముడు ఇలాగేనా భయంతో చచ్చిపోయింది? లేకపోతే నిజంగా తగిలిన దెబ్బ రక్తం తోడేసి వాడి ప్రాణం తీసిందా?

చటుక్కున మెలుకువ వచ్చిన మారీచుడు చుట్టూ చూసేడు. హమ్మయ్య, ఇదంతా కలన్నమాట. తానింకా తన కుటీరంలోనే ఉన్నాడు. చావలేదు. విశ్వామిత్రుడి అక్క కౌశికి నీళ్ళు తెచ్చుకోవడానికి వెళ్తుంటే తాను చెట్టు మీదనుంచి ఆవిడ ముందు దూకి రక్తం ఎముకలూ అవీ విసిరి బెదిరిద్దామనుకున్నాడు కానీ ఆవిడ తనని అసలు పట్టించుకున్నదే కాదు. తర్వాత ఒకసారి యాగదీక్షలో కూర్చున్న విశ్వామిత్రుడు కోపం తెచ్చుకోడని ఆయన యాగం పాడుచేద్దామనుకుంటే జరిగినది తెల్సినదే. అసలీ మునులకీ, వాళ్ల కుటుంబంలో ఆడవారికీ రాక్షసులైన తమని చూసినా బెదరని ధైర్యం ఎలా వస్తుందో? ఈ విశ్వామిత్రుడి అక్క కౌశికి రోజూ శ్రీచక్రాన్ని పూజిస్తుందని తర్వాత తెల్సింది. వీళ్ళ ధైర్యం అంతా ఆ పూజల వల్ల కాదు కదా? ఎప్పుడో ఓరోజు రావణుడికి ఈ శ్రీచక్రం వల్లే కీడు అని ఎక్కడో విన్నాడు…

తన ఆలోచనలు ఎవరైనా గమనించారేమో అన్నట్టూ ఓసారి చుట్టూ చూశాడు మారీచుడు. తాను ఇలా ఆలోచిస్తున్నట్టూ రావణుడికి కానీ తెలిస్తే ప్రాణం తీస్తాడు. అయినా ఖర్మ కాకపోతే ఇటువంటి స్త్రీలోలుడైన రాజుకా ఊడిగం చేయాల్సి రావడం? విశ్వామిత్రుడు యాగంలో సహాయానికి ఈసారి ఎవరో కుర్రాళ్ళని తీసుకొచ్చాట్ట. ఆ మాట తెలిసి కూడా, ఈ కుర్రకుంకలు తమనేం చేస్తార్లే అని మీద పడబోయేరు. ఈ కుర్రాళ్ళెవరో కానీ రెండే రెండు బాణాలతో ముగించారు తమ కథ. ఒక బాణంతో సుబాహుడు పోతే తనకింకా నూకలు మిగిలాయి, ఆ రెండో బాణం ఛాతీమీద కొట్టి సముద్రంలో పారేసింది తనని. ఆ దెబ్బ కలలోకూడా మర్చిపోలేకపోతున్నాడు తాను. ఎప్పటి మాట! తల్లి తాటకీ, తానూ, సుబాహుడు ఎంత సంతోషంగా ఉండేవారో! ఏ జన్మలో చేసిన ఖర్మో కాకపోతే అగస్త్యమహాముని దగ్గిరకి వెళ్ళి ఆయన్ని ఏడిపించనేల? ఆయన శపించాక రావణుడి సహాయంతో జనస్థానంలో, ఈ అరణ్యాల్లో అధికారం దొరికింది. అలా రావణుడికి తాము ఋణపడి ఉన్నారు ఏం చెప్పినా చేయడానికి. సుబాహుడు పోయాక తనకి తెలిసొచ్చిన విషయాలు అనేకం.

తమని బాణాలతో కొట్టిన ఆ రాముడే కొద్ది రోజుల ముందు, తమ తల్లి తాటకిని కడతేర్చాడు. ఆ కుర్రాడు పినతల్లి కైక దగ్గిరే విలువిద్య అంతా నేర్చుకున్నాడనీ, ఆవిడ ఈ కుర్రాణ్ణి స్వంత తల్లికంటే ఎక్కువగా చూసుకుంటోందనీ తెలిసొచ్చింది. సవతితల్లి అంటేనే తన పిల్లలు కానివారిని రాచిరంపాన పెడుతుందని కదా లోకంలో అనుకునేది? ఇదో వింత అయితే, తన తల్లి తాటకిని చంపినందుకు విశ్వామిత్రుడు తన దగ్గిరున్న అస్త్రవిద్యనంతా ఈ రాముడికి ఉచితంగా ధారపోశాడు. ఈ కుర్రాడికెందుకో ఆ విలువిద్యంతా? రాక్షసరాజైన రావణుడి లాంటి వారికిస్తే ఉపయోగం కానీ బొడ్డూడని కుర్రాడికా అస్త్రవిద్య?!

భయంతో ఇక కంటిమీద కునుకు రాదని తెలిశాక లేచి కుటీరంలోంచి బయటకొచ్చాడు మారీచుడు. ఒకప్పుడైతే లేవగానే ఎవర్ని ఎలా చంపుదామా, ఏ యాగం ఎలా ధ్వంసం చేద్దామా అనే ఆలోచనల్తో సతమతమయ్యే మారీచుడిప్పుడు సాధువు. స్నానం చేసి, విభూదిరేఖలు పెట్టుకుని శివస్మరణ చేయడమే. ఉన్న ఇద్దరు ముగ్గురు అనుచరులూ ఏదో పెడితే, లేకపోతే తనకి ఏది దొరికితే అది తినడం. చావు భయం ఎంత పనిచేస్తుందీ జీవితాలకి! ఓ అనుచరుడొచ్చి చెప్పాడు, ‘రాత్రి రత్నాలతో పొదిగిన ఒక రథం ఇటువైపు రావడం…’

రాత్రి, రత్నం, రథం, రావడం. తర్వాత మనసులో మెదిలేది రుథిరం. ర-కారం మళ్ళీ వినిపిస్తోందే? ఆ వెంఠనే తనకి వద్దన్నా గుర్తుకొచ్చేది, ఏదైతే మర్చిపోదామనుకున్నాడో అదే పదం, అదే కుర్రాడు. రా…ము…డు. చెవుల వెంట జుఁయ్, జుఁయ్ అని బాణాలు దూసుకుపోతున్న చప్పుడు. ఛాతీ మీద తగిలిన మానవాస్త్రం వత్తిడి దెబ్బా, దాని తాలుకు నెప్పీ; వెన్నులో, కాళ్లలో సన్నటి వణుకు. మనసులో ఉన్న బెరుకు మొహంలో కనపడకుండా కప్పిపెట్టుకుంటూ అడిగేడు అనుచరుణ్ణి, “ఎవరా వచ్చినది?”

“రావణుడెటో వెళ్ళి వెనక్కి లంకానగరానికి తిరిగి వెళ్తున్నారని అనుకున్నాం. ఇక్కడ ఆగలేదు కానీ రథం ఈ దారిన వచ్చినప్పుడు మాకు మెలుకువ వచ్చి గమనించాం.”

కుటీరంలోకి వచ్చాక మళ్ళీ ఆలోచనలు. జరిగినదంతా గుర్తుకువస్తోంది మళ్ళీ మళ్ళీ. ఈ రాముడు తనని వదిలేలా లేడు… ఏ పినతల్లి అయితే రాముణ్ణి అత్యంత ఇష్టంగా చూసేదో ఆవిడే రాముణ్ణి పధ్నాలుగు సంవత్సరాలు వనవాసానికి పంపించింది. ఆ రాముడి భార్య సీత ఆయన్ని వదలకుండా కూడా వచ్చింది. ఈ అడవిలో ఏం తింటుందో మరి. అన్నింటికన్నా వింత ఆయన తమ్ముడు స్వంత భార్యని ఇంట్లో వదిలేసి ఈయన కూడా వచ్చాడు అడవికి. పిచ్చివాడు కాకపోతే స్వంత భార్యకన్నా అన్న ఎక్కువా? ఏమిటో ఈ మానవుల ఆలోచనలు, అంతుబట్టవు. తన తల్లినీ తమ్ముణ్ణీ చంపినందుకు, తనకొచ్చిన మాయలతో వాళ్లకి కనబడకుండా వెళ్ళి ఆ రాముణ్ణి చంపేద్దామనుకున్నాడు. మరి తాను వచ్చినట్టు రాముడెలా గమనించాడో, ఒక్క చురకత్తి లాంటి బాణం సంధించాడు. దాని తాకిడికి తాను చచ్చిపోయాడనే అనుకున్నాడు. సరి సరి ఇంకా మరికొన్ని నూకలున్నాయి తనకి. ఇంక ఈ రాముడి గురించి ఆలోచించి మనసు పాడుచేసుకోవడం అనవసరం. తనకి మరోసారి అటు వెళ్తే చావు తప్పదనేది తెలుస్తూనే ఉంది. నమో నమఃశివాయ, శివాయ, రామ, రామ, నమఃశివాయ… రామ, రామ.

ఇదెక్కడి గొడవ తన జీవితానికి? శివస్మరణ చేద్దామనుకునేలోపునే మనసులో రాముడు కదుల్తున్నాడు. ఎంత వద్దనుకున్నా వెన్ను వణికించే ఒకే ఒక పదం గుర్తుకొస్తోంది. రా… ము…డు. అగస్త్యులవారిని కలిశాక ఇలా దండకారణ్యంలో దిగాడట. మాట తప్పనివాడనీ, ఆఖరికి తాను వెళ్ళి శరణువేడినా అభయం ఇస్తాడనీ చెప్పుకోవడం తాను విన్నాడు. రాముడు అంత మంచివాడైతే తన తల్లినీ, తమ్ముణ్ణీ ఎందుకు చంపినట్టో?

అంతలోనే మారీచుడి అంతరాత్మ అరిచినట్టూ అంది లోపలనుంచి. ‘నువ్వూ నీ తమ్ముడూ యాగం ధ్వంసం చేయబోతూ చేసిన పనిని రాముడు అడ్డుకున్నాడు. రాముడి తప్పేమిటిందులో?’ ఉత్తరోత్తరా తనకి తెలిసివచ్చిన విషయాల ప్రకారం, రాముడు థర్మమూర్తి. తండ్రి మాట కోసం ఇలా వచ్చిన కుర్రాడికి దారిలో మునులందరూ ఏదో ధనుస్సో, ఖడ్గమో, అస్త్రమో ఇవ్వడం. ఇదంతా చూస్తే ఈ రాముడూ, సీతా, ఆ లక్ష్మణుడూ దండకారణ్యంలో రాక్షసులనందర్నీ చంపడానికి యముడు పంపిన దూతలే అనిపిస్తోందంటే అనిపించదూ మరి?

లంకలో రావణుడి చర్చలు సాగుతున్నై. రాముడి చేతిలో చావుదెబ్బ తిన్నాక ఆ అస్త్రవిద్యాపాటవం గురించి మారీచుడిచ్చిన సలహా గుర్తుంచుకుని తాను వెళ్ళకుండా జనస్థానంలో రాముణ్ణి ఓ కాపు కాయమని పంపించిన ఖర, దూషణ, త్రిశరులూ, వాళ్ల రాక్షస సేనా తుడిచిపెట్టుకుపోయేయి. శూర్పణఖ చెప్పడం ప్రకారం ఈ రాముడి విలువిద్య ఎక్కడా విన్నదీ కన్నదీ కాదు. బాణం ఎప్పుడు తీస్తాడో, ఎప్పుడు సంధిస్తాడో ఏమీ కనిపించదు. రాక్షస సేన అలా మట్టిలో పొర్లుతూ చావడం ఒకటే కనిపించేది. తానే యుధ్ధానికి వెళ్తే? ఓడిపోడు కదా? అసలే తనకి మానవులనుంచి అపాయం ఉందని అందరూ ఎరిగిందే. ఇదికాదు దారి, మరోటి ఏదో ఆలోచించాలి.

అకంపనుడు చెప్పేడు, “సీత లేకుండా రాముడు బతకలేడు. సీతని ఎలాగో ఒకలాగ మాయచేసి అపహరించుకొని తీసుకురా. తర్వాత నయానో భయానో ఆవిణ్ణి లోబర్చుకోవచ్చు. సీత ఒకసారి రావణ సామ్రాజ్యం చూడగానే మనసు మారి రాముణ్ణి వదిలేస్తుంది. ఆ తర్వాత రాముడు బతకడం అసంభవం.”

రావణుడికి సందేహం తీరక అడిగేడు. “అపహరించుకుని వచ్చాక సీత నన్ను తిరస్కరిస్తే?”

“రావణా, నువ్వు త్రిలోకాధిపతివి, నీ సామ్రాజ్యం, నీ కట్టుబడిలో ఉన్న నవగ్రహాలూ, నువ్వు యముణ్ణి జయించడం, కుబేరుడి దగ్గిరనుంచి పుష్పకం తేవడం అవీ విన్నాక కూడా నీకు లొంగని ఆడది ఈ త్రిలోకాల్లో ఉంటుందా?” నవ్వేడు అకంపనుడు.

“మరి సీతని తీసుకురాగల వాడెవరు?”

“మాయల్లో ఆరితేరిన మారీచుడే దీనికి తగినవాడు. ఏదో విధంగా మారీచుడు రాముణ్ణి కనక సీతకు దూరంగా తీసుకెళ్లగలిగితే, నువ్వు వాళ్ళుండే కుటీరం దగ్గిరకెళ్ళి సీతని ఎత్తుకొని రావచ్చును.”

ఆలోచన నచ్చిన రావణుడు మారీచుడి దగ్గిరకి బయల్దేరాడు.

“ఏమిలా వచ్చావు? లంకలో అంతా కులాసాయేనా?” అడిగేడు మారీచుడు.

“నువ్వేదో నాకు సహాయం చేస్తావనుకుని వచ్చాను. ‘రాముడి దగ్గిరకి వెళ్లకు, ఎవర్నో పంపించు’ అంటే ఖర, దూషణ, త్రిశరులని, వాళ్ల సేనలతో పంపించాను. ఒక్కడు మిగల్లేదు. జనస్థానం నుంచి దండకారణ్యం దాకా మనదే రాజ్యం. ఇప్పుడిక్కడో మానవుడు మన సైన్యాన్ని చంపుతూంటే నోరు మూసుకుని కూర్చోవడం ఎలా?”

కాసేపు నోటమ్మట మాట రాని మారీచుడు తేరుకుని చెప్పేడు, “క్రితంసారి వచ్చినప్పుడు చెప్పాను కదా, నువ్వు వెళ్ళినా రాముడు నిన్నీపాటికి యమలోకానికి పంపి ఉండేవాడు. విను రావణా! రాముడు ధర్మమూర్తి, నిష్కారణంగా ఎవర్నీ ఏమీ చేయడు. ఆయన ఈ దండకారణ్యం ప్రాంతాలలో ఉన్నన్నాళ్ళూ అసలు ఆయన్ని గమనించనట్టు ఉండు. వచ్చినవాడు వచ్చినట్టే వెనక్కి వెళ్ళిపోతాడు. ఓ కుటీరం ఏర్పాటు చేసుకుని అక్కడ భార్యా తమ్ములతో శాంతంగా ఉండేవాడిని రెచ్చకొట్టవద్దు. ఆయనకి కోపం వస్తే….”

“ఆపుతావా ఇంక? ఇంత పిరికివాడిలా ఎప్పుడు తయారయ్యేవు?” రావణుడు గర్జించాడు.

“…పిరికితనం కాదు, రెండుసార్లు చిటికెలో చావుదెబ్బ తిన్నాక చెప్తున్న మాట ఇది రావణా. ఆ దెబ్బ ఇప్పటికీ వెన్నులో చలి పుట్టిస్తోంది. ఇన్ని దేనికీ, అసలు శూర్పణఖ వల్ల వచ్చినదే ఈ అనర్థం. నీకన్నా పెద్దవాణ్ణి, నీ క్షేమం కోరి చెప్తున్నాను విను. శూర్పణఖ ముక్కూ చెవులూ కోసినా ఖర దూషణులని చంపినా రాముడు నిష్కారణంగా చేసినపని కాదు అది. నీకు లంకలో సుఖాలకి తక్కువలేదు; రాముడి మాట వద్దు మనకి…”

“స్వామిభక్తి పోయి శత్రువుని పొగుడుతున్నావే? నేను అన్నీ కనుక్కునే వచ్చాను. ఈ రాముడికి చేతనైతే పినతల్లినీ, తండ్రి, తమ్ముళ్ళనీ తరిమేసి రాజ్యం ఆక్రమించుకోడూ? పాపి, ధూర్తుడు, పిరికివాడు, తిండీ గుడ్డా లేకుండా అడవుల్లో తిరుగుతున్న రాముడి గురించేనా నువ్వు చెప్పేది? నేను రాజుని, నిన్నూ సుబాహుణ్ణీ తాటకినీ చేరదీయకపోతే మీ ముగ్గురూ ఏమై ఉండేవారు? రాముడు మనకి శత్రువు. వాడి భార్యని అపహరించడానికి నీ సహాయం కోసం వస్తే, ఏమిటి నీ ప్రేలాపన ఇంకా?”

రావణుడి కంఠంలో కోపం చూసి ఈ సారి మారీచుడికి నీరసం ఆవహించింది. తన సమయం ఆసన్నమైనట్టేనా? రావణుడు చేయబోయే ఈ పనివల్ల తన చావుతో మొదలై మొత్తం రాక్షసకులం సర్వనాశనం కాబోదు కదా? దాని బదులు తానొక్కడూ పోవడం మంచిది. మారీచుడి ఆలోచనలు పరిపరి విధాలుగా పోతూంటే రావణుడి కంఠం వినిపించింది.

“ఏమైంది నీకు మారీచా, మాట్లాడవేం?”

మెల్లిగా నోరు విప్పాడు మారీచుడు.

“అడిగావు కనక చెప్తున్నాను విను రావణా!

సులభా పురుషారాజన్, సతతం ప్రియవాదినః
అప్రియస్యసచ పాథ్యస్య వక్త శ్రోతాచ దుర్లభః

పక్కనుండే భజనపరులు కో అంటే కోటిమంది సులభంగా దొరుకుతారు. అయితే, నీ క్షేమం కోసం, నీకు నచ్చనివైనా అప్రియమైన విషయాలు చెప్పేవారు నీకు దొరకడం అసాధ్యం. ఒకవేళ దొరికినా నువ్వు వినలేవు. రావణా! చావు దగ్గిరకొచ్చినప్పుడు ఎవరేం చెప్పినా నచ్చదు మనకి. లేకపోతే బ్రహ్మ గురించి తపస్సు చేసి వరాలు పొందిన నువ్వు ఇలా మాట్లాడగలవా? ఇన్నేళ్ళు నువ్వు ఏ మానవుడూ పైకి రాకుండా తొక్కిపెట్టి ఉంచావు కానీ అసలు రాముడి గురించి నువ్వూ నీ చారులూ గమనించినట్టే లేదు. రాముడు పిరికివాడా? ఎవరా చెప్పినది? నన్నూ, నా తల్లినీ, నా తమ్ముణ్ణీ చావగొట్టి వదిలాడు. నాకు నూకలు మిగిలి ఉన్నాయి కనక నేను బతికిపోయాను. నువ్వే చెప్తున్నావు కదా, ఖర, దూషణ, త్రిశరులని రాముడు ఒక్కడూ తేల్చిపారేశాడు. పిరికివాడైతే విల్లంబులు చేత్తో పట్టుకుని ఎదురొచ్చేవాడా దేవతలని జయించిన వీళ్ళకి? రాముడు పాపాచారుడా? ఆయన చేసిన పాపం ఒకటి చూపించగలవా? పినతల్లి ఎందుకు కోరిందో అసలు ఆవిడ అలా కోరడానిక్కారణం ఏమిటో అని ఆలోచించకుండా, ‘నువ్వు వనవాసం చేయాలి’ అంటే, ‘ఓ, అంతే కదా’ అంటూ రాజ్యాన్ని తృణప్రాయంగా వదులుకున్న రాముడు ధూర్తుడా? నీ రాక్షస ధర్మం రాముడికి ఆపాదించి రాముణ్ణి అటువంటి మాటలనకు. ప్రపంచం అనుకునేదేమిటో నీకు తెలియదులా ఉంది.

రామో విగ్రహాన్ థర్మః సాథు సత్యపరాక్రమః
రాజా సర్వస్యలోకస్య దేవానా మివవాసవః

ధర్మం పోత పోసిన విగ్రహమే రాముడు. సాధువూ, అసత్యం అనేది నోట్లోకి, మనసులోకి రానీయని వాడూను. పధ్నాలుగు లోకాలనీ ఏలడానికి సరైనవాడు. రాజ్యం రాజభోగాలు అన్నీ వదులుకుని వచ్చినవాడు. తనకి ఇలా అయినందుకు పినతల్లిని కానీ తండ్రిని కానీ నిందించినట్టు ఒక్కమాట వినలేదు నేను ఎవరినోటా. అటువంటి వాడు లుబ్దుడా, ధూర్తుడా? మరో విషయం చెప్తున్నాను విను. రాక్షస లోకం పైకి అనలేనిదీ, నీ వెనక చెప్పుకుంటున్నదీను. నీకు వేదవతి ఇచ్చిన శాపం, శ్రీచక్రం వల్ల రాబోయే ఉపద్రవం అన్నీ కలిసి నీ మరణానికి కారణం కాబోతున్నాయి. రాక్షస రాజువైన నువ్వు ఇటువంటి తుఛ్ఛమైన పనులు చేయవచ్చా? లంకకి పోయి సుఖంగా ఉండు…”

రావణుడి మొహంలో ఏమీ తేడా కనిపించకపోవడం చూసి మారీచుడు కొనసాగించాడు.

“… ఏకపత్నీవ్రతుడైన రాముడు అగ్నిహోత్రుడైతే ఆ మండే అగ్నిశిఖే ఆయన భార్య. దాన్ని ముట్టుకోవడం అంటే కావాలని చేతులు కాల్చుకోవడమే. అలా కాదు రాముడు పాపాచారుడే అనుకుంటే ఆయన భార్యని అపహరించడమే అనవసరం. అసలు పరాయి వాడి భార్యని అపహరించాలనే నీచమైన కోరిక పులస్త్యబ్రహ్మ వంశసంజాతుడవైన నీకెలా పుట్టిందో నా ఊహకి అందడం లేదు. నువ్వు చేయబోయే ఈ పని వల్ల రాముడికి కోపం వచ్చి మొత్తం రాక్షస సంహారానికి బీజం పడకుండా పరమేశ్వరుడు రక్షించాలి. నీకు ధైర్యం ఉంటే ఒక్కడివీ రాముణ్ణి యుద్ధానికి ఆహ్వానించు. ఆ యుద్ధంలో నువ్వు గెలిస్తే సీతని నీ దాన్నిగా చేసుకో. అసలంటూ నువ్వు బతికి బట్టకడితే…”

“మారీచా,” తనపేరు సార్థకం చేసుకుంటూ అరిచాడు రావణుడు, “నేను రాజుని. నువ్వు నా సేవకుడివి. నేను ఇక్కడకి వచ్చినది నిన్ను ఏం చేయాలో చెప్పడానికి, సలహా కోసం కాదు. నువ్వు ఎందుకు నోరుపారేసుకుంటున్నావో? రాజు చెప్పిన పని చేయకపోతే సేవకుడికి పడే శిక్ష తెలుసా?”

తన చావు దాదాపు ఖాయమైపోయినట్టూ తెలిసిన మారీచుడు చెప్పాడీసారి స్థిరంగా, “తెలుసు రావణా. నీ ఆజ్ఞ ధిక్కరిస్తే పడే శిక్ష మరణం. ఆ మరణానికి నేను రెండుసార్లు అతి చేరువలోకి వెళ్ళి వచ్చాను కనక నీకు ఆ గతి పట్టకుండా ఉండడం కోసం మరోసారి చెప్తున్నాను విను. నువ్వే కనక ఆ జానకిని అపహరించి లంకకి తీసుకెళ్ళగలిగితే ఆవిడే నీ పాలిట మృత్యుదేవత. ఆ సీత నిన్నూ, నీ రాక్షసకులాన్నీ సర్వనాశనం చేయడానికే పుట్టినట్టనిపిస్తోంది.”

“ఒక ఆడదా నన్ను నాశనం చేసేది?” రావణుడు నవ్వేడు.

“నువ్వు అపహరిద్దామనుకుంటున్న ఆ సీత నిన్నేమీ చేయలేకపోవచ్చు. కానీ అగ్నిహోత్రుడైన రాముడు నిన్ను సర్వనాశనం చేసి తీరుతాడు. నీకు మానవుల చేతిలో చావు రాసి పెట్టి ఉందని పరోక్షంగా అందరూ అనుకుంటున్నదే. రాముడి గురించి నీ అంచనాలూ, నువ్వు విన్నదీ తప్పు. నేను చెప్తున్నది స్వానుభవం, ఎవరి ద్వారానో విన్నది కాదు. రాముడి చేతిలో చావు దెబ్బలు తిన్నప్పటినుండీ నాకెలా ఉందో చెప్తున్నాను మరో సారి విను.

రకారాదీని నామాని రామత్రస్తస్య రావణః,
రత్నాని చ రథాశ్చైవ విత్రాణం జనయంతిమే.

రత్నం, రథం, రామ, రావణ అనే రకారంతో వచ్చే ఏ మాటా, పదం విన్నా నా వెన్ను వణుకుతోంది. మన వరకూ ఎందుకు, బలి, నముచి వంటి మన పూర్వుల వల్ల కూడా అధర్మం జరుగుతుంటే నిలబెట్టి వాళ్ల తల తీయగల సమర్థుడు రాముడు. ఇదంతా శూర్పణఖ కామోద్రేకం వల్ల వచ్చిన గొడవ. నా మాట విని, రాముడి వైపు వెళ్లవద్దు. నిప్పుగుండంలో పడే శలభాల్లాగా మాడిపోతాం.”

జేవురించిన మొహంతో రావణుడు అన్నాడు, “ఇదన్న మాట నిన్నూ, నీ తల్లినీ, సుబాహుణ్ణీ చేరదీసినందుకు నువ్వు విభూది రేఖలు పెట్టుకుని శతృవుని పొగుడుతూ నాకు నూరిపోసే పిరికిరసం, భేష్. ఇలా నువ్వు నా వెన్నులో పొడవడానికి తయారవుతున్నావనే విషయం నాకు ఇప్పటికైనా తెలిసివచ్చింది. ఇంతవరకూ వచ్చాక వెనక్కి తగ్గే ప్రసక్తిలేదు. సేవకుడివైన నువ్వు నేను చెప్పిన పని చేయవు కనక మరణదండనే నీ ఖాయం. లేదా నీకు మరణ భయమే కనక ఉంటే నేను చెప్పినట్టూ మాయలేడిగా బయల్దేరు. చిటికెలో అయిపోయే పనికి ఇంత రాద్ధాంతం అనవసరం. నేను సీతని ఎత్తుకుపోగానే నువ్వు మారీచుడిలా మారి మళ్ళీ వెనక్కి వచ్చేసి నీ శివస్మరణ చేసుకోవచ్చు.”

“ఎంత సులభంగా చెప్పావు రావణా! రామబాణం తగిలి నా ప్రాణం పోయినప్పుడు నీకు సంతోషం కాబోలు. అయినా నువ్వే చెప్పావు కదా, నీ ఆజ్ఞ ధిక్కరించి నీ చేతిలో చావడమో లేకపోతే లేడిలా మారి రాముడి చేతిలో చావడమో అనేదే నేను తేల్చుకోవాల్సినది. నాకు చావే తథ్యం అయితే ఇటువంటి తుఛ్ఛమైన ఆలోచనలు చేసే నీ చేతిలో చావడం కంటే ధర్మాత్ముడైన ఆ రాముడి చేతిలో చావడం మంచిది. నడు రాక్షసేశ్వరా, నడు పోదాం. కానీ నీతో ఆఖరి మాట చెప్పనియ్యి. నీ ప్రణాళిక ప్రకారం నేను లేడిలా మారి రాముణ్ణి దూరంగా తీసుకెళ్తాను. ఆ తర్వాత, ఇప్పటికే రెండుసార్లు కనికరించిన రామబాణం ఈ సారి నా ప్రాణాలు తీస్తుందనేది తధ్యం. తర్వాత ఎలా జరుగుతుందో నాకు తెలియదు కానీ, నువ్వు పధ్నాలుగు లోకాల్లో సీతని ఎక్కడ దాచినా ఆ రాఘవుడు నిన్ను సింహం జింకని వేటాడినట్టూ వేటాడి చంపుతాడు. ఇందులో మరో దారుణమైన విషయం ఏమిటంటే నువ్వు రాక్షస రాజువి కనక ముందు నువ్వు యుద్ధానికి రాకుండా నీ అనుచరులని–నన్నూ, ఖర దూషణాదులనీ పణంగా పెట్టినట్టే, ఒక్కొక్కర్నీ పంపిస్తావు. దాంతో వాళ్ళందర్నీ యమలోకానికి పంపిస్తూ రాముడు చివరకి నీ సంగతి తేలుస్తాడు. విభీషణుడి వంటి ధర్మం తెలిసినవారు నీకు మంత్రులైనా నీ బుద్ధి ఇలా వికటించడం చూస్తే ఇదే నాకు తెలిసి వస్తోంది. నీ ఉప్పు తిన్నందుకు ప్రాయశ్చిత్తం అనుభవించే సమయం ఆసన్నమైనట్టుంది. నీ వల్ల మొత్తం రాక్షస కులం తుడిచిపెట్టుకు పోబోతోందనే ఒక్క బాధ తప్ప నా గురించి ఏ విచారమూ లేదు. నడు రావణా, నడు ఇప్పుడే పోదాం. రాబోయే చావుని అడ్డుకోవడం ఎంత తెలివి తక్కువతనం?”

“నేను బ్రహ్మ చేత వరాలు పొంది యముణ్ణి గెలిచి కైలాసం ఎత్తిన దశకంఠుడిని. ఎవరో నీచమానవుడు విల్లు పట్టుకుని రెండు బాణాలు వేయగానే బెదిరిపోయే మారీచుణ్ణి కాదు, నడు పోదాం. ఇప్పుడు నువ్వు సరైన స్వామి భక్తుడివి.” తన మాట నెగ్గినందుకు సంతోషంగా నవ్వుతూ రావణుడు లేచాడు. రకారంతో మొదలయ్యే ధర్మమూర్తి రూపం మనసులో మెదుల్తుండగా, నోటిలో ఆయన నామం వద్దనుకున్నా వస్తూంటే, మారీచుడు వణుకుతున్న కాళ్లతో రావణుడి వెంట నడిచేడు.

రాముడున్న కుటీరం వేపు వెళ్ళబోతూ మనసు మార్చుకుంటాడేమో అన్నట్టూ బంగారు లేడి రావణుడి కేసి చూసింది. రావణుడి మొహం సీతని అపహరించే దృశ్యం ఊహించుకుంటూ వెలిగిపోతోంది. ఇంక తానేం మాట్లాడినా అనవసరం. అయినా చివరి మాటగా చెప్పాడు మారీచుడు, “రావణా నిన్ను మళ్ళీ చూసే అవకాశం శూన్యం. నా తల్లీ తమ్ముడితో సహా మమ్మల్ని చేరదీసినందుకు కృతజ్ఞతలు. ఇంక సెలవు.”

రావణుడు లేడిని తట్టి చెప్పాడు, “ధైర్యంగా వెళ్ళు. విజయం మనదే.”

కుటీరం దగ్గిరలో లేడికి వినిపించిన మాటలు రామ లక్ష్మణులు అన్నవే. తమ్ముడు “అన్నా! ఇటువంటి బంగారు లేడి ఆ మారీచుడి మాయే. నేను వెళ్ళి దీని సంగతి తేల్చి వస్తాను” అన్నాడు.

దానికి రాముడిచ్చిన సమాధానం, “లేదు, నేనే వెళ్తున్నాను. నువ్వు చెప్పినట్టూ ఇది ఆ మారీచుడే అయితే, రెండుసార్లు కనికరించిన వాడి సంగతి ఈ రోజు తేల్చవల్సిందే.”

అంతటి చావు భయంలోనూ మారీచుడు ఆశ్చర్యపోయేడు, తనని లక్ష్మణుడూ, రాముడూ ఎలా గుర్తుపట్టారో? ఇదేనా ధర్మాచరణ వల్ల కలిగే జ్ఞానం? ఆ తర్వాత రాముడు తనని అనుసరిస్తుంటే, నెమ్మదిగా నడక; దూకడం, పరుగు, బాణానికి అందనంత దూరంలో ఆగి రాముడి కోసం వేచి చూడడం; మళ్ళీ దగ్గిరలో రాముణ్ణి చూసి దూరంగా పరుగు. గుండెల్లో బెదురు; రామ, రామ. రాముడు బాణం తీశాడా? సంధించాడా? నమఃశివాయ, రామ, రామ, నమఃశివాయ… కాలం ఎంతసేపు గడిచిందో, రాముడు తన కూడా ఎంత దూరం వచ్చాడో గమనించలేదు కానీ మారీచుడికి చివరగా తెలిసి వచ్చిన విషయం తన కడుపులో గుచ్చుకున్న రామబాణం ప్రాణం తోడేస్తోంది. శూర్పణఖ చెప్పినది నిజమే. రాముడు బాణం ఎప్పుడు తీస్తాడో, ఎప్పుడు సంధిస్తాడో కనిపించదు. అయినా రెండు సార్లు తనని కనికరించిన రాముడు ఈ సారి ఊరుకోడని తనకి ముందు తెలియకపోతే కదా? శరీరం అదుపు తప్పేలోపుల, స్వామి కార్యం కోసం చేయాల్సిన పని ఒక్కసారి గుర్తొచ్చి అరిచేడు మారీచుడు పెద్ద గొంతుతో, “హా సీతా! హా లక్ష్మణా!”

నేల మీద పడి ఉన్న మారీచుడి దగ్గిరకొచ్చి రాముడు అడుగుతున్నాడు, “ఎవరు చేసినదీ కుట్ర? దీని వెనకనున్న మోసం ఏమిటి?”

ప్రాణం పోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్న మారీచుడి మనసులో రెండు పరస్పర విరుధ్ధమైన భావాలు శరవేగంతో కదలడం మొదలుపెట్టినై. తాను గడిపిన నికృష్టమైన రాక్షస జీవితం ఒక్కసారి కళ్ల ముందు తిరిగింది. ఇన్నేళ్ల జీవితంలో తననీ, తల్లినీ, తమ్ముణ్ణీ పెంచి పోషించిన రకారంతో మొదలయ్యే రాక్షసేశ్వరుడి పేరు ఇప్పుడు తనకెదురుగా ఉన్న శతృవుకి నోరు విప్పి చెప్పేయడమా లేకపోతే ధర్మమూర్తిగా మరో రకారంతో మొదలయ్యే శతృవు పేరు తన నోట్లో నానుతుండగా ఈ తుఛ్ఛమైన శరీరం విడిచేయడమా? స్వామి ద్రోహమా? స్వకార్యమా? స్వామి ద్రోహం చేసినవాడికి నిష్కృతిలేదని ధర్మాత్ముడైన ఈ రాముడు గ్రహించలేడా? రావణుడి పేరూ, అతనెక్కడుంటాడో తాను రాముడికి చెప్పకపోయినా, చూడబోతే సర్వ రాక్షస సంహారం కోసమే దండకారణ్యం చేరిన ఈ రాముడు ఏదో విధంగా తెలుసుకోగలడు. ఈ అవసాన దశలో తనెదురుగా నిల్చున్న ధర్మాత్ముణ్ణి చూస్తూ ఈ రాముడి పేరు తల్చుకోవడమే మంచిది. ఈ ఆలోచన వస్తున్నప్పుడే శరీరం అదుపు తప్పుతూండగా రాముడు రెట్టించి అడిగినదే అడగడం వినిపిస్తోంది మారీచుడికి.

ప్రాణం పోతుందని తెలిసిన మారీచుడు, మొహంలో విరక్తితో కూడిన నవ్వుతో చెప్పేడు, “నా దురదృష్టం ఏమిటంటే, నా యజమాని ఉప్పు తిన్నందుకు చావబోయే ఆఖరి క్షణంలో కూడా నీ పేరు నా నోట్లోంచి రాకూడదని ఆయన ఆజ్ఞ. అందువల్లే ‘హా సీతా, హా లక్ష్మణా’ అనాల్సివచ్చింది. రెండుసార్లు నన్ను దయతల్చిన నువ్వు ఎవరివో నాకు ఇప్పటికి తెలిసి వచ్చింది. నీ రూపాన్ని చూస్తూ, పైకి అనలేకపోయినా నీ నామం నోట్లో మెదులుతూండగా ఈ శరీరం విడిచేస్తాను. రాక్షసుడిగా పుట్టినా నీ చేతిలో చావడం అదృష్టమే.”

“ఎవరు నీ యజమాని, ఏమిటీ మాయ అంతా?” రాముడు మరోసారి అడుగుతున్నాడు.

దిక్కులు దద్దరిల్లేలా ‘హా సీతా, హా లక్ష్మణా’ అని పెద్ద గొంతుకతో అరిచిన మారీచుడికి, అతి కష్టం మీద ఆఖరి శ్వాస తీసుకుంటూ మైకం కమ్మేసి, కళ్ళు మూసుకుపోతున్నప్పుడు రకారంతో మొదలయ్యే ఏ నామం అయితే తనని ఇన్నాళ్ళూ భయపెట్టి అనుక్షణం గుండెల్లో దడ పుట్టించిందో అదే నామం పెదవుల మీద ‘రామ, రామ, రామ…’ అని శబ్దం రాకుండా కదులుతుండగా ప్రాణాలు అనంతవాయువుల్లో కలిసిపోయేయి.

తాను అడిగిన ప్రశ్నలకి సమాధానం రాకపోవడంతో మారీచుడి శరీరం నిశ్చేతనం అవడం గమనించిన రకారంతో పేరు మొదలయ్యే ఆజానుబాహుడు, కావాలని తనతో బద్ధశతృత్వం కొనితెచ్చుకున్న రకారంతో పేరు మొదలయ్యే మారీచుడి యజమాని ఎక్కడుంటాడో కనుక్కుని, ఆతన్ని బంధుకోటితో సహా మారణహోమంలో సర్వనాశనం చేయడానికి భుజాల మీద కోదండం, అక్షయతూణీరాలూ కదులుతుండగా వడివడిగా ముందుకి నడిచాడు.

-----------------------------------------------------

రచన: ఆర్. శర్మ దంతుర్తి, 

ఈమాట సౌజన్యంతో

సింహం చెట్టు

సింహం చెట్టు

సాహితీమిత్రులారా!

జైభారత్ సర్కస్ వూళ్లోకి వస్తోందని ఆనోటా యీనోటా విన్నాం. పిచ్చి ఆనందం! పిచ్చి వుత్సాహం! ఒక రోజు పొద్దున చద్దన్నాల రేవు కాగానే మొత్తం ముఠా ముఠా నిజానిజాలు తేల్చుకోడానికి వూరిమీద పడ్డాం. బాపట్ల మా తాతగారి వూరు. ఆ రోజుల్లో సంవత్సరానికి నాలుగు నెలలు బడిసెలవులుండేవి కదా! ఒక్క రోజు వృధా కాకుండా ఎక్కడెక్కడినించో అందరం వచ్చి వాలేవాళ్లం. కుడి ఎడమలుగా ఒకే సైజు మనవళ్ళం ఆరుగురం వుండేవాళ్లం. తాతగారి వూరు మాకు కొట్టిన పిండి. చెరిగిన చేట. ఇంకో నలుగురు పిల్లల్ని పోగేసుకుని బయలుదేరాం. మున్సిపల్ గ్రౌండ్స్‌లో రంగుల డేరా విచ్చుకుంటూ కనిపించింది. మా ఆనందానికి అవధులు లేవ్. డేరా దగ్గరికి చేరేసరికి మాది పదిమంది గుంపయింది. అక్కడ నేలలో పెద్దపెద్ద ఇనప శీలలు దిగ్గొడుతూ మోకులు బిగిస్తూ చాలామంది కనిపించారు. ‘ఒరే వీడేరా బఫూను, వీడు రింగుమాష్టరు, వీడు…’ అని కేకలేస్తూ కనిపించిన మమ్మల్ని తరిమేశారు. దాన్ని మేం చిన్నతనంగా ఏమాత్రం భావించలేదు. డేరా బయట ఒంటెల్ని చూశాం. పెద్ద వలలో వున్న కోతుల్ని పలకరించాం. ఎలుగుబంటి మీద మా వాడెవడో చిన్న రాయి విసిరాడు. అక్కణ్ణించి తరిమివేయబడ్డాం. దులిపేసుకుని బోనులో వున్న సింహాన్ని చూశాం. పులి, నీటిగుర్రం కూడా వున్నాయనీ అవింకా రాలేదనీ స్పష్టమైన సమాచారం సేకరించాం. రెక్కలు తెగిన పక్షిలా అక్కడో జీపు ఆగివుంది. ‘ఇదేరా జంపింగ్ జీప్!’ అని నలుగురొకేసారి అరిచేసరికి, అక్కడ నిద్ర పోతున్న పిల్లలు లేచి ఏడుపు లంకించుకున్నారు. ఈసారి ఆడవాళ్లు మళయాళంలో మమ్మల్ని కసురుకున్నారు.

ఓ పక్కన వంటలైపోతున్నాయ్. అంటించాల్సిన మైదా వుడుకుతోంది. మరో మూల గడ్డిమంట మీద డప్పులు వేడి పెడుతున్నారు. మా శీనుగాడు గుర్రం తోకలోంచి వెంట్రుక పీకే ప్రయత్నం చేశాడు. గుర్రం ఒక్కసారి తుళ్లిపడి భయంతో సకిలించింది. అంతే! మున్సిపల్ గ్రౌండ్స్ హద్దులు దాటేదాకా తరిమారు. బతుకు జీవుడా అని బయటపడ్డాం. ఇహ మాకు అవే కబుర్లు. ఎవడి అనుభవాలు వాడు తవ్వుతున్నాడు. బావిలో సైకిలు, మోటారు సైకిలు తొక్కే ఫీట్ వుందో లేదో తెలుసుకోలేకపోయాం. రాత్రిపూట డేరా లైటు ఆకాశంలోపడి తిరుగుతుందో లేదో కూడా తెలియలేదు. రెండు రాత్రిళ్లు మాకు అవే కలలు. పాపం! ఓ పిల్లాడు వుయ్యాల మీంచి వుయ్యాలకి మారుతూ గురి తప్పాడు. గ్యాలరీలోకొచ్చి నామీద పడ్డాడు. పెద్ద కేకతో లేచాను. ఇల్లంతా లేచింది. తలో మాటా అన్నారు. కాళ్లు కడిగించి, నీళ్లు తాగించి మళ్లీ పడుకోపెట్టారు.

మూడో రోజుకల్లా సర్కస్ ఆట మొదలైపోయింది. ఆ రోజు పొద్దుటే వూళ్లోకి వూరేగింపు వచ్చింది. ఒక ఏనుగు, దాని పక్కన గున్న ఏనుగు, నాలుగు ఒంటెలు, నాలుగు గుర్రాలు వూరేగింపులో పాల్గొన్నాయ్. డప్పులు, బ్యాండ్ మేళం దుమ్ము లేపుతున్నాయ్. ఇద్దరు మనుషులు వెదురు గడలమీద కరెంటు స్తంభం ఎత్తున పొడుగాటి చారల పైజమాలతో నడుస్తూ అందర్నీ ఆశ్చర్యపరుస్తున్నారు. జీప్ నిండా కోతులు కొలువు తీరి వున్నాయ్. నిదానంగా కోతుల జీపు వూరేగింపులో నడుస్తోంది. మైకుల్లో మధ్యమధ్య జైభారత్ సర్కస్ గురించి, వింతలూ విడ్డూరాల గురించి అరుస్తూ చెబుతున్నారు. గులాములు కొట్టుకుని బఫూన్ టోపీలు పెట్టుకున్న ఇద్దరు గడపోటు వేసుకుంటూ ఒంటె మీంచి గుర్రం మీదికి, అట్నించి ఏనుగు మీదికి జంప్‌లు చేస్తూ సందడి చేస్తున్నారు. వూరేగింపు బాపట్ల మెయిన్ రోడ్లన్నీ చుడుతోంది.

ఆ రోజునించే సర్కస్ మొదలు. రోజుకి రెండాటలు! మాకు గంగవెర్రులెత్తుతున్నాయ్. కుర్చీ, గ్యాలరీ రెండు తరగతులున్నాయ్. కుర్చీ టిక్కెట్ రూపాయ్, గ్యాలరీ అర్ధ రూపాయ్. పిల్లల హడావిడి చూసి, మా తాతగారు సర్కస్ టెంట్ల మీద బడిపెట్టారు. “మీకు తెలియదు, సర్కస్ డేరాకో నీతి నియమం వుంది. ఏది ఏమైనా, మిన్నొచ్చి మీదపడ్డా సర్కస్ ఒక్క రోజు కూడా ఆగడానికి లేదు. పొన్నూరులో సర్కస్ పది రోజులు ఆడుతుంది. అప్పుడే మన బాపట్లలో టెంట్ వేయడం మొదలవుతుంది. అవీయివీ ఒక్కొక్కటే రావడంతో ఇక్కడ ఆటలు మొదలవుతాయ్. పొన్నూరులో చివరి అయిదు రోజులు కొన్ని ఫీట్లుండవ్. అన్నీ పూర్తిగా రావడానికి అయిదు రోజులు టైమ్ పడుతుంది. మన బాపట్లలో పది రోజులు కాగానే డేరా ఒకటి చీరాలకు వెళ్తుంది. అందుకని సర్కస్‌కెప్పుడూ వారం గడిచాక వెళ్లాలి. ఆ కంపెనీవాడిదగ్గర రెండు డేరాలు సిద్ధంగా వుంటాయ్, తెలిసిందా?” అనగానే మా ప్రాణం లేచొచ్చింది. ఆ బడికి అంత త్వరగా గంట కొడతారని మేమెవ్వరం అనుకోలేదు.

ఇదిలా వుండగా, సర్కస్ జీపు మా వాకిట్లో వచ్చి ఆగింది. ఇద్దరు దిగి లోపలికి వచ్చారు. మా తాతగారి వాకిట్లో కనిపిస్తూ అయిదు కొబ్బరి చెట్లున్నాయ్. ‘ఒంటెల తిండికోసం కొబ్బరి మట్టలు ఇస్తారా, కొట్టుకు పోతాం?’ అని అడిగారు. వాటికిగాను ఆరు కుర్చీ టిక్కెట్ పాస్‌లు యిస్తామన్నారు. మా తాతగారు నాలుగు కుర్చీ, ఆరు గ్యాలరీ పాస్‌లయితేనే చెట్లెక్కమన్నారు. సరేనని చెట్లెక్కి మొవ్వాకు తప్ప మరో మట్ట లేకుండా చేశారు. మొత్తం ఒంటెల వీపుల మీద కట్టుకుని కదిలారు. అన్నప్రకారం పాస్‌లు ఎప్పుడైనా చెల్లే విధంగా యిచ్చారు. మా మనసులు కుదుటపడ్డాయ్. ఇక వెళ్లడం తరువాయి.

మేం రోజులు లెక్కపెట్టుకుంటూ ఎలాగో నాలుగురోజులు గడిపాం. ఆఖరికి నీటిగుర్రం కూడా పాత డేరా నించి వచ్చేసిందని తెలిశాక తాతగారు మమ్మల్ని వదిలారు. అసలు స్పెషల్ పాస్ వాళ్ళకక్కడ చాలా గౌరవం వుంటుందనుకున్నాం గాని అదేం లేదు. మున్సిపల్ వుద్యోగులు, కరెంటువాళ్లు, పోలీసులు, ఇంకా బోలెడుమంది ఫ్రీ పాస్‌లతో వస్తారట. అందుకని పాస్‌ల వాళ్లని అస్సలు ఖాతరు చెయ్యరు. ఏదైతేనేంగానీ మా కొబ్బరి మట్టల ముఠా సర్కస్‌ని యమాగా ఆనందించింది. ఆట వదిలాక రెండో ఆట కోసం డేరా మీద తిప్పే లైటుని పూర్తిగా గమనించాక ఇంటిదారి పట్టాం. దారి పొడుగునా సర్కస్ ముచ్చట్లు తనివితీరా చెప్పుకున్నాం. మా ముఠాలో ఒకరిద్దరికి సర్కస్ ఫీట్ల మీద కొన్ని డౌట్స్ వున్నాయ్. అందుకని మళ్లీ ఓసారి రావాలని అనుకున్నాం గాని కొబ్బరి మట్టలు ఎప్పటికి పెరిగేను? సర్కస్ మాట ఎట్లావున్నా, డేరాకెళ్లి ఏనుగు లద్దె తొక్కిరావాలని మాత్రం గట్టిగా అనుకున్నాం. దానివల్ల ఎంత బలమొస్తుందో చంద్రం చూసినట్టే చెప్పాడు.

ఉన్నట్టుండి సర్కస్ సింహం చచ్చిపోయిందనే వార్త బాపట్లంతా నిండిపోయింది. ఏ నోట విన్నా ఇదే మాట. ఆదుర్దాగా వెళ్లాం. నిజమే. సింహాన్ని లారీ మీదికి ఎక్కిస్తున్నారు. మున్సిపల్ గ్రౌండ్స్ జనంతో కిక్కిరిసిపోయింది. నిలబడే చోటు కూడా లేదు. మేం ఎలాగో బయటపడ్డాం.

మధ్యాన్నానికి సింహం శవయాత్ర మొదలైంది. లారీలో ఏటవాలుగా బల్ల బిగించి దాని మీద సింహాన్ని పడుకోపెట్టారు. పూలదండ వేశారు. సర్కస్‌లో వున్న ఆడ మగ పిల్లాజెల్లా లారీ వెంట నడిచారు. నీరసంగా బ్యాండ్ మేళం మోగుతోంది. పాపం, నిన్నగాక మొన్ననే కదా చూశాం! ప్రతి షోలో దానివంతు వచ్చినప్పుడు బోను చక్రాల మీద రింగులోకొస్తుంది. రింగ్ మాస్టర్ తలుపు తీసి బోనులోంచి సింహాన్ని దింపుతాడు. రింగ్‌మాస్టర్ తన మెడలో హంటర్‌ని తీసి ఝుళిపిస్తాడు. సింహం వులిక్కిపడుతుంది. పిల్లిలా అయిపోతుంది. రింగ్‌మాస్టర్ మెరిసే దుస్తుల్లో నల్ల కళ్లద్దాల్లో ప్రత్యేకంగా కనిపిస్తాడు. సింహాన్ని రింగులో రెండుమూడుసార్లు నడిపించి ప్రేక్షకులకి ప్రదర్శిస్తాడు. తర్వాత సింహం ముందుకాళ్లు తన అరిచేతుల్లో పెట్టుకుని వెనక కాళ్లమీద నడిపిస్తాడు. మాస్టర్ జూలు మీద చెయ్యి వెయ్యగానే సింహం నోరంతా తెరిచి గర్జించేది. అప్పుడు టెంట్‌లో లైట్లారిపోతాయ్. సింహం మీద స్పాట్‌లైట్ పడుతుంది. తగినట్టు బ్యాండు మోగుతుంది. అంతా అయాక సింహాన్ని వొళ్లంతా నిమిరి ఓ కుందేలుని దాని నోటికి అందిస్తాడు. దాన్ని కరుచుకుని సింహం బుద్ధిగా బోనులోకెళ్లిపోయేది. ఇహ డేరా అయిదు నిముషాలు చప్పట్లతో యీలల్తో దద్దరిల్లిపోతుంది. ఇప్పుడా సింహం శవమై వూరేగుతోంది. దారుణం!

కొట్టాయం నించి సర్కస్ యజమాని నంబియార్ వచ్చి వాలాడు. అడ్డపంచె మీద సిల్కు చొక్కా, దాని మీద జారిజారిపోతున్న సిల్కు వుత్తరీయం, వేళ్లనిండా వుంగరాలు, సగం మొహాన్ని మింగేస్తున్న నల్లద్దాలతో లారీ వెనక నడుస్తున్నాదు. హంటర్ మెడలో వేసుకుని లారీలో సింహం పక్కన నిలబడి రింగ్‌మాస్టర్ తలవంచి అందరికీ అభివాదం చేస్తున్నాడు.

వూరివారు కూడా వూరేగింపు వెనక నడుస్తూ సింహం మాటలే మాట్లాడుకుంటున్నారు.

‘ప్చ్… ఎంతటి సింహమైనా ఆ కొర్రగింజంతా వున్నంత వరకే. అది కాస్తా పోయాక ఒఠి తోలుబొమ్మే!’

‘ఎక్కడ పుట్టిందో, ఎక్కడ పెరిగిందో… పాపం, ఆఖరి కళ్లం యిక్కడ రాసిపెట్టుంది…’

‘వేరే సర్కస్ కంపెనీ దగ్గర పదేళ్లనాడు కొన్నార్ట. వీటికి ట్రయినింగులు అందరూ యివ్వలేరుట. ఇచ్చిన వాటినే కొంటార్ట. ఏంటో, అదో ప్రపంచం!’

‘చూశారా, క్షణభంగురం! ఫస్ట్ షోలో కూడా నోరంతా తెరిచి గర్జించిందిట. రెండో ఆటకి బోను తెరిచేసరికి చచ్చిపడివుందిట. అనాయాస మరణం! అదృష్టం…’

దారి పొడుగునా షాపుల షట్టర్లు మూసేశారు. కొందరు లారీ ముందు కొబ్బరికాయలు కొట్టారు.

గడియార స్తంభం సెంటర్లో గానుగ వీరాస్వామి ఇద్దరి సాయంతో లారీ ఎక్కాడు. గులాం కొట్టుకుని సింహం పక్కన నిలబడ్డాడు. వెంటనే జిందాబాద్‌లు, వర్ధిల్లాలి నినాదాలు చెలరేగాయ్. వీరాస్వామి మున్సిపల్ వార్డు మెంబరు. సముద్రానికి వెళ్లే దారిలో రోడ్డు పక్క పోరంబోకులో సింహాన్ని గుంటపెట్టడానికి పర్మిషన్ యిప్పించింది ఈయనే కావడం వల్ల యీ జిందాబాదుళ్లు. చాలామందికి జరగనంత వైభవంగా సర్కస్ సింహం అంతిమ యాత్ర సాగింది.

టౌనుకు దూరంగా రోడ్డువార అనుకున్న చోట గొయ్యి సిద్ధంగా వుంది. వూరేగింపు అక్కడికి చేరింది. అందరూ కలిసి వుపాయంగా సింహాన్ని గోతిలోకి దింపారు. శ్రద్ధగా పడుకోబెట్టారు. సర్కస్‌వాళ్లు గోతి చుట్టూ నిలబడి ప్రభువు ప్రార్థన చేశారు. మళయాళంలో ఏమో మాటలన్నారు.

రింగ్‌మాస్టర్ మెడలో హంటర్ తీసి, పెద్ద ధ్వనితో ఝుళిపిస్తూ తను షోలో అరిచే అరుపు అరిచాడు. ఒక్కసారి… రెండుసార్లు… మూడుసార్లు… ఇక హంటర్ కిందపడేసి బావురుమన్నాడు. చేతుల్లో మొహం కప్పుకుని నా రాజు చచ్చిపోయాడంటూ గోలగోలగా ఏడ్చాడు. అంతా రింగ్‌మాస్టర్‌ని ఓదార్చారు. యజమాని నంబియార్‌తో మొదటి పిడికెడు మట్టి వేయించారు.

ఆ రోజు సర్కస్ డేరా ఆటలు లేక నిలిచిపోయింది. మొదటిసారి సర్కస్ డేరా ఆగింది!

సింహం పని చివరిదాకా చూసి, మేం ఇంటికి చేరాం. తాతగారు మాకోసం బయట గేట్లో కాపు కాస్తున్నారు. “నాకేం చెప్పద్దు. పదండి…” అంటూ బావి గట్టుకు తోలుకుపోయి లాగుచొక్కాలమీదే నీళ్లు తోడించి పోయించారు. ఏవిఁటో పరమ చాదస్తం!

తర్వాత ఏ సెలవలకు వచ్చినా సింహాన్ని గుర్తుచేసుకుంటూ ఆ వైపు వెళ్లొస్తుండేవాళ్లం. వూరివాళ్లక్కూడా అది బాగా గుర్తే. కొన్నాళ్లకి ఆ దిబ్బ మీద ఏదో అడవి మొక్క పడి మొలిచింది. మొక్క మానుకట్టింది. అది మొక్కగా వున్నపుడు దాని ఆకుల్ని, చిగుళ్లని మేకలు కూడా ముట్టుకునేవి కావుట! ‘భయం. అడుగున సింహం వుంది కదా!’ అనుకునేవారు. కొంచం పెరిగి పెద్దయాక దానికో గుర్తింపు వచ్చింది. ఇప్పుడు దాన్నందరూ ‘సింహం చెట్టు’ అని పిలుస్తారు.

--------------------------------------------------------

రచన: శ్రీరమణ, 

ఈమాట సౌజన్యంతో

ఉండేలు

ఉండేలు

సాహితీమిత్రులారా!

“కుర్ హోయ్… కుర్ హోయ్…” బక్కడు పిలుస్తుంటే వారగా తెరిచిన దొడ్డి తలుపులోంచి ఊరిమీదకి ఉరుకుతున్న పందులు, మళ్ళీ వెనక్కి ‘డ్రోంక్ డ్రోంక్’ అంటూ పరిగెత్తుకొచ్చేశాయి. తెల్లారగట్టే చెరకు గానుగుల నుంచి కుండలతో మోసుకొచ్చిన తేపను వాడు తాటి డొల్లలో పోస్తుంటే ఒకదాన్ని ఒకటి ముట్టిపెట్టి కొట్టుకుంటూ ఆబగా తాగుతున్నాయి.

రకరకాల సైజుల్లో బలంగా ఎదిగిన పందులని చూసుకున్న బక్కడు, ఓసారి కళ్ళకి చెయ్యడ్డుపెట్టి ఆకాశం వైపు చూశాడు. చల్ది వేళ అయింది. కాస్సేపట్లో వాడి బామ్మర్ది నతానేలు వస్తాడు. వాడికిచ్చి ఓ పందిని సంతకి తోలాలి.

బక్కడు ఏడాది పొడవునా ప్రతిబుధవారం ఓ పందిని సంతలో అమ్ముతుంటాడు. పొరుగూరులో వుండే నతానేలు అందుకు సాయం చేస్తాడు. ఓ విధంగా పెంపకం వీడిది, వ్యాపారం వాడిది.

తేప త్రాగిన పందులు ఒకదాన్నొకటి తరుముకుంటూ కుమ్ముకుంటూ ఊరిమీద పడ్డాయి. తేప కావిడ్ని గుడిసె చూరు కింద పెట్టిన బక్కడు అప్పమ్మ సర్దివుంచిన చల్ది గెంజి ముందు కూర్చున్నాడు.

“ఏంవాయ్, ఏంటివ్వాళ వేట?” మీసం తిప్పుకుంటూ అడిగారు కలిదిండి జనార్ధనరాజు.

“పావురాయండే దివానం.”

“భేష్.”

జనార్ధనరాజుకి రోజూ పిట్ట మాంసం వుండాలి. లేకపోతే ముద్ద దిగదు.

నల్లగా నేరేడుపండులా నిగనిగలాడే జనార్ధనరాజు వయస్సు యాభైకి అటూ ఇటూ వుంటాయి. అంతటి నలుపు మొహంలోనూ ఎర్రటి పెదాలు ఎప్పుడూ తాంబూలం వేసుకున్నట్టు కనిపిస్తాయి. కాంతులీనే ఆయన కళ్ళు ఎలాటివారినైనా ఇట్టే ఆకట్టుకుంటాయి. ఆడవాళ్ళనైతే మరీను. ఆయన్ని బాగా తెలిసినవాళ్లకి మాత్రమే ఆయన కళ్ళ వెనక కదిలే భావాల గురించి తెలుస్తుంది. కోరింది క్షణాల్లో అమర్చిపెట్టే దాసదాసీజనం, వందిమాగధులు, లంకంత కొంప, వందల ఎకరాల తోటలకీ పొలాలకీ ఆసామీ అయిన రాజుగారికి పిల్లా జెల్లా ఎవరూ లేరు. దీనంతటికీ పిట్ట శాపమే కారణమంటూ ఊళ్లో జనం గుసగుసలాడుతుంటారు. ఈ పిట్టలని కొట్టడం, పొయ్యిమీద పెట్టడం మానుకోవాలని ఆయన భార్య ఎంత పోరుపెట్టినా వినకపోవడంతో ఆవిడ పుట్టింటికి వేంచేశారు.

పందుల పెంపకం కంటే, రాజుగారికి రోజుకో పిట్టని కొట్టిపెట్టడమే బక్కడికి ప్రధాన వ్యాపకం. ఇందుకుగానూ వాడికి అయిదు ఎకరాల మామిడితోటని రాజుగారు ప్రత్యేకంగా ఏర్పాటు చేశారు. దానిమీద వచ్చిన ఫలసాయం వాడిదే. అంతేకాకుండా రాజుగారి తోటలలో రాలిన మామిడి టెంకలన్నీ వాడివే. టెంకల్లో వుండే జీడి అంటే పందులకి మహాప్రీతి.

ఒక్క బక్కడనే కాదు రాజుగారి ప్రతి అవసరాన్నీ… తమ అవసరం కంటే ఎక్కువగా భావించి ప్రభుసేవలో తరించే చాలామందికి, ఆయన ఇలాటి సదుపాయాలనే ఏర్పాటు చేస్తారు.

రామకోవెల దగ్గర పులీమేకా ఆడుతున్న బుల్లియ్య అండ్ కో కళ్ళల్లో పడకుండా తప్పించుకుపోవడానికి సన్నాసులు, ఆ గోడ ప్రక్కా ఈ గోడ ప్రక్కా నక్కుతూ నడుస్తున్నాడు. అయినా ప్రయోజనం లేకుండాపోయింది.

సన్నాసిని ఓరకంట చూసిన బుల్లియ్య “ఒరేయ్ మీరు కాస్సేపు ఆగండ్రా… సన్నాసిగాడు వస్తున్నాడు, ఓ ఆట పట్టిద్దాం,” అన్నాడు మిత్రబృందాన్ని. బుల్లియ్య బ్యాచ్ గప్ చుప్ అయిపోయారు.

“ఏట్రా సన్నాసులూ, బుట్ట బుజాన్నేసుకు దిగడ్డావ్. ఇల్రా…” పిలిచాడు బుల్లియ్య.

“ఆగాహె… అవతలీధికి అర్జంటుగా పోవాలి, అయినా నీలాటి పోస్కోలెధవలతో మాటాడొద్దంది మా మామ్మ,”

“నంగనాచి తుంగబుర్ర… ఏటి? అంత మాటనీసిందా! ఎల్దీ గానిలేరా? రా ఇలారా కూర్చో,”

ఇక తప్పదన్నట్టు చేతిలో జంగిడిని పక్కన పెట్టి కూలబడ్డాడు సన్నాసులు.

“బాగా బరువున్నట్టుంది? యేంట్రా బుట్టలో?”

“కోడిగుడ్లాయ్. కొత్తేపారం మొదలెట్టేను. మనూళ్ళో గుడ్దు పావలాక్కొని, రాంపురం అట్టుకెళితే అద్రూపాయి!”

“ఏ ఎధవ చెప్పేడ్రా నీకు గుడ్లేపారం ఎట్టమని? బుట్ట కిందడితే మొత్తం బంక బంకైపోయి లాభం గూబల్లోకి వచ్చేత్తాది,”

“అవున్రా సన్నాసీ, పొద్దున మా కోడి గుడ్డెట్టింది కదాని ఇలా తీశానో లేదో అలా చేతిలోంచి జారి చిదిగిపోయింది. ప్రాణం ఉస్సూరుమందనుకో…” చింతించాడు రాంబాబు.

“మరేం చెయ్యమంటార్రా? కాళీగా తిరుగుతున్నావని, మా మామ్మ కాల్చుకు తినేత్తంది.”

“సుబ్బరంగా మిలట్రీలో జాయినయిపో.”

“నేనా? మిలట్రీలోనా? చెయ్యగలనంటావా?”

“ఏం నీకేం తక్కువ? కోడిగుడ్ల యాపారంకన్నా అదే ఈజీ.”

“ఏటి నిజవే…”

“ఆఁ. కావాలంటే రాంబాబుగాడిమీదొట్టు. నీ బుట్టలో ఒక్కో గుడ్దూ తీసి కిందెట్టు,”

సన్నాసులు జంగిడిలో వున్న ఒక్కో గ్రుడ్డునీ జాగ్రత్తగా క్రింద పెట్టాడు.

“ఈటన్నాటినీ… ఎలా తీసేవో అలా జంగిట్లో పెట్టెయ్,” చెప్పాడు బుల్లియ్య.

సన్నాసులు మళ్ళీ గ్రుడ్లన్నిటినీ జంగిట్లో పెట్టేసుకున్నాడు.

“ఇంతేరా. ఇలా చేత్తేచాలు. మిలట్రీలో బాంబుకాయలు కోడిగుడ్లలాగే వుంటాయి. నువ్వొకోటీ తీసి జార్తగా ఆళ్ళకిస్తే… నోటితో ఆళ్ళు ముచ్చుకు లాగి చైనావోళ్లమీదేసేస్తారు. అంతే…”

“బాగుంద్రా, నన్ను మిలట్రీలో జాయిన్ చేసెయ్యండ్రా…” అన్నాడు సన్నాసులు ఉత్సాహంగా.

“అలాగే. ఇంక నీకీ గుడ్లెందుకు? మనోళ్ళు నలుగురుకీ తలా పుంజీడు ఇచ్చెయ్. నీ పేరుమీద ఆట్టేసుకు తింటారు పాపం.”

అందరికీ నాలుగేసి గుడ్లు పంచేసిన సన్నాసులు. “నడండి మరి,” అన్నాడు.

“ఆగరా బాబూ… అంత కంగారేటి? బాంబుకాయలందించగానే సరేటి? అప్పుడప్పుడూ ఆళ్ళకి చేతులు పీకితే… నువ్వు టుపాకట్టుకొని నలుగురైదుగురు చైనావోళ్ళని పేల్చిపారెయ్యాలా వద్దా? కాంత అదికూడా నేర్చుకో…”

“భలే ఫిటింగ్ ఎట్టావురా? అదెక్కడ నేర్చుకోవాలి.”

“మన బక్కడున్నాడు కదా! ఎవడు? పందుల బక్కడు. నెల్రోజులు ఆడికూడా తిరుగు. ఆడి దగ్గర ఈటెలు, బరిసెలు, బాణాలు, ఉచ్చులూ, వడిసెలలూ, ఉండేళ్ళూ బోలెడన్నుంటాయి. అయ్యన్నీ నేర్చేసుకున్నావనుకో, ఇంక నువ్వు బాంబుకాయలందిచక్కర్లేదు. డాం డాం డామ్మని టుపాకెట్టి కాల్చి పారేయడమే!”

“మరే… మరే…” అంటూ బుల్లియ్య మాటలు పూర్తికాకుండానే సన్నాసులు పరుగు లంకించుకున్నాడు.

రాత్రి పెట్టిన ఎలకల బుట్టల్ని తియ్యడానికి, పొలంబాట బట్టిన బక్కడికి కాలవ దగ్గర ముసానం చేటలందుకుంటున్న ఆడవాళ్లు కనబడ్డారు. ఊళ్ళో ఏ పుణ్యస్త్రీ పోయినా బంధువుల్లో పుణ్యస్త్రీలకి ఇలా చేటలివ్వడం సంప్రదాయం. బక్కడి పెళ్ళాం అప్పమ్మ, ఈ చేటలు అల్లడంలో సిద్ధహస్తురాలు. మామూలుగా వెదురుతో చేటలు అల్లడం బక్కడి కులవృత్తికాదు. ఈత మట్టలతో రైతులకి కావాల్సిన తట్టలు, బుట్టలు అల్లడానికే వాళ్ళకి సమయం చాలదు. కానీ ఊళ్ళో చేటలు అల్లేవాళ్లెవరూ లేకపోవడంతో అప్పమ్మకి, ఈ చేటలు అల్లే బాధ్యత తప్పడం లేదు. దాన్ని అప్పమ్మ పుణ్యకార్యంగా భావిస్తుంటుంది.

“ఏరా బక్కా, ఏం జూత్నావిక్కడ?”

అక్కడి తంతుని దూరాన్నుంచి చూస్తున్న బక్కడు, సన్నాసులు పిలుపుతో ఆలోచనల్లోంచి బయటపడ్డాడు.

“పాపవండే… పసుపుకొమ్ములా వుండీది. కాలుజారి నూతిలో అడిపోయిందంట.”

“ఇలాటోళ్లందరికీ రాజుగారి పెద్దనుయ్యే దిక్కులా వుంది. ఆ నుయ్యి కప్పెట్టెద్దారేట్రా?” అన్నాడు సన్నాసులు ఏదో ఆలోచిస్తున్నట్టు.

“మనకెందుకులెద్దురూ, నడండి.” అన్న బక్కడు చేలగట్లవెంట పెట్టిన బుట్టల్ని ఒక్కోటీ ఏరి పోగెడుతుంటే… సన్నాసులు సాయం చేస్తున్నాడు.

“చూడండెలా బలిసిపోయాయో! పుట్టి మూన్నెల్లయ్యుండదు ఒక్కోటీ బత్తాడొడ్లు బుక్కేసుంటాయి.” బుట్టల్లోంచి చచ్చిన ఎలకలని తీస్తున్న బక్కడు చెప్పాడు.

వాటివంక నిర్వికారంగా చూసిన సన్నాసులు జేబులోంచి బీడీ తీసి వెలిగించాడు.

పంటకాల్వ గట్టున మాటువేశాడు బక్కడు. వాడి నిక్కరు జేబులో మట్టి గోళీలు బరువుగా వున్నాయి. గుబురుపొదలు, నీటివసతి వున్నచోట చెవుడు కాకులు వుంటాయన్న సంగతి వాడికి గోచీ పెట్టుకునే వయస్సు నుంచే తెలుసు.

ఓ మట్టి గోళీని, కేటల్ బార్‌లో వుంచి పొదవైపే చూస్తున్నాడు. ఎక్కడా అలికిడి లేదు. ఒకటి. రెండు.. మూడు… క్షణాలు గడుస్తున్నాయి. చెవుడుకాకి అలికిడి లేదు. ఓ పెద్ద రాయి తీసి పొదమీదకి విసిరాడు. వెంటనే కేటల్ బార్‌ని పొజిషన్ లోకి తీసుకున్నాడు. ప్చ్! లాభం లేకపోయింది. చెవుడు కాకి ఆనవాలు లేదు. వుంటే రాయి దెబ్బకి భయంతో బయటపడేదే. మాటు మార్చాలి. రాజుల చెరువు వైపు నడిచాడు.
బక్కడి ప్రతి కదలికనీ నిశ్శబ్దంగా పరిశీలిస్తున్న సన్నాసులు వాడిని అనుసరించాడు.

రాజుగారి వంటకి ఆలస్యమైపోతోంది. సూర్యాస్తమయం కల్లా భోజనం ముగించటం రాజుగారికి ఆనవాయితీ. పిట్ట మాంసం రుచి మరిగినప్పటినుంచీ రాజుగారు ఎన్ని పిట్టలని తినేశారో, ఆయన కోసం ఇప్పటివరకూ తాను ఎన్ని పిట్టల ఉసురు తీసి వుంటాడో… నడుస్తున్న బక్కన్ని ఆలోచనలు చుట్టుముడుతున్నాయి.

వడిసెల విసరడం, ఉండేలు ఉపయోగించడం, ఉచ్చులు పన్నడం, మత్తు గింజలు చల్లి పిట్టలని పట్టడం బక్కడికి ఇష్టం వుండదు. గుండు గురిచూసి కొట్టడమే వాడి నైజం. గువ్వలు, గునపంకోళ్లూ, పావురాలు, కారుకోళ్ళు, చిలకబాతులు, జమ్ముకోళ్లు, చెవుడుకాకులు, గూడకొంగలు, నీటికోళ్లు. ఒకటా? రెండా? తనవల్ల జంటలని కోల్పోయి ఎన్ని పక్షులు ఒంటరయిపోయాయో? అవి మళ్లీ జంటకట్టడం అనేది జరగని మాట. గుండు దెబ్బతిని నేలకూలిన పిట్టల నిర్జీవమైన కళ్ళల్లో ఆ బాధ, బక్కడికి ఎప్పుడూ కనబడే అవకాశంలేదు. కానీ ఆ వియోగం గురించి వాడికి తెల్సినంతగా మరెవరికీ తెలియదు.

కానీ ఏం చేస్తాడు? ఇది తన వృత్తి. వృత్తి ధర్మం ప్రకారం, రాజుగారి పంటికిందకి ఇంత పిట్ట మాంసాన్ని సంపాదించి పెట్టడమే. అది తప్పా? ఒప్పా? పాపం-పుణ్యం అవేమీ వాడికి తెలీదు. కళ్లెదురుగా చెరువు గట్టున వాలిన చిలకబాతుల గుంపు బక్కడి ఆలోచనలని చెల్లాచెదురు చేసింది. ఈ మధ్య కాలంలో అన్ని బాతులు కనబడడం ఇదే.

కేటల్ బార్ చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. మట్టిగోళీని పెట్టి, ఓ కన్నుమూసి రబ్బరుని చెవిదాకా లాగి వదులుతుండగా… సన్నాసులు వాడిని ప్రక్కకి ఒక్క తోపు తోశాడు. గుండు గురితప్పి, ఓ పొదని అదిలించడంతో ప్రమాదాన్ని పసిగట్టిన బాతుల గుంపు అక్కడ నుంచి పలాయనం చిత్తగించింది.

“యాటి బాబు మీరు చేసిన పనేటి?” పైకి లేస్తూ సన్నాసులు మీద ఆగ్రహం ప్రదర్శించాడు బక్కడు.

“పాపం రా!”

“పాపం లేదు గీపం లేదు. అటికీభూమ్మీద నూకలు చెల్లిపోతే చత్తాయి అంతే. చచ్చీ పెతి పిట్ట మీద రాజుగారి పేరు రాసుంటది.”

“రాజుగారికెప్పుడు చెల్లిపోతాయిరా నూకలు? అప్పుడుగానీ ఈ పిట్టలు బతికి బట్టకట్టవా?”

సన్నాసులు ప్రశ్నకి బుర్రగోక్కున్న బక్కడు “మీరు తింగరోళ్ళో… గడుసోల్లో… నాకద్దమవట్లేదు. మీకోదన్నం. నా కూడా రాకండి.” అని పొదల్లోకి పోయి మాయమైపోయాడు.

పొద్దున్నే తేప పెట్టి, పందులని ఊరిమీదకొదిలేసిన బక్కడు రాజుగారి పిట్టల కోసం వేటకి పోయాడు. వాడు తిరిగొచ్చేసరికి సన్నాసులుతోపాటూ నతానేలూ వాడి స్నేహితుడూ గుడిసెముందు కూర్చుని వున్నారు. నతానేలు, వాడితోపాటూ వచ్చినవాడి చేతుల్లో బలమైన వెదురు గడలున్నాయి. వాటికి చివర తాడుతో ఉచ్చులు బిగించి వున్నాయి. వాటిని ఆసక్తిగా చూస్తున్నాడు సన్నాసులు.

“యారా బావా ఎంసేపయ్యింది వచ్చి?” బామ్మర్దిని చూసి కుశల ప్రశ్నలేశాడు బక్కడు.

“ఉప్పుడే అరగంటయ్యింది. బేగా నడు, ఇప్పటికే ఆలీసవైపోయింది.” అన్నాడు నతానేలు.

“నాకాడకి రావొద్దన్నాను కదా! మల్లెందుకొచ్చేరు?” సన్నాసులు మీద చిరాకుపడ్డ బక్కడు గుడిసె చూరులోంచి పెద్ద బాణాకర్ర తీశాడు. ఎవరి కర్రలు వాళ్ళు పట్టుకొని, ముగ్గురూ ఊరి మీదకి బయలుదేరారు. సన్నాసులు కూడా వాళ్లవెనకేపడ్డాడు. కొంతదూరం వెళ్ళేసరికి బురదలో దొర్లుతూ పందుల గుంపు కనిపించింది.

“అగో… ఆ తెల్లపందినేసేద్దాంరా” చెప్పాడు బక్కడు.

నతానేలూ, వాడి స్నేహితుడూ ఇద్దరూ చెరో రాయీ తీసి బురద గుంటలోకి విసిరారు. పందులు బీకబీకలాడుతూ గుంటలోంచి లేచి, తలో దిక్కూ పరిగెత్తాయి. మిత్రులిద్దరూ తెల్ల పంది వెనక ఉచ్చుకర్రలతో పడ్డారు. అది ఆ సందులోంచీ ఈ సందులోంచీ దూరుతూ, పారిపోతూ వాళ్లిద్దర్నీ పరుగులు పెట్టిస్తోంది.

“ఒరే తింగరెదవా! పొద్దున్నే దొడ్లోనే దాన్ని వుంచెయ్యొచ్చు కదరా, ఇప్పుడు ఉరుకులూ పరుగులూ పెట్టేబదులు?” ప్రశ్నించాడు సన్నాసులు.

ఒకసారి సన్నాసులు కళ్ళలోకి సూటిగా చూసిన బక్కడు “అది ఏట నియమం బాబూ. ఏటాడి చంపడం మా నీతి.” అన్నాడు.

డ్రోంక్… డ్రోంక్… తెల్లపంది హృదయ విదారకంగా అరుస్తోంది. దాని మెడకి నతానేలు ఉచ్చు బిగుసుకుంది. అయినా అది జంకూ గొంకూ లేకుండా ఉచ్చుతోపాటూ వాడ్నీ ఈడ్చుకుంటూ పరిగెడుతోంది.

పంది సరిగ్గా తన ముందుకు రాగానే… బాణా కర్రెత్తి బక్కడు దాని తలమీద బలంగా ఒక్క దెబ్బ వేశాడు. అంతే అది కీచుమంటూ విరగబడిపోయింది. నతానేలూ వాడి స్నేహితుడూ కిందపడ్డ పంది కాళ్లని కదలకుండా కట్టేసి, బాణాకర్రకి దాన్ని తగిలించుకొని మోసుకుపోతుంటే… బక్కడి కళ్ళముందు రాజుగారు, చేటలు మార్చుకుంటున్న ఆడంగులు ఏకకాలంలో మెదిలి మాయమయ్యారు.

సంజ చీకట్లు ముసురుకుంటున్నాయి.

చక్కటి పిట్టమాంసంతో విందారగించిన జనార్ధనరాజు మామిడితోటలోని విశ్రాంతి భవనం ముందు తాంబూలం నములుతూ పచార్లు చేస్తున్నారు.

నూతి వెనకనుంచి లేచిన బక్కడు ఒకే ఒక్కసారి దానిలోకి చూశాడు. తర్వాత కేటల్ బార్‌లో మట్టిగోళీని వుంచి ఓ కన్ను మూసి చూస్తుండగా… రాజుగారు ఒక్కసారిగా విరుచుకుపడిపోయారు.

చెట్టు చాటునుంచి చీకట్లోకి కలిసిపోయిన సన్నాసులు బక్కడికి కనబడలేదు.

----------------------------------------------------

రచన: చిరంజీవి వర్మ అనే వత్సవాయి చిట్టివెంకటపతి రాజు, 

ఈమాట సౌజన్యంతో

రంగుల రాజ్యం

రంగుల రాజ్యం

సాహితీమిత్రులారా!

ఒక నల్లవాడు ఒక తెల్లవాళ్ళ కాలనీలో ఒక ఇల్లు కొనుక్కొని అందులోకి చేరిపోయాడు. ఆ నల్లరంగు ఇంటికి ఒక నల్లరంగు వరండా ఉండేది. ఆ నల్లని వరండాలో ఒక నల్లటి కుర్చీలో కూర్చొని ఆ నల్లవాడు ప్రతీరోజూ ఒక నల్లరంగు కప్పులో నల్లటి కాఫీ తాగుతుండేవాడు–ఒక నల్లటి రాత్రి ఇరుగుపొరుగు తెల్లవాళ్ళు ఇతని ఇంట్లోకి జొరబడి నల్లవాణ్ణి దారుణంగా కొట్టేదాకా. నల్లవాడు నేల మీద ఉండ చుట్టుకుపోయి తన నల్లని రక్తపు మడుగులోనే పడిపోయినాక కూడా–ఉన్నట్టుండి ఒక తెల్లవాడు ఈ నల్లవాడు మన చేతుల్లో చస్తే మనం జైలుకెళతాం, చంపేదాకా కొట్టద్దు ఆపండి ఆపండి అని అరిచేదాకా- తెల్లవాళ్ళు నల్లవాణ్ణి ఇంకా ఇంకా కొడుతూనే ఉన్నారు.

ఆ నల్లవాడు ఆ తెల్లవాళ్ళ చేతుల్లో చావలేదు. కాసేపటికి ఒక అంబులెన్స్ వచ్చి అతన్ని దూరంగా, చాలా దూరంగా ఎక్కడో ఒక నివురుగప్పిన అగ్నిపర్వతం మీద ఉన్న ఒక మాంత్రికలోకం లాంటి హాస్పిటల్‌కు తీసుకొనిపోయింది. ఆ హాస్పిటల్ రంగు తెలుపు. దాని గుమ్మాలు తెలుపు. దాని గోడలు తెలుపు. నేల తెలుపు, కప్పు తెలుపు. దుప్పట్లు తెలుపు, పరుపులు తెలుపు. ఆ నల్లవాడు మెల్లిమెల్లిగా కోలుకోసాగేడు. మెల్లిమెల్లిగా కోలుకుంటూనే ప్రేమలో పడిపోయేడు. ఇతన్ని కంటికిరెప్పలా కాపాడుకొని, దయతో ప్రేమతో ప్రతిరోజూ సపర్యలు చేసిన ఒక తెల్లని యూనిఫామ్ వేసుకునే ఒక తెల్లని నర్సుతో ప్రేమలో పడిపోయేడు. ఆమె కూడా ఇతన్ని ప్రేమించింది. ఆ నల్లవాడి లాగా, వాళ్ళ ప్రేమ కూడా రోజురోజుకీ బలం పుంజుకొని, పక్క మీదనుంచి లేవగలిగేదాకా, లేచి నేల మీద పాకగలిగేదాకా వచ్చింది–ఒక చిన్న పిల్లవాడిలాగా, ఒక పాపాయిలాగా, తెల్లవాళ్ళు చచ్చేలా కొట్టిన ఒక నల్లవాడి లాగా.

వాళ్ళిద్దరూ ఒక పసుపుపచ్చ చర్చ్‌లో పెళ్ళిచేసుకున్నారు. ఒక పసుపుపచ్చ ఫాదర్ వారికి పెళ్ళి చేశాడు. ఆ ఫాదర్ తల్లిదండ్రులు ఒక పసుపుపచ్చ దేశం నుంచి పసుపుపచ్చ ఓడలో వచ్చారు. వాళ్ళు కూడానూ వాళ్ళ ఇరుగుపొరుగు తెల్లవాళ్ళ చేతిలో బాగా దెబ్బలు తిన్నారు. కానీ ఆ పసుపుపచ్చ ఫాదర్ నల్లవాడికి ఈ సంగతులేమీ చెప్పలేదు. ఇతనెవరో పరిచయం లేదు. పైగా పెళ్ళి చేసుకుంటున్నాడు. ఇప్పుడా సంగతులన్నీ చెప్పుకొనే సందర్భం కాదు. అతను చెప్పదలచుకున్నదల్లా, దేవుడు దయామయుడని, వారిద్దరినీ ప్రేమిస్తాడని, వారిద్దరి జీవితం సుఖంగా కొనసాగాలని తాను దేవుణ్ణి ప్రార్థిస్తానని. కానీ అతనికి అలానే జరుగుతుందని కచ్చితంగా తెలీదు. ఎన్నోసార్లు, అంతా మంచే జరుగుతుంది అని తనను తాను నమ్మించుకోవడానికి ఫాదర్ చాలా ప్రయత్నించాడు. అతని నమ్మకమల్లా దేవుడు మంచివాడని, అందరినీ దయతో ప్రేమిస్తాడని, అందరి మంచి మాత్రమే కోరుకుంటాడని. కాని, ఆరోజు, ముప్ఫై యేళ్ళు కూడా సరిగ్గా నిండకుండా, ఒళ్ళంతా గాయాల గాట్లు మరకలతో, విరిగిపోయిన ఎముకలతో, చక్రాల కుర్చీలో కూర్చొనున్న నల్లవాడిని చూసినప్పుడు, ఆ నమ్మకాన్ని నిలబెట్టుకోవడం ఆ ఫాదర్‌కి చాలా కష్టమయింది. ఎలానోలా నోరు పెగల్చుకొని, దేవుడు మీ ఇద్దరినీ ప్రేమిస్తాడు. మీ జీవితం సుఖంగా కొనసాగేలా ఆ దేవుడు మిమ్మలని చూస్తాడు అని శుభాకాంక్షలు మాత్రం చెప్పగలిగేడు. చెప్పగానే సిగ్గుతో తల దించుకున్నాడు.

ఆ నల్లవాడు, ఆ తెల్లనామె కలిసి చిలకా గోరింకల్లా హాయిగా కాపురం సాగించేరు. అయితే, ఒక సాయంత్రం ఆమె పచారీ దుకాణం నుంచి నడుచుకుంటూ ఇంటిలోకి రాబోతుండగా మెట్ల వెనుక, ఒక గోధుమరంగువాడు ఒక గోధుమరంగు కత్తితో ఆమె కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉండి, ఆమె దగ్గరున్న డబ్బు, ఒంటి మీది బంగారం అన్నీ ఇచ్చేయమని బెదిరించేడు. నల్లవాడు ఆ రాత్రి ఇంటికి వచ్చేసరికి తన తెల్లని భార్య చచ్చిపోయి కనిపించింది. ఆ గోధుమరంగువాడు ఎందుకు తన భార్యని పొడిచి చంపేశాడో నల్లవాడికి అర్థంకాలేదు. ఆమె దగ్గరున్న డబ్బు బంగారం తీసుకొన్నాక ఆమెనేమీ చేయకుండా వెళ్ళిపోయి ఉండచ్చు కదా!

ఆ తెల్లనామె అంత్యక్రియలు ఆ పసుపుపచ్చ ఫాదర్ ప్రార్థించే  అదే పసుపుపచ్చ చర్చ్‌లోనే జరిగేయి. పసుపుపచ్చ ఫాదర్‌ను చూడగానే నల్లవాడు అతని చేయి పట్టుకొని ఆపేడు. నువ్వారోజు చెప్పేవు. దేవుడు మమ్మల్ని ప్రేమిస్తాడని చెప్పేవు, చెప్పలేదూ? మరి దేవుడు మమ్మల్ని ప్రేమిస్తే మమ్మల్ని ఎందుకిలా శిక్షిస్తాడు, మాకిలాంటి అన్యాయం ఎలా చేస్తాడు? అని అడిగేడు. పసుపుపచ్చ ఫాదర్ దగ్గర ఈ ప్రశ్నకు ఒక సమాధానం తయారుగా ఉంది. అది చర్చ్ స్కూల్‌లో అందరు ఫాదర్‌లకూ క్లాసురూములో నేర్పించిందే: దేవుడు మనకు అర్థం కాని పద్ధతుల్లో ప్రవర్తిస్తాడని, ఆయన నిర్ణయాలను, ఆయన మనసులో ఆలోచనలను అర్థం చేసుకోవడం మనవల్ల కాదని. ఏదైనా కూడా, చనిపోయిన ఇతని భార్య ఇప్పుడు దేవుడికి మరింత దగ్గరగా ఉంది అని మాత్రం మనం గుర్తుపెట్టుకోవాలని. కానీ ఫాదర్ నల్లవాడికి ఆ సమాధానం ఇవ్వలేదు. అప్పటికప్పుడు ఆపకుండా దేవుడిని తిట్టడం మొదలుపెట్టాడు. అవి మామూలు తిట్లు కావు. శాపాలు, శాపనార్థాలు. అసలు అలాంటి తిట్లు, అంత దారుణమైన తిట్లు, అంతకుముందు ప్రపంచంలో ఎవరూ విని ఎరగనటువంటి తిట్లు తిట్టేడు. అంత పరుషమైన తిట్లను విన్న దేవుడు కించపడి మనసు గాయపర్చుకున్నాడు.

మనసు గాయపర్చుకున్న దేవుడు పసుపుపచ్చ చర్చ్ లోకి వచ్చాడు. కుంటివాళ్ళు చక్రాలకుర్చీ సహాయంతో వేదిక పైకి రావడం కోసం మెట్లకు ఒక పక్కగా కట్టిన వాలుగట్టు మీదుగా వేదిక పైకి వచ్చాడు. దేవుడు కూడా చక్రాలకుర్చీలోనే ఉన్నాడు. దేవుడు కూడా ఒకప్పుడు తన ప్రేమికను పోగొట్టుకొన్నాడు. దేవుడు వెండిరంగులో మెరుస్తున్నాడు. వెండిరంగు జుట్టు, వెండిరంగు దుస్తులు, వెండిరంగు చక్రాల కుర్చీ. ఆ వెండిరంగు బ్యాంకు డైరక్టర్లు, స్టాక్ బ్రోకర్లు, వాళ్ళ కింద పనిచేసే సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్లూ కొనుక్కునే బిఎండబ్ల్యూ, బెంజ్ లాంటి కార్లకుండే నాసిరకం తళతళలాడే వెండిరంగు కాదు. లేకి చమక్కులు లేకుండా వెన్నెలలా హుందాగా, మాసినట్టున్న వెండిరంగు. ఒకరోజు ఈ వెండిరంగు దేవుడు తను ఎంతగానో ప్రేమించే తన వెండిరంగు ప్రేయసితో వెండిరంగు నక్షత్రాలలో తేలుతూ విహారం చేస్తున్నప్పుడు, ఒక బంగారురంగు దేవుళ్ళ గుంపు వచ్చి వీళ్ల మీద దాడి చేసింది. చిన్నపిల్లలుగా ఉన్నప్పుడు ఆటల్లో ఎప్పుడో ఈ వెండిరంగు దేవుడు సన్నగా బక్కపలచగా ఉన్న ఒక బంగారురంగు దేవుడిని కొట్టేడు. ఇప్పుడు ఆ దేవుడు పెరిగి పెద్దవాడై స్నేహితులతో కలిసి ఇలా వచ్చేడు. బంగారురంగు దేవుళ్ళ గుంపు బంగారురంగు సూర్యకిరణాల కర్రలతో వెండిరంగు దేవుడిని, అతని ప్రేయసిని, ఆపకుండా కొట్టేరు–అతని దివ్యశరీరంలో ఉన్న ప్రతీ ఎముక విరిగిపోయేదాకా. దేవుడికి కోలుకోవడానికి కొన్ని సంవత్సరాలు పట్టింది. కాని, అతని వెండిరంగు ప్రేయసి ఎప్పటికీ కోలుకోలేదు. శరీరమంతా చచ్చుపడిపోయి ఒక జీవచ్ఛవమై అలా ఉండిపోయింది. మాట్లాడలేదు, కదలలేదు, నవ్వలేదు, నడవలేదు, అసలింకేమీ చేయలేదు. ఆమె కేవలం చూడగలదు, వినగలదు, అంతే. అది చూసి వెండిరంగు దేవుడు కనీసం ఆమె వారిని చూస్తూ సమయం గడుపుతుంది కదా అని చూడటానికి తనలాగే ఉన్న మానవ జాతిని సృష్టించాడు. ఆ వెండిరంగు దేవుడు సృష్టించిన మానవజాతి చూడటానికి అచ్చు ఆయనలానే ఉంది. ఆయనలానే బాగా హింసించబడి, అఘాయిత్యాలకు బలికాబడినట్టుగా ఉంది. ఆ వెండిరంగు దేవుడి ప్రియమైన వెండిరంగు ప్రేయసి విప్పారిన కళ్ళతో అలా గంటలు గంటలు రోజులు రోజులు ఆ జాతిని చూస్తూ ఉండేది, కనీసం ఒక్క చుక్క కూడా కన్నీరు కార్చకుండా.

ఏమనుకుంటున్నావు నాగురించి? వెండిరంగు దేవుడు పసుపుపచ్చ ఫాదర్‌ను అడిగేడు ఆక్రోశంతో, అలిసిపోయి, జీవితంతో రాజీ పడిపోయిన గొంతుతో. నేను మిమ్మల్ని ఇలా కావాలనే, నాకు ఇష్టమయే పుట్టించాననుకుంటున్నావా? నేను మీ అందరూ బాధపడుతుంటే చూసి ఆనందిస్తున్నానని అనుకుంటున్నావా? మీరు ఏడుస్తుంటే చూసి నవ్వుకొనే శాడిస్టులాగా కనిపిస్తున్నానా నీకు? నేను మిమ్మల్ని ఇలా పుట్టించింది ఎందుకూ అంటే నాకు తెలిసిందీ ఇదే కాబట్టి. ఇలా పుట్టించడమే నేను చేయగలిగింది. నాకు చేతనయింది. అంతే. దేవుడు ఇంకేమీ మాట్లాడకుండా తల తిప్పుకున్నాడు సన్నగా వణుకుతూ.

పసుపుపచ్చ ఫాదర్ దేవుడి ముందు మోకాళ్ళ మీద కూలబడిపోయేడు. చేతులు జోడించి క్షమించమని అడిగేడు. నిజానికి ఇంకా బలమైన దేవుడెవరైనా ఆ చర్చ్‌లో అప్పుడు ప్రత్యక్షమై ఉండుంటే ఫాదర్ తిట్లు ఆపకపోను. ఇంకా తిడుతూనే ఉండును. కాని, ఇలా మాసిన వెండిరంగులో వికలాంగుడైన దేవుడిని చూస్తుంటే ఫాదర్ మనసులో జాలి, పశ్చాత్తాపం కలిగేయి. అతను నిజంగానే దేవుడు తనను క్షమించాలని అనుకున్నాడు. నల్లవాడు తన మోకాళ్ళ మీద కూలబడలేదు. నడుము కిందనుంచి అంతా చచ్చుబడిపోయిన శరీరం ఆ నల్లవాడిని అలా చేయనీయదు. అందుకని అలా చక్రాలకుర్చీలోనే కూర్చొని ఉండిపోయేడు. అలా కూర్చొని ఉండిపోయి, ఆకాశంలో ఎక్కడో ఏ దైవలోకం నుంచో ఒక వెండిరంగు దేవత విప్పారిన కళ్ళతో తనను చూస్తూ ఉన్నట్టుగా ఊహించుకున్నాడు. ఆ ఊహ అతనికి ఒక ఓదార్పునిచ్చింది. బహుశా ఇంకా బతికి వుండడం కోసం కొంత స్థైర్యాన్నీ ఇచ్చింది. ఆ నల్లవాడికీ అర్థంకాలేదు అది ఎలా అర్థం చేసుకోవాలో కాని, తనూ ఒక దేవుడిలా బాధలు పడుతున్నాడన్న ఆలోచన తనలోనూ దైవత్వం ఉందనుకొనేలా మాత్రం చేసింది.

---------------------------------------------------

రచన: మాధవ్ మాౘవరం

మూలం: Etgar Keret

(మూలం: Pick a color.)

ఈమాట సౌజన్యంతో

“తండ్రి” తనం

“తండ్రి” తనం

సాహితీమిత్రులారా!

శివరామారావు గట్టి సాంప్రదాయపు మనిషి. అతనికి తొమ్మిదేళ్ళ కొడుకు సూర్యనారాయణ.

“ఏరా సూర్యం, పొద్దున్న పూజ చేశావా?”

“చేశాను నాన్నగారూ!”

“నిన్న పొద్దున్న పూజ చెయ్యకుండానే స్కూలికెళ్ళావుట? ఏం, ఒళ్ళు పొగరెక్కి కొట్టుకుంటున్నావా? తాట వొలిచేస్తాను.”

“నిన్న పొద్దున్న కాస్త ఆలస్యంగా లేచాను, నాన్నగారూ! స్కూలు టైం అయిపోయిందని, పూజ చెయ్యకుండానే స్కూలికెళ్ళిపోయాను. ఇంకెప్పుడూ ఆలస్యంగా లేవను నాన్నగారూ!”

“పొద్దున్న ఆలస్యంగా లేస్తే, చద్దన్నం తినడం మానెయ్యి, టైం లేకపోతే. అంతేగానీ, పూజ చెయ్యడం మానకూడదు. తెలిసిందా?”

“తెలిసింది నాన్నగారూ!”

“ప్రతీరోజూ స్కూల్నించీ వచ్చాక హనుమాన్‌ చాలీసా పారాయణం చెయ్యమన్నాను. చేస్తున్నావా?”

“రోజూ చేస్తునాను గానీ, …..”

“కానీ.. ఏమిటీ? ఏమిటో సరిగా, నాన్చకుండా, చెప్పిచావు.”

“మొన్నో రోజు పాఠాలు ఎక్కువగా చదవాల్సి వుండి, హనుమాన్‌ చాలీసా పారాయణం చెయ్యలేదు నాన్నగారూ! మరి….”

“ఓరి దౌర్భాగ్యుడా! కళ్ళు పోతాయి వెధవా, చాలీసా పారాయణం ఆపేస్తే. వచ్చే చదువు కూడా రాకుండా పోతుంది.”

“……..”

“ఇంకెప్పుడన్నా ఇలా జరిగిందని తెలిసిందో, స్కూలు మానిపించేస్తాను, జాగ్రత్త!”

“అలాగే నాన్నగారూ! కానీ……”

“అలా మాటలు నాన్చొద్దని ఎన్నిసార్లు చెప్పాలీ? మళ్ళీ ఏమొచ్చిందీ?”

“వచ్చే శనివారం పొద్దున్న మా స్కూలు వాళ్ళు విహార యాత్రకి తీసుకెళుతున్నారు. ఆ రోజు పొద్దున్న వెంకటేశ్వర స్వామి గుడికి వెళ్ళడం కుదరదు నాన్నగారూ. అందుకని ఆదివారం వెళతాను నాన్నగారూ!”

“వీల్లేదు!”

“కానీ……”

“వీల్లేదన్నానా? ఆ దేముడి దయ లేకపోతే ఈ మాత్రం బతుక్కూడా వుండదు నీకు. గుడికెళ్ళడం ముఖ్యమా, విహార యాత్ర ముఖ్యమా? పిచ్చి వేషాలు వేస్తే, కాళ్ళు విరగ్గొట్టి ఇంట్లో కూర్చోబెడతాను. తెలిసిందా?”

సూర్యనారాయణ దుఃఖాన్ని అణచుకుంటూ తల వంచుకున్నాడు.

కొడుకు బాధ నర్థం చేసుకున్న తల్లి అంది బెరుకుగా, “పోనీ, ఈ ఒక్కసారికి వెళ్ళనీయకూడదుటండీ? పాపం వాడు బాధ పడుతున్నాడు.”

“ఆడదానివి, ఎక్కడుండాలో అక్కడుండు. అనవసర విషయాల్లో తల దూర్చకు. అసలు నీ వత్తాసు తోనే భయం, భక్తీ లేకుండా తయారవుతున్నాడు వాడు. నా మాటకి ఎదురుచెప్తే వూరుకునేది లేదు” అంటూ శివరామారావు హుంకరించాడు.

బిక్కు బిక్కుమంటూ వుండిపోయారు తల్లీకొడుకులు.

* * * * *

ఇంకో కొన్నేళ్ళు కాల ప్రవాహంలో కలిసిపోయాయి.”సూర్యం! ఆ భగవంతుడి దయ వలన ఇంజినీరింగులో సీటు వచ్చింది కదా! అన్నవరం వెళ్ళి సత్యనారాయణ స్వామికి తలనీలాలు అర్పించుకుని రా!” అంటూ శివరామారావు ఆదేశం జారీ చేశాడు.”గుండు చేయించుకుని ఇంజినీరింగు కాలేజీకెళితే అందరూ ఏడిపిస్తారు. నాకిష్టం లేదు గుండు చేయించుకోవడం. నేవెళ్ళను అన్నవరం.”

“చాల్లేరా చెప్తున్నావు! కాలేజీ కొచ్చేసరికి నీకు షోకులెక్కువయ్యాయి. ఆ దేముడి దయ లేకపోతే ఎందుకూ పనికి రాకుండా తయారయ్యేవాడివి, తెలిసిందా?”

“నేను కష్టపడి చదివి తెచ్చుకున్న మార్కులతో వచ్చింది సీటు. అంతేగానీ, దేముడి దయ వల్ల కాదు.”

“ఆపు నీ నాస్తిక ప్రవచనాలు! దేముడి దయ లేకపోతే ఆ కష్టం మాత్రం పడగలిగేవాడివా? అదీగాక ఈ మధ్య పూజ చెయ్యడం మానేసినట్టున్నావు?

“……”

“అంతేగాదు, ఈ మధ్య నాస్తిక పుస్తకాలు చదువుతున్న్నావుట? ఆ ఎర్రట్ట పుస్తకాలెందుకు ఈ కొంపకి తెస్తున్నావూ? రోజు రోజుకీ చెడిపోతున్నావు. దేముడి దయ లేకపోతే అడుక్కు తినాల్సి వస్తుంది, తెలుసా?”

“…….”

“నీ వేషాలు భరించడం నా వల్ల కాదు. మొన్నటికి మొన్న నువ్వు ఆ తక్కువ కులం వాళ్ళతో తిరుగుతున్నావని ఎదురింటి సుబ్బారావుగారు చెప్పారు. తల తీసేసినట్టయింది. ఇవన్నీ ఆపుతావా, లేదా?”

“నాన్నగారూ! మీకెప్పటి నించో చెబుదామనుకుంటున్నాను. చాలా కాలం నించీ నాకు దేముడి విషయాల మీద నమ్మకం పోయింది. ఆ కార్యక్రమాలు నేను ఇక చెయ్యలేను. మీరు నా చేత ఇక బలవంతంగా చేయించలేరు. చిన్నప్పటి నించీ నా చేత ఎన్నో చేయించి, నన్నెన్నో బాధలకి గురి చేశారు. నేను ఇప్పుడు నాస్తికుణ్ణయ్యాను. ఇంకెంత కాలం భయపడుతూ బతుకుతాను?”

తేల్చేసి చెప్పిన కొడుకు సూర్యనారాయణ్ణి నివ్వెరపోయి చూస్తూ వుండిపోయాడు తండ్రి శివరామారావు.

* * * * *

కాలచక్రం ఇంకా కొన్నేళ్ళు తనలో ఇముడ్చుకుంది.నాస్తిక సూర్యనారాయణ ఒక కొడుక్కి తండ్రయ్యాడు. కొడుకు శరత్‌ తొమ్మిదేళ్ళవాడు.”శరత్‌! నిన్న నువ్వు వాళ్ళ మురళితో గుడికెళ్ళావుట?”

“మరే….మరే…..డాడీ….అసలేమయిందంటే….”

“మాటలు నాన్చకుండా చెప్పమన్నానా? నత్తొస్తుంది కొన్నాళ్ళకి ఇలాగే మాట్టాడుతూ వుంటే.”

“అదికాదు డాడీ! గుడి దగ్గర సందులో మేం క్రికెట్‌ ఆడుతూ వుంటే బాల్‌ వెళ్ళి గోడ దాటి గుడి కాంపౌండులో పడింది. తెచ్చుకోవడానికి మురళీ, నేనూ లోపలకి వెళ్ళాం. అక్కడున్న పూజారిగారు మమ్మల్ని దగ్గరకి పిలిచి, నెత్తి మీద శఠగోపం పెట్టి, చేతిలో కొబ్బరి ముక్కలు పెట్టారు. నేను అడగలేదు డాడీ! అడక్కుండానే పెట్టారని తిన్నాను డాడీ!”

“గుళ్ళో ప్రసాదం తినడానికి బుద్ధి లేదూ? గుడి దగ్గరున్న సందులోకెళ్ళొద్దని నీకెన్ని సార్లు చెప్పానూ? మనం నాస్తికులమని చెప్పానా, లేదా?”

“……”

“మాట్టాడవేం? పొద్దున్నే పక్కింటి వాళ్ళు మతాబులు కాలుస్తూ వుంటే, అలా మొహం వాచినట్టు చూస్తూ వున్నావేం? నువ్వూ కాలుస్తానని వాళ్ళని బతిమాలడం చూశాను. సిగ్గు లేదూ అలా బతిమాలడానికి?”

“కాదు డాడీ! దీపావళి అన్చెప్పి వాళ్ళంతా కొత్త బట్టలు కొనుక్కున్నారు. ఇల్లంతా అలంకరించుకున్నారు. వాళ్ళమ్మ ఏవేవో పిండివంటలు చేసింది. వాళ్ళంతా చక్కగా మతాబులూ, కాకర పువ్వొత్తులూ కాలుస్తుంటే, రంగు రంగుల పువ్వులొచ్చి, చాలా బాగుంది డాడీ!”

“అవును, వాళ్ళు నాస్తికులు కారు మనలాగా! నరకాసురుడిని కృష్ణుడు చంపాడని వాళ్ళలా పండగ చేసుకుంటారు. మనం పండగలు చేసుకోము. నువ్వు ముష్ఠాడిలా వాళ్ళని మతాబుల కోసం దేవిరించడం బాగోలేదు. నాస్తిక కధల పుస్తకం చదవమని చెప్పాను వారం రోజుల కిందట. ఇప్పటి వరకూ ఆ పుస్తకం ముట్టుకోలేదు. అలా అయితే, వచ్చే నెల్లో కొనిస్తానన్న సైకిలూ, క్రికెట్‌ బేటూ కొనేది లేదంతే!”

“అలా ఇంకెప్పుడూ చెయ్యను డాడీ! వాళ్ళు కాలుస్తుంటే, దూరం నించీ చూస్తానంతే!”

“చీ! చీ! అది కూడా కుదరదు. ముష్ఠాడనుకుంటారెవరన్నా! పండగ రోజుల్లో అస్సలు బయటికెళ్ళకు. అంతే!”

“………”

తల్లికి కొడుకుని చూస్తే జాలేసింది.

“పోనీలెండీ! వాడి కోరిక తీరేలా ఒకసారి బాణసంచా కాల్చనివ్వకూడదూ? ఒక్కసారితో ఏం పోతుందీ?” అంది అనునయంగా.

“నువ్వలా మాట్టాడి వాడికి అలుసివ్వకు. ఎన్నిసార్లు చెప్పాను నీకు, వాడి ముందర అలా మాట్టాదొద్దనీ, మనిద్దరం ఒకే మాట మీద వుండాలనీ? ఎంత వుద్యోగం చేస్తున్నా నువ్వూ మామూలు ఆడదానివే! పిల్లల పెంపకం విషయం నాకొదిలేసి, నీ లిమిట్సులో నువ్వుండు” నిష్కర్షగా చెప్పేశాడు సూర్యనారాయణ.

మౌనంగా వుండిపోయారు తల్లీకొడుకులు.

* * * * *

తనకేమీ పట్టనట్టు కాలప్రవాహం మరి కొన్నేళ్ళు దాటిపోయింది.”శరత్‌! మెడిసిన్‌లో సీటొచ్చిందని పెద్దవాడి నయిపోయాననుకుంటున్నావా? నిన్న హేతువాద సభకి రమ్మంటే రాకుండా, ఎక్కడకెళ్ళావూ?””నిన్నా….? నేనా….? అవును, గుర్తొచ్చింది. ‘మనిద్దరికీ మెడిసిన్‌లో సీటొచ్చింది కదరా, గుడికెళ్ళొద్దామని’ నా ఫ్రెండు మురళి అంటే, వాడితో గుడికెళ్ళొచ్చాను, డాడీ! అంతే!””ఏమిటీ…? నువ్వు గుడికెళ్ళావా? నాస్తికుడి కొడుకయి వుండీ గుడికెళ్ళడానికి సిగ్గెయ్యలేదూ నీకు? మెడిసిన్‌లో సీటు నువ్వు కష్టపడి చదవడం వల్ల వచ్చింది గానీ, దేముడి మహిమ వల్ల రాలేదు. ఆ మధ్య మీ ఫ్రెండు జార్జి ఇంట్లో క్రిస్‌మస్‌ చెట్టు అలంకరించావుట?”

“అవును డాడీ! నాలాగే కష్టపడి చదివిన మూర్తిగారబ్బాయికి రాలేదు మెడిసిన్‌లో సీటు. కొన్నాళ్ళ నించీ ఆలోచిస్తున్నాను. నాకు దేముడి మీద నమ్మకం కలుగుతోంది. ఇంతమంది చదువుకున్న వాళ్ళు నమ్ముతున్నారు కదా! నీ నమ్మకాలతో ఏకీభవించలేను డాడీ! అనంతమైన ఈ విశ్వంలో దేముడనే వాడున్నాడనే నా విశ్వాసం!”

ఖిన్న వదనంతో చూస్తూ వుండిపోయాడు తండ్రి.

ఆస్తికుడైన తండ్రికి గానీ, నాస్తికుడైన తండ్రికి గానీ తమ పుత్రులు తమ భావాలకు తగ్గట్టుగా ఎందుకు పెరగలేదో ఎప్పటికీ అర్థం కాదా?

------------------------------------------------------

రచన: జె. యు. బి. వి. ప్రసాద్, 

ఈమాట సౌజన్యంతో

హత్య కేసి వేగంగా

హత్య కేసి వేగంగా

సాహితీమిత్రులారా!

కారులు, విమానాలు, మెషీను గన్నులు … మధ్య లో కూర్చుని నవ్వుతూ ఆడుకుంటున్న ఒక రెండు మూడేళ్ళ పిల్లవాడు. వాడు ఆడుకునే ఆ కాస్త జాగా తప్పిస్తే హాలంతా తీర్చి దిద్దినట్లుంది చాలా యేళ్ళుగా శ్రమించి సమకూర్చుకుని, పొందికగా ఎంతో అందంగా సర్దుకుని అలంకరించుకున్న సామానులతో.

ఒక వైపు గోడ మీద వ్రేళ్ళాడుతున్న గీతోపదేశం పెయింటింగు, దాని ప్రక్కనే పారుతున్న సెలయేరులో నీళ్ళు త్రాగుతున్న జింకపిల్లతో ఒక ప్రకృతి దృశ్యం. మరో గోడ మీద నలుపు తెలుపు రంగుల్లో ఒక పాత ఫోటో.

గోడ గడియారంలో టైము సరిగా కనిపించడం లేదు.

అద్దం పగిలినట్లుంది…అయినా టైమ్‌ ఆగినట్లు లేదు!

ఎవరో తలుపు కొడుతున్నారు…గట్టిగా…పిల్లవాడు జడుసుకునేట్లుగా! గబగబా వెళ్ళి తెరిచి చూసాను. ఎవరూ లేరు. గుమ్మంలోంచి అడుగు బయటకు జారింది.

ఎక్కడున్నానో తెలియడం లేదు.
అది ఏ దేశం? ఏ ఊరు? ఏ వీధి? అస్సలు ఊరేనా?! వూళ్ళో అది వీధేనా!?!?
గజిబిజిగా ఉంది. రయ్యి రయ్యిన రొద చేస్తూ విమానాలు ఎగురుతున్నాయి. మారుతున్న ట్రాఫిక్‌ సిగ్నల్‌ రంగులను ఖాతరు చేయకుండా, ప్రళయం తరుముకొస్తున్నట్లు డ్రైవర్లు లేని కారులు మహా వేగంతో దూసుకుపోతున్నాయి. ఆనకట్ట తెగిపోయినట్లు, నేలంతా పల్లానికి ఒరిగిపోయినట్లు … ప్రవాహం! ఆ జనంలో పడి కొట్టుకుపోకుండా ప్రక్కనే ఉన్న స్తంభాన్ని గట్టిగా వాటేసుకున్నా …

పదడుగుల దూరంలో ఎవరో ముసలాయన మట్టితో ఏదో చేస్తున్నాడు. చేసిన దాన్ని మళ్ళీ ముద్దగా చేస్తున్నాడు. మళ్ళీ జాగ్రత్తగా ఏకాగ్రతతో అదే మట్టి ముద్దతో మరేదో చేస్తున్నాడు…మరలా అదే మట్టిని పిసికేసి పెద్ద ముద్దగా చేస్తున్నాడు. మొహంలో అలసట లేదు, విసుగూ లేదు. దగ్గరగా వెళ్ళినా, నా వునికిని గుర్తించకుండా తన పని తను చేసుకుపోతున్నాడు.

ఎక్కడి నుంచో పెద్ద శబ్దం…వెనక్కి తిరిగి చూశాను

రోడ్డు మీద చాలా మంది చాలా చాలా హడావిడిగా తిరుగుతున్నారు. తెలిసిన మొహం ఒక్కటీ లేదు. నన్నెవరో పిలిచినట్లనిపించి, తల తిప్పి చూసాను. ఎవడో అచ్చు నా రూపంలో!
వాడు నాలాగే మాట్లాడుతున్నాడు. నేనే అక్కడ నవ్వుతున్నాను. ఇక్కడి నేనే అక్కడి నన్ను చూస్తున్నాను! అక్కడి నేను, ప్రక్కనే వున్న మరో ఇద్దరితో కలిసి నడుస్తున్నాను.

చుట్టూ గోడలు మొలుస్తున్నాయి. ఇనుప గొలుసుల్లా మెరుస్తున్నాయి. జాగిలాల్లా నన్ను తరుముతూ నా వెంట పడ్డాయి. కనుచూపు మేరలో అన్నీ గోడలే! ఎదురుగా సన్నటి దారి అంచెలంచెలుగా గోడగా మారి, ఎత్తుగా నిటారుగా మేఘాలను తాకుతూ నిల్చుంది.
నా వెనుక వస్తున్న వాళ్ళు, నా ముందు వెళ్ళిన వాళ్ళూ ఏమయ్యారు? గోడలయ్యారా…గోడలను మోస్తున్న పునాదుల క్రింద సమాధులయ్యారా? కాలి కింద నేల కృంగిపోతోంది. పడి పోతూ…గాలిలో తేలిపోతూ…మళ్ళీ లోపల్లోపలికి చీకట్లోకి మాయమౌతూ జారిపోతున్నాను.

డైనోసార్లూ, రాకాసి బల్లులూ, భల్లూకాలు … వాటితోబాటు గర్జించే సింహాలు, గాండ్రించే పులులూ, ఘీంకరించే ఏనుగులూ, బుసలు కొట్టే పాములూ… చిన్నా పెద్దా జంతువులు. ఎడారి లోకి అడవి దారితప్పి వచ్చినట్లుంది. ఓ ప్రక్క సింహం ఏనుగుతో కలబడుతోంది, ఏనుగు కాళ్ళకు చుట్టుకుని పాములు పైపైకి ప్రాకుతున్నై. పులి జింకపిల్లను నోట కరుచుకుని పరుగెడుతోంది. కుందేలు వెనుక నుంచీ ఓ నక్క నక్కినక్కి చూస్తోంది. కోతిపిల్లలు కొన్ని గంతులు వేస్తున్నాయి. ఖడ్గమృగం ఒకటి నన్నే చూస్తూ మెల్లిగా వెనక్కి కదిలింది. నన్ను చూసి పారిపోడానికో లేక రెండడుగులు వెనక్కివేసి, ఒక్క ఉదుటన పైన పడ్డానికో! ఎందుకైనా మంచిదని పరుగందుకున్నాను.

మట్టి ముద్దలు చేసే ముసలివాడు ఇంకా అక్కడే రోడ్డు ప్రక్కన మట్టి పిసుకుతూనే వున్నాడు.

ఆత్మ ప్రదక్షణాలతో అలసి వొళ్ళు విరుచుకున్నట్లుంది నేల. జుట్టు విరబోసుకున్న మంత్రగత్తెలా ఊగుతోంది వేపచెట్టు. దూరంగా ధ్వంసమైన వంతెనకటు వైపు ఏముందో కనిపించడంలేదు. చుట్టూ శిధిల చిహ్నాలు. అంతటా కప్పేసిన ధూళి మేఘం. చంద్రుడి జాడ లేదు. సూర్యుడు ఏ పరాయి ఊరు పారిపోయాడో ఆచూకీ లేదు. తారలు ఏ తెరల చాటున దాగున్నాయో తెలియదు.

పిల్లవాడు దాహమని ఇంటి ముందు కూర్చుని ఏడుస్తున్నాడు. వాడికి మాటలెప్పుడొచ్చాయా అని ఆశ్చర్యమేసింది. “నీళ్ళు నేనిస్తా రా” అంటూ వాడిని భుజాన వేసుకుని, ఎదురుగా కనిపిస్తున్న ఇంట్లోకి వెళ్ళాను. ఆశ్చర్యం అది మా ఇల్లే!

సామానులన్నీ చెల్లా చెదురుగా పడున్నాయి. మసిబారిన మొండి గోడల మధ్య, సగం కాలిన శవంలా ఉంది వంట గది. నా శరీరంలో సగ భాగం తగలబడుతున్నట్లనిపించింది. గుండెలోని దుఖం కళ్ళ లోంచి తోసుకొస్తోంది. పిల్లవాడి ఏడుపు హెచ్చింది. పగిలి పోయిన నీళ్ళ కుండ పెంకుల్ని తొక్కుకుంటూ సింకు దగ్గరకు వెళ్ళాను. పంపులోంచి నీళ్ళొస్తున్నాయేమోనని టాప్‌ తిప్పాను. బురద నీళ్ళు…వాటి వెంట ఎర్ర నీళ్ళు …నీళ్ళ ధారా లేక నెత్తుటి వరదా? దాంతో పాటు చిన్న చేప! గభాల్న దోసిటను చేతులుగా విడగొట్టుకుని వెనక్కి తీసుకున్నా. చిన్న చేప వెనుకే తరుముకొస్తున్నట్లు పెద్ద చేప…దాని వెనుకే మరో పెద్ద చేప! ఎలా పట్టిందో అది ఆ సన్నని గొట్టంలో. అస్సలు అది ఎలా వచ్చిందో టాప్‌ లోంచీ బయటకి! ఇంకొకటి తొంగి చూస్తోంది… తిమింగలమా… భయమేసింది! వెనక్కిపడిన పాదానికి మెత్తగా శరీర స్పర్శ…తిరిగి చూస్తే… అక్కడ ఒక పండు ముసలి “దాహం దాహం ” అని మూలుగుతున్నాడు. ఈ ముసలివాడి మొహంలో పిల్లవాడి పోలికలు…మరి నేనేమిటిలా?!

గోడ మీది గడియారం స్పష్టంగా కనిపించడం లేదు.

ఎన్నేళ్ళ నుంచో పరిచయమున్న వాళ్ళ లాగ, ఇంట్లోకి అపరిచితులు వస్తున్నారు.
“సిగరెట్టు లైటరు వుందా?” అడిగాడొకడు ఆ గుంపులోంచి.
నేను సిగరెట్టులు తాగనని చెబితే, ఒకడు కోపంగా చూసాడు. మరొకడు పళ్ళు కొరుకుతూ, కత్తి బయటకు తీసాడు. ఇంకొకడు నేల మీది గీతోపదేశం చిత్రానికి దణ్ణం పెడుతున్నాడు. నెత్తుటి మడుగులో పడున్న జింకపిల్ల దృశ్యం జాలిగొలుపుతోంది. పాత ఫోటో మీద దుమ్ము పేరుకుంది.
ఆ గుంపంతా టీవీని చూపించి ఇదేమిటని అడిగారు. అదేమిటో తెలిసినా, చెప్పడానికి నోరు పెగల్లేదు.
“పోనీ అగ్గి పెట్టైనా వుందా?” అడిగాడు మరొకడు.
“వెదకాలి” అంటూ వంట గది షెల్ఫుల దగ్గరకు వెళుతూంటే, నన్ను వెనక్కి వెనక్కి గుంజేసి, బలంగా విసిరేసి, వంట గదిలోకి చొచ్చుకు పోయారు.

చుట్టూ జనం. లాప్‌ టాప్‌ కంప్యూటర్‌కు తాడు కట్టి లాగుతూ, బుర్రు బుర్రని నోటితో శబ్దంచేస్తూ పరుగెడుతున్నారు కొందరు మధ్య వయస్కులు. దారి ప్రక్కనే కొంత మంది ఓ పెద్ద గొయ్యి తవ్వుతున్నారు. కొందరు గోతిలోకి, మరి కొందరు ఆకాశంలోకి నాలుకలు సాచి చూస్తున్నారు. అక్కడకు కాస్త ఎడంగా ఒకావిడ అగ్గిపుల్లలు తయారు చేసే విధానం గురించి ఉపన్యాసమిస్తోంది. ఎదురుగా ఒకడు ఆకలి నోటితో ప్రక్కనున్న అమ్మాయి వైపు చూస్తున్నాడు. ఒకదానికొకటి గుద్దుకొని, వాళ్ళ చుట్టూ అడ్డదిడ్డంగా గుట్టలు పడున్నాయి కారులూ, ట్రక్కులూ.

నేల నుంచి, ఆకాశంలోకి కనిపించినమేరకు పెద్ద సాలెగూడు. నేనా గూటి లోపల బందీనయ్యానో లేక బందీలైన వాళ్ళను చూస్తూ బయట వున్నానో తెలియడం లేదు.

ఒక పెద్దాయన “ఇంకో అడవి ఎక్కడుంది?” అని అడుగుతున్నాడు బిగ్గరగా. ఒక ప్రక్కన కూలిపోయిన విమానం చుట్టూ కాకులూ గద్దలూ రాబందులూ చేరి అరుస్తూ, విమానాన్ని ముక్కులతో పొడుస్తున్నాయి. మధ్య మధ్యలో వాటిల్లో అవే పొడుచుకుంటూ అరుస్తున్నాయి. సగం కాలిన ఆలివ్‌చెట్టు కొమ్మకు కట్టిన చిరిగిన పేలికల ఉయ్యాల చుట్టూ కోతులు విన్యాసాలు చేస్తున్నాయి. దూరం నుంచీ ఓ గుంపు తప్పెట దరువులు వేస్తూ, ఎగురుతూ పాడుతూ వస్తోంది … ఆడా మగా అందరూ ఒకే మొహంతో, నగ్నంగా! మెడల్లో ఎముకల దండలు, పుర్రెల హారాలు!! చాలా మంది చేతుల్లో రాళ్ళు, కర్రలు, బరిసెలూ! తప్పెట దరువుకు నా కాళ్ళు కూడా ఊగుతున్నాయి.
చేతుల్లోని వేప మండలతో ఒకావిడ గుండెల మీద బాదుకుంటూ, బలంగా తలను వూపుతూ కోరికల పట్టీ చదువుతోంది. చుట్టూ నిల్చున్న వాళ్ళ తలలు, ప్రక్క నుంచీ ప్రశ్నార్ధకాల్లా కనిపిస్తున్నాయి.
చుట్టూ చేరిన గుంపును అదిలిస్తున్న బుర్ర మీసాల ఆసామి చేతిలోని కొరడా, అప్పుడే కోరలొచ్చిన పాములా బుసలు కొడుతోంది.

నా ఇంటి స్థానంలో ఓ మట్టి దిబ్బ… దిబ్బ మీద ఎగురుతున్న చిరుగుల మాసిన గుడ్డ పీలికలు! ఒకడు వాటికెదురుగా నుంచుని సెల్యూట్‌ చేస్తున్నాడు. ప్రక్కనే సగానికి విరిగిన చెట్టు మీద, ఓ గుడ్లగూబ కూర్చొని కునికిపాట్లు పడుతోంది.

రెండు చేతులూ సాచి ఆకాశంలోకి చూస్తూ నిలబడ్డ పొడవాటి గడ్డం మనిషి, ఆ వెనుక కూలిన చెట్టు మొదలు మీద కూర్చుని ప్రేమతో గొర్రెపిల్ల తలనిమురుతున్న నడి వయస్కుడు, అతడికి మరి కాస్త వెనుక ఒక రధం, దీర్ఘ సంభాషణలో లీనమైనట్లు కనిపించే ఇద్దరు మనుషులు.
నా చిన్నప్పుడు చూసిన ఒక రామాయాణం సినిమాలోని పుష్పక విమానం లాంటిదే ఒకటి పైన ఎగురుతోంది. సూర్యోదయమో సూర్యాస్తమయమో తెలియడం లేదు. ఆ వైపు ఆకాశం, సన్నటి గాలి అలకు చెదిరిన నివురుగప్పిన నిప్పుల కుప్పలా వుంది. పంది పిల్లొకటి ఉత్తరం వైపు బెదురుగా పరుగెడుతోంది. చెవులు కత్తిరించబడ్డ గొర్రె దిక్కులదిరిపోయేలా అరుస్తోంది. గుంజకు కట్టేయబడ్డ తెల్ల ఆవు దూడ కోసం చుట్టూ చూస్తోంది. ఆ దృశ్యం ఫ్రేములో బందించబడ్డ తైల వర్ణ చిత్రంలా వుంది.

బస్టాండో, రైల్వే స్టేషనో … ఏర్‌ పోర్టో… ఒక ప్రయాణ స్థలి!
నా చిటికెన వ్రేలు పట్టుకుని నిల్చున్న పిల్లవాడు, ఎదురుగా నెత్తుటి మరకలంటిన రాయిని చూస్తూ, నా కాళ్ళను గిల్లుతున్నాడు.
ప్రక్కనున్న జులపాల మనిషి చెంపలేసుకుని దణ్ణం పెడుతూ, మా వైపు కర్కశంగా చూస్తూ ఏవేవో సైగలు ఎవరెవరికో చేస్తున్నాడు. చుట్టూ కదలిక…రక్తమంటిన బాకుల్లాంటి రాళ్ళతో, ఎర్రని మండే కళ్ళతో మా వైపే వస్తున్నారు.

భయం…భయం…భయం!
నా వణకే కాళ్ళను గట్టిగా వాటేసుకుని పిల్లడు …
వేగంగా ఒక్కో అడుగూ మాకేసి వేస్తూ జులపాల మనిషి!

పారిపోయే మార్గం లేదు. చుట్టూ రాళ్ళతో తెలిసిన మొహాలే – శతృ సైనికుల్లా! క్రిందకు వంగి, నా కాళ్ళను బలంగా గుంజుతున్న పిల్లవాడి వైపు చూసాను. చేతిలో మెరుస్తున్న రాయితో, నేను వారించేలోపే, నా కాళ్ళను విదుల్చుకుని జులపాల వాడి పైకి దూకాడు.
ఏం జరుగుతుందో తెలిసి వారించే లోపే నా ఎదుట ఒక హత్య జరిగింది.

మట్టి ముద్దలు చేసుకునే ముసలాయన, నన్ను చూసి నవ్వి, చిన్న చిన్న మట్టి ముద్దలన్నింటినీ కలిపేసి ఓ పెద్ద ముద్దగా చేసేడు.

చాలా మంది గుంపులు గుంపులుగా చేరి ఎవరికోసమో వెదుకుతున్నారు. వాళ్ళలో పిల్లవాడు నాకు కనబడలేదు.
ఆ గుంపుకు కనిపించకుండా మాయమౌదామనుకున్నాను. వాళ్ళు నన్ను చూసి కూడా పట్టించుకోకుండా రోడ్డు మధ్యలో గుమికూడారు.
వాళ్ళ మధ్యలో కుప్పగా పోసిన తలలు, మొండేలు, శరీరాంగాలు
ఎటు వెళ్ళాలో తెలీక నెత్తుటి సరస్సులో గిలగిల కొట్టుకుంటూ
ఏ తల ఏ మొండేనిదో? ఏ అంగం ఏ శరీరానికి చెందిందో??
నా తల ఎక్కడ?!
అంతటా అంధకారం అలముకుంది.

-----------------------------------------------------------

రచన: కె. వి. గిరిధరరావు, 

ఈమాట సౌజన్యంతో

పందెం ఎలకలు

పందెం ఎలకలు

సాహితీమిత్రులారా!

అనిల్‌ కుమార్‌!
ఆఫీసులో స్టాక్‌మార్కెట్‌ గురించిన చర్చలన్నిట్లో అతనే లీడర్‌!
కంపెనీ సియీవో దగ్గర్నుంచి గెరాజ్‌లో జానిటర్ల వరకు అతని సలహాలు తీసుకోని వాళ్ళు పాపాత్ములు!
అతను అనర్గళంగా స్టాక్‌ మార్కెట్‌ బిహేవియర్‌ని విశ్లేషిస్తూ ఎప్పుడెప్పుడు ఎలా వుండబోతుందో, ఎప్పుడు ఎంతెంత కరక్షన్లు రాబోతున్నాయో ఏయే స్టాక్‌లు ఎప్పుడెప్పుడు ఎలా పెరగబోతున్నాయో ఉపన్యసిస్తుంటే అందరూ చెవులప్పగించి వింటూ నోట్స్‌ రాసుకుంటూ ఉంటారు.
స్టాక్‌ల లాంగ్‌లు, షార్ట్‌లు, ఆప్షన్ల కాల్స్‌, పుట్స్‌ వాటిని కొనటాలు, రాయటాలు, వీటన్నిటి కాంబినేషన్స్‌,వాటిని వాడే స్ట్రాటజీలు అతను వర్ణించి చెప్తుంటే అందరూ భక్తి భావంతో అరమోడ్పు కన్నుల్తో ఆనందంగా వింటూ వుంటారు.
సిస్కో, ఇంటెల్‌, మైక్రోసాఫ్ట్‌, యాహూ, క్వాల్‌కాం లాటి ఆకాశసంచారుల చార్టులు, వాటిలో ఎత్తుపల్లాల తేదీలు, కారణాలు అతని బుర్రలో సదా ఆనందనాట్యాలు చేస్తూంటాయి.

రోజులో సగం సమయం అతను స్టాక్‌ల వెంట తిరుగుతూ గడుపుతాడు.
రోజుకు కనీసం అరడజను ట్రేడ్స్‌ చెయ్యకపోతే అతనికి ఆనందం కలగదు.
క్రితం అర్నెలల్లోనూ కలిసి తన నిర్విరామ స్టాక్‌ మార్కెట్‌ కార్యకలాపాలకు గాను అతనికి వచ్చింది
యాభై వేల డాలర్ల
నష్టం!
అతను కొన్న వెంటనే యాహూ నలభై పాయింట్లు పడిపోయింది.
దాంతో తిక్కరేగి దాన్ని అక్కడికక్కడే అమ్మేసి షార్ట్‌ చేసిన ఈబే యాభై పాయింట్లు పెరిగింది.
ఈలోగా యాహూ కూడా ఓ నూట డెబ్భై పాయింట్లు పెరిగిందనుకోండి, అది వేరే విషయం.
అతను కొన్న నాలుగు నెల్ల పాటు ఎటూ వెళ్ళకుండా చదికిల పడి కూర్చున్న సన్‌ మైక్రో అమ్మిన మర్నాటి నుంచి ఏదో పూనకం వచ్చినట్టు పెరిగి యిప్పటికి అతను అమ్మిన కన్నా డెబ్భై మూడు పాయింట్ల ఎత్తున ఉంది.
ఇవేళ పొద్దున అతను కొన్న ఓ ఇంటర్‌నెట్‌ ఐపీవో అక్కడి నుంచి ఓ పాతిక పాయింట్లు పెరిగి అమ్ముదామా అని ఆలోచిస్తూండగానే ఆ పాతికా గాక మరో ముప్ఫై పాయింట్లు పడిపోయింది. అదింక కొన్న చోటికి యీ జన్మలో వస్తుందో రాదో!
ఇవన్నీ తల్చుకుంటూ అతను చిరాగ్గా ఉండగా
స్టాక్‌బ్రోకర్‌ నుంచి మార్జిన్‌కాల్‌ వచ్చింది!
మూడు రోజుల్లో పదిహేను వేలు అందకపోతే తన ఇష్టం వచ్చిన వాటిని అమ్మేసి సొమ్ము చేసుకుంటానని బెదిరించాడు వాడు!

అనిల్‌కుమార్‌కి దేవుడి మీద నమ్మకం లేదు!
ఎవరైనా తన ముందు విధి గురించి మాట్టాడితే విరుచుకు పడిపోతాడు!
స్వయం కృషిని మించింది లేదని, మనిషి తన జీవిత గమనానికి తనే బాధ్యుడని బల్లలు విరగ్గొట్టి మరీ వాదిస్తాడతను!
ఐతే
ఈ మధ్య అతనికి గుడికి వెళ్ళక తప్పటం లేదు.
అభిషేకాలు, గ్రహశాంతులు హడావుడిగా చేయించక తప్పటం లేదు.
ఏ దేవుడిలో ఏ మహత్యం ఉందో అని అనుమానించక తప్పటం లేదు.
ఎందుకంటే
అతనికి పట్టలేనంత నవ్వూ ఏడుపూ ఒకేసారి వస్తున్నాయి తన పరిస్థితి తల్చుకుంటోంటే!
తనకి తెలియని శక్తులేవో తనకి వ్యతిరేకంగా పనిచేస్తుంటే తప్ప, తనంత నాలెడ్జ్‌ ఉన్న వాడు ఇంతగా ఎలా డబ్బు పోగొట్టుకోగలడో అర్థం కావటం లేదు, ఎంత బుర్ర బద్దలు కొట్టుకుని ఆలోచించినా.
తన సలహాలు విన్న వాళ్ళంతా బాగుపడుతుంటే తనకి మాత్రం ఈ శని ఎందుకో ఏ మాత్రం ఊహకందటం లేదు!
ఓ వైపు మార్కెట్‌ నక్షత్రాల కేసి దూసుకుపోతుంటే తన లైఫ్‌ సేవింగ్స్‌ పాతాళానికి పరుగులు తియ్యటం ఏమిటి?
తనకేదో ప్రత్యేకత ఉంటే తప్ప యిలా తను చెయ్యి వేస్తే అలా అది భస్మాసుర హస్తం కావటం అసాధ్యం!

ఇంకా ఎవరికీ తన అసలు కథ తెలీదు గాని తెలిస్తే ఈ పాటికి ఎన్ని జోకులు తయారయ్యేవో! జీవితం ఎంత దుర్భరమై పొయ్యేదో!
ఏమైనా, ఇవేళ శుక్రవారం కావటం కొంతలో కొంత మేలు రెండు రోజుల పాటు యీ స్టాక్‌మార్కెట్‌ గొడవల నుంచి కొంచెం విశ్రాంతి (ఆ మార్జిన్‌కాల్‌ సంగతి ఒకటి మాత్రం చూడాల్సుంది).

రాత్రికి నరేన్‌ యింట్లో పార్టీ. వాడు తనకి కాలేజ్‌మేట్‌.
ఎనిమిదేళ్ళ పాటు యిండియాలో బాంక్‌ ఆఫీసర్‌గా పనిచేసి ఇలా కాదని మూడేళ్ళ క్రితం భార్యా, తనూ ఓరకిల్‌ ఫైనాన్సియల్స్‌ కోర్సులు చేసి యిక్కడికి వచ్చిందగ్గర్నుంచి ఇద్దరికిద్దరూ రెండు చేతులా సంపాయించేస్తున్నారు వాళ్ళు వర్క్‌లోనూ స్టాక్‌ మార్కెట్లోనూ.

అనిల్‌కుమార్‌ అక్కడికెళ్ళేసరికి usual suspects అందరూ అప్పటికే వచ్చేశారు. రంగనాథం, కృష్ణమాచారి,రవీంద్ర, మదన్‌, పశుపతి ముఖ్యులంతా ఓ చోట చేరి ఇండియా రాజకీయాల్ని చుట్టబెట్టేస్తున్నారు. ఇంటర్‌నెట్‌ పుణ్యవా అని ఆఫీసుల్లో అంతగా పనిలేని వాళ్ళంతా నడుస్తున్న న్యూస్‌పేపర్లే కదా!

అక్కడ తనకి తెలీని వ్యక్తి ఒక్కడే డాక్టర్‌ శేఖర్‌ట. దాదాపుగా యాభై వయసు. జుట్టంతా తెల్లబడిందప్పుడే. ఈ దేశం వచ్చి ఇరవై ఏళ్ళ పైగా ఐందట. అందరి మాటలూ వినటం తప్ప సొంతగా ఏమీ మాట్టాడేట్టు లేడు. నరేన్‌కి అతన్తో ఏదో దూరపు చుట్టరికం వుండటంతో ఈ పార్టీకి పిలిచాడతన్ని.

అలా రాజకీయాలు మాట్టాడుతూ ఉండగా దుమారంలా దూసుకొచ్చాడు శ్రీనివాస్‌.
“ఇవేళ ఐపీవో వచ్చిన సికమోర్‌ నెట్‌వర్క్స్‌ ఎలా పెరిగిపోయిందో చూశారా! దాంట్లో నేను పాతిక వేలు సంపాయించా!” గావుకేక పెట్టాడు లోపలికి అడుగుపెడుతూనే.
“కంగ్రాచ్యులేషన్స్‌! మీకు దొరికిందా అది? నేనెంత ట్రై చేసినా మంచి ప్రైస్‌కి దొరకనే లేదు” అందుకున్నాడు అనిల్‌కుమార్‌ (అమ్మ గాడిద కొడకా! సుడంటే నీదేరా! నేనూ కొందామనుకున్నా గాని మార్జిన్‌ కూడా పూర్తిగా వాడేసుకుని అన్నిట్టో ఇరుక్కుపోయి ఉంటిని!)
“శ్రీనివాసంటే ఏమనుకున్నారు మరి? నూట యాభైకి కొన్నా. చూస్తుండగానే యాభై పెరిగింది. లాభం తీసుకుని బయటికొచ్చేశా. అరగంట పనికి పాతిక వేలు. నాట్‌ బేడ్‌ ” తృప్తిగా గర్వంగా చెప్పాడు శ్రీనివాస్‌.
“అదసలు నూట యాభైకి వచ్చినట్టు లేదే! దాని రేంజ్‌ అంతా రెండొందల్లోనే ఉందని గుర్తు.” (కట్టింగ్‌ కొడుతున్నావా ఏంటి బాబూ? మేం మరీ అంత చెవుల్లో పూలు పెట్టుకుని కనపడుతున్నామా?)
“అబ్బే, వొచ్చిందొచ్చింది. ఇలా వచ్చింది, అలా వెళ్ళిపోయింది.. ఇంతకీ ఏ వెబ్‌సైట్‌లో చూశారు మీరు?”
“యాహూలో” (నాబొంద. నా గోలతో నేను చస్తుంటే దాన్ని చూసే తీరిగ్గూడానా?)
“అదీ విషయం. యాహూలో ఇన్ఫర్మేషన్‌ యాక్యురేట్‌గా ఉండదు”
“నిజమే, నాకోసారి ఏవైందంటే …” (ఇంక దొరికావ్‌ చూడు!)

అంత తేలిగ్గా దొరకటానికి శ్రీనివాస్‌ తక్కువ తిన్నాడా! తన ప్రతాపాన్ని వర్ణించి చెప్పటానికి కాస్త అవతల ఉన్న ఇంకో గ్రూప్‌ దగ్గరికెళ్ళాడు. అక్కడ కొత్తగా వచ్చిన హిందీ సినీ తారల శృంగార లీలల్ని గురించిన రసవత్తరమైన చర్చ తీవ్రంగా జరుగుతున్నా అతన్నాపలేకపోయిందది!
ఇక్కడ కూర్చున్న గ్రూప్‌ కూడ అప్పటి దాకా మాట్టాడుతున్న రాజకీయాల్ని వొదిలి స్టాక్‌మార్కెట్‌లోకి వచ్చేసింది.
“డెల్‌ స్టాక్‌ ఎలా ఉందండీ,  యీ మధ్య నేను ఫాలో కావటం లేదు?” అంటూ మొదలెట్టాడు పశుపతి, వచ్చే ముందే చూసుకుని వచ్చినా.
“నలభై ఒకటో నలభై రెండో ఉన్నట్టుంది” టక్‌ మని చెప్పేశాడు తనకి స్టాక్‌ మార్కెట్‌తో ఎలాటి సంబంధమూ లేదనీ తన డబ్బంతా కేవలం మ్యూచువల్‌ ఫండ్స్‌లోనే ఉండి బ్రహ్మాండంగా పెరుగుతుందనీ బల్లగుద్ది చెప్పే రంగనాథం.
“స్టాకంటే డెల్‌ స్టాకండీ.మూడేళ్ళలో ముప్ఫై రెట్లు పెరిగింది. అప్పుడు ఎందుకు రెండొందలే కొని ఊరుకున్నానా అని ఎప్పుడూ బాధపడుతుంటా” అంటూ ఆ సంభాషణలోకి గెంతేడు అనిల్‌కుమార్‌ (వెర్రి వెధవని కాకపోతే అలా పెరిగే స్టాక్‌నా షార్ట్‌ చేసేది? చేసినా యాభై పాయింట్లు పెరిగే దాకానా కవర్‌ చెయ్యకుండా కూర్చోవటం? మిగిలిన వాళ్ళంతా కొంటున్నప్పుడు షార్ట్‌ చెయ్యటం, అది బోలెడు పెరిగాక వాళ్ళు అమ్మేటప్పుడు కవర్‌ చెయ్యటం. ఇదేగా మన డెల్‌ అనుభవం!)
“అప్పట్నుంచీ అమ్మలేదా మీరు దాన్ని?” అసూయని వినిపించనివ్వకుండా తిప్పలు పడుతూ అడిగాడు మదన్‌.
“అది అమ్మటవే, ఇంకేవన్నా ఉందీ! వచ్చే రెండు మూడేళ్ళలో కనీసం ఇంకో పదిరెట్లు పెరిగితే రిటైర్‌మెంట్‌ గురించి ఆలోచించొచ్చని చూస్తున్నా” (నాలాటి వాళ్ళు షార్ట్‌ స్క్వీజుల్లో పోగొట్టుకున్న డబ్బుతో యిప్పటికి ఎంతమంది మిలియనీర్లై రిటైరయ్యారో!)
“అసలు, డబ్బులు సంపాయించాలంటే ఇంటర్‌నెట్‌ స్టాక్‌లండీ అసలైన దారి! ఒక్కొకటి ఎట్లా పెరుగుతుందో చూశారా? నేను పోయిన ఏడు యాభైకి కొన్న యాహూ రెండు స్ప్లిట్‌ల తర్వాత యిప్పుడు మళ్ళీ నాలుగొందలు ఉంది. దాన్లోనే ఓ హండ్రెడ్‌ తౌజెండ్‌ లాభం వొస్తుంది నాకు” అంటూ మళ్ళీ వచ్చి జాయినయ్యాడు శ్రీనివాస్‌.

తను ముప్ఫై మూడుకు కొన్న ఓరకిల్‌ ఎలా వంద దాటిందో కృష్ణమాచారి వర్ణిస్తోంటే సన్‌ మైక్రోలో తనకి ఎంత లాభం వచ్చిందో పైకే లెక్కేస్తున్నాడు రవీంద్ర. ఇంటెల్‌లో తనెంత సంపాయించిందీ చెప్పటానికి ప్రయత్నిస్తూ చాన్స్‌ దొరక్క నోరు తెరుస్తూ మూస్తూ ఉన్నాడు మదన్‌.

ఇదంతా వింటూ కూర్చున్న డాక్టర్‌ శేఖర్‌కి మతిపోతోంది. తను కొన్న స్టాక్‌లన్నీ కంపెనీలు దివాళా తియ్యటమో కొన్న ధరకి సగానికి సగం పడిపోవటమో తప్ప ఒక్క దాన్లో కూడ ఒక్క డాలర్‌ లాభం వచ్చిన పాపాన పోలేదు గత పదేళ్ళలోనూ.

పార్టీ ఐపోయి అందరూ  ఇళ్ళకి బయల్దేరుతున్నారు.
శ్రీనివాస్‌ కారెక్కటంతోటే వాళ్ళావిడ అందుకుంది “అదేమిటి, నేను ఇందాక అడిగితే సికమోర్‌ కొంటానికి కుదర్లేదన్నావ్‌, ఇప్పుడిక్కడ అందరికీ దాంట్లో పాతిక వేలొచ్చినయ్యని చెప్తున్నావ్‌! నాకు తెలీకుండా ఏవన్నాకథలు నడుపుతున్నావా ఏంటి? ఇంటికెళ్ళటంతోటే యీ రోజు ఎకౌంట్‌ యాక్టివిటీ ఏమిటో చూస్తా. దాన్లో సికమోర్‌ కనపడిందో, నిన్నింటోకి రానీను”.
దిమ్మతిరిగింది శ్రీనివాస్‌కి. “వాళ్ళకి చెప్పింది నువ్వూ నమ్మావా? అబ్బే ఉత్తినే, ఊరికినే! లేకపోతే ప్రతివాడూ నాకు దాంట్లో అంతొచ్చిందీ దీంట్లో ఇంతొచ్చిందీ అని కొయ్యటమే కదా! నేనూ నోటికొచ్చింది చెప్పా. వాళ్ళంతా ఎలా ఏడ్చుకుంటున్నారో చూశావా! హహ్హహ్హ..”
“మరి ఆ యాహూ సంగతేవిటి? అదీ ఇట్లాటి కథేనా?”
“మరీ పూర్తిగా కథ కాదు. నూట డెబ్భైకి కొని నూట యెనభైకి అమ్మా. కాస్త తగ్గితే మళ్ళీ కొందామని రోజూ చూస్తూనే ఉన్నా గాని అది అలా పైకే పోతుంది ఇంతవరకూ” నీళ్ళు నవుల్తూ అన్నాడతను.
“ఎవరికెన్ని కథలు చెప్తే నాకేం గాని నాకు నిజం చెప్పకపొయ్యావా నీ బతుకు కుక్క బతుకే!”  ఆఫీసులోని తన అధికార దర్పాన్ని ఎప్పట్లాగే మొగుడి మీద ప్రదర్శించింది సుభాషిణి.
“నీ మీదొట్టు. నీకెప్పుడూ స్టాక్‌ల గురించి అబద్ధం చెప్పను” గబగబా అనేశాడు శ్రీనివాస్‌ స్టాక్‌ బ్రోకరేజ్‌ ఎకౌంట్‌  జాయింట్‌ ఎకౌంట్‌ ఐనందుకు మరో సారి జుట్టు పీక్కుంటూ. ఐతే తనకొచ్చిన లాభాలూ నష్టాలూ అన్నీ కలిపి చూసుకుంటే ప్లస్‌ సైడ్‌ పెద్దగా వుండకపోయినా పార్టీల్లో మిగిలిన వాళ్ళందర్ని జెలసీతోచంపుతున్నందుకు తనని తను కంగ్రాచ్యులేట్‌ చేసుకుంటూ తృప్తిగా ఇంటి దారి పట్టాడు శ్రీనివాస్‌.

అనిల్‌కుమార్‌ కూడ ఆ రోజు హాయిగా నిద్రపోయాడు. సికమోర్‌ విషయంలో శ్రీనివాస్‌ కోతలు కోశాడని అర్థమై పోయిందతనికి. అంతేకాదు. మూడు నెలల క్రితం మరో పార్టీలో ఎప్పట్నుంచో యాహూ కొనాలని ఎదురుచూస్తున్నట్టు శ్రీనివాస్‌ చెప్పిన విషయం మర్చిపోలేదు అనిల్‌కుమార్‌! కనక తనే కాదు, ఇంకా చాలా మంది తనలాగే పైకి ఇకిలించుకుంటూ స్టాక్‌ మార్కెట్లో బోలెడు సంపాయిస్తున్నట్టు కబుర్లు చెప్తున్నారన్న మాట!
ఇక మిగిలింది ఒక్కటే తన ప్లాన్‌ ప్రకారం తొందర్లో ఎలాగోలా అప్పుచేసి ఓ  మాంచి బి.ఎం.డబ్య్లూ. కారు కొంటే తను నిజంగానే బోలెడంత సంపాయిస్తున్నా డనుకుని వాళ్ళు ఏడిచే ఏడుపుకి అంతుండదు. అప్పుడు గాని తనకి పూర్తిగా హాయిగా తృప్తి కలగదు!

ఇల్లు చేరిన డాక్టర్‌ శేఖర్‌ పరిస్థితి మాత్రం చాలా అధ్వాన్నంగా తయారైంది. అతనికి ఆ రాత్రంతా నిద్ర పట్టనే లేదు.తను నానా తిప్పలూ పడి జీవితంలో సగం కాలం కాలేజీల్లోనే గడిపి ప్రాక్టీసులో కూడ రోజుకి పదహారు గంటలు పనిచేస్తూ malpractice insurance కీ ఆఫీస్‌ ఖర్చులకీ, టాక్సులకీ బోల్డంత వదిలించుకుని నెలంతా చచ్చీ చెడీ సంపాయిస్తున్నంత డబ్బు నిన్న గాక మొన్న ఏదో కంప్యూటర్‌ కోర్స్‌ చేసి వచ్చిన వాళ్ళు ఒక్క రోజులో స్టాక్‌ మార్కెట్‌లో సంపాయించేస్తున్నారు!

ఇన్నాళ్ళూ ఎంత పరువుగా బతికాడు తను?
తెలుగు కమ్యూనిటీలో ఎంత గౌరవం ఉండేది తనకి?
అదివరకు తను పార్టీలోకి నడిస్తే ఒక్కసారిగా అందరూ వచ్చి తన చుట్టూ మూగిపోయే వాళ్ళు!
వాళ్ళ కళ్ళలోంచి గౌరవం పొంగి ప్రవహించేది తన కాళ్ళ వైపు!

ఈ స్టాక్‌మార్కెట్‌ దెబ్బతో అంతా ఊడ్చిపెట్టుకు పోయింది!
మొన్నటి దాకా తనని గౌరవించిన వాళ్ళంతా ఇప్పుడీ స్టాక్‌రాక్షసుల చుట్టూ మూగిపోతున్నారు!
ఆఖరుకి యూనివర్సిటీ ప్రొఫెసర్లు కూడ తనని పట్టించుకోవటం లేదిప్పుడు!
దేశం నాశనం ఐపోతోంది!

ఏమిటీ జీవితం?
ఎన్నాళ్ళిలా ఎవరికీ పట్టకుండా బతకటం?

తెల తెల వారుతుండగా ఓ ముఖ్యమైన నిర్ణయానికి వచ్చాక గాని అతనికి కాస్త కునుకు పట్టలేదు.
మర్నాడు డాక్టర్‌ శేఖర్‌ వర్క్‌ కి ఫోన్‌ చేసి తను ఆర్నెల్లు వెకేషన్‌ తీసుకుంటున్నానని, తన పేషంట్స్‌ని మిగిలిన పార్న్టర్స్‌ చూసుకోవాలని చెప్పేశాడు!

ఆ రోజే వెళ్ళి Day-Trading Training లో చేరి పోయాడు!

………………………………………………………

తొందర్లో డే ట్రేడర్‌ శేఖర్‌ని కూడా టీవీలో చూడబోతున్నామా?!

------------------------------------------------------

రచన: కె. వి. ఎస్. రామారావు, 

ఈమాట సౌజన్యంతో

నాతి నోట నువ్వు గింజ

నాతి నోట నువ్వు గింజ

సాహితీమిత్రులారా!

నాతి నోటిలో నువ్వుగింజ నానదు,” అని నానుడి. అంటే, ఆడ కూతురు దగ్గర రహస్యం దాగదు అని అర్థం. రహస్యం దాచలేని సంగతి అలాఉంచి, నువ్వుగింజ నానదు అనెందుకన్నారో, నాకు ఇప్పటికీ బోధపడలేదు. నువ్వుగింజలు అలా నీళ్ళల్లో వెయ్యంగానే నాని పోవే? నువ్వుపప్పు, అవే తెల్ల నువ్వులు నల్లనువ్వులకన్నా కాస్త తొందరగా నానుతాయేమో! అంతే. నల్లనువ్వులు నోటిలో వేసుకోని చూశా. అవి నానటానికి చాలాకాలం పట్టింది. నీళ్ళల్లో వేసి కూడా చూశాను. అప్పుడు అవి ఏమీ తొందరపడలేదు, నానటానికి. అంతకన్నా పెసలు తొందరగా నానాయి. ఇది స్వానుభవం. మరి ఈ నువ్వుల నానుడి ఎలావచ్చిందో నాకు అంతుపట్టలేదు.

పోతే, ఆడవారు రహస్యం ఎంతమాత్రం దాచలేరు అన్న విషయం. ఆ కథ తరువాత చెపుతా. “ఇదిగో! ఏవమ్మోయ్! మళ్ళి ఎవ్వరితో అనబోకేం! నీకు ఒట్టేసి చెపుతున్నా,” అని చెప్పిన మరుక్షణమే ఆ రహస్యం మనోవేగంతో, ఏతత్బృందంలో జట్టుగాఉన్న ఆడవాళ్ళందరికీ, ఒకరినించి మరొకరికి, నోటిమాటగా చేరిపోతుంది. కాదు కాదు, జారిపోతుంది. ఆహా! తెలిసెన్ అనుకున్నా.

నా ఉద్దేశంలో, నువ్వుగింజ నానడం నానుడి, ఇలా సవరించాలి. ” నొటిలో నువ్వుగింజ ఆనదు,” అని. అంటే, జారి పడిపోతుందీ అని అసలు అర్థం. అయితే, ఆడవారికి రహస్యం చెప్పడంలో ఒక సుఖం ఉంది. ఎవరికి వారే, వాళ్ళొక్కళ్ళకే ఈ రహస్యం తెలిసినట్టు, అవసరమైతే గుట్టుగా ఉంచగలరు. అక్కడే, మగవాళ్ళకీ, ఆడవాళ్ళకీ ఉన్న పెద్ద తేడా. మగవాళ్ళు పబ్లిగ్గా, గ్రూపులో వాగేస్తారు. అందుకని, ఏ ముఖ్య రహస్యమూ మగవాళ్ళకే చెప్పకూడదు, ఎందుకంటే, వాళ్ళు బాకా రాయుళ్ళు కాబట్టి.

ఆడవాళ్ళు రహస్యం దాచలేకపోవడం అనే కథకి శ్రీమాన్ వేద వ్యాసుడు గారే కారణం.

మహాభారత యుద్ధం ముగిసింది. జ్ఞాతులు, సామంతులు, మొత్తం కురువంశం పాండవుల చేతిలో కృష్ణుడి చేతిచలవవలనా, స్వర్గస్థులయ్యారు. కర్ణుడి మరణంతో అసలు కథ ముగిసిందనే అనచ్చు.

శాంతి పర్వం ప్రారంభంలో, శోకవ్యాకులుడై పరితపిస్తున్న ధర్మరాజుకి, నారదుడు కర్ణుడి కథ యావత్తూ చెపుతాడు. కర్ణుడి పుటుక రహస్యం, అతనికి జరిగిన అన్యాయం, శాపాలు, వగైరా అన్నీ పూసగుచ్చినట్టు చెపుతాడు. ఇది వింటున్న కుంతి తాను ఎందుకు కర్ణుడి పుటుక గురించి ఏ శాపకారణంగా చెప్పలేకపోయిందో వివరిస్తూ, ధర్మరాజుని ఉపశమింప చేయ పోఓనుతుంది. ధర్మరాజుకి కుంతిపై కోపం వస్తుంది, అసహ్యం పుడుతుంది. కుంతి కర్ణుడి గురించి ఎంత బాధ పడిందో ధర్మరాజుకేం తెలుస్తుంది?

ధర్మరాజు చేత వేదవ్యాసుడుగారు పలికిస్తున్నాడు:

భవత్యా గూఢా మంత్రత్వాత్ పీడితో స్మిత్యువాచతాం
శశాప చ మహాతేజాః సర్వలోకేషు చ స్త్రీయాః
న గుహ్యం ధారయిష్యన్ తిత్యతి దుఃఖ సమన్వితః — 12.6.10

అంటే స్థూలంగా అన్వయం : నీవు (కుంతిని ఉద్దేసిస్తూ) ఈ రహస్యం దాచిపెట్టి ఇంత అనర్థం తెచ్చిపెట్టావు. అందుకుగాను ఇకముందు స్త్రీ జాతి అంతా, రహస్యం దాచలేని శక్తిహీనులుకావాలని శపిస్తున్నాను, అని.

తిక్కన గారు తెలుగులో చక్కటి తేటగీతిలో ఇదేవిషయం చెప్పారు.

అంగజానమ్ములకు రహస్య రక్ష-
ణంబునందలి శక్తి మనంబులందు
కలుగ కుండెడు మెల్ల లోకముల నని శ-
పించె నా ధర్మదేవతా ప్రియ సుతుండు. — 12.1.41

దీనికి తాత్పర్యం చెప్పడం అవమానించడమే అవుతుంది. ధర్మజుడి శాపకారణంగా నాటినుంచి, స్త్రిలు రహస్యం తమలో దాచుకోలేరుట. అది కథ.

ఈ శాపం కూడా ఒకందుకు మంచిదే. రహస్యాలు, అందులోనూ, యుద్ధ ప్రేరణకి వినాశానికీ తెరువైన రహస్యాలు, దాచకపోవడమే మంచిది కదూ! కుండ బద్దలుకొట్టి రహస్యాలు బయట పెడితే, అసలు యుద్ధాలు వచ్చేవే కావేమో! లేదా, అన్యాయంగా ఉత్తిపుణ్యానికే కాలుదువ్వి మొదలెట్టే యుద్ధాలు, స్త్రీ జాతి ఆపగలదేమో! అలా మొదలైన యుద్ధాలు స్త్రీలే అంతం చెయ్యగలరేమో, చూడాలి.

---------------------------------------------------------

రచన: వేలూరి వేంకటేశ్వర రావు, 

ఈమాట సౌజన్యంతో

‘మంచి’ కథ

‘మంచి’ కథ

సాహితీమిత్రులారా!

ప్రాణాలు అరచేతిలో పెట్టుకొని ఇళ్లనూ ఊళ్లనూ దేశాన్నీ వదిలిపెట్టి కాందిశీకులుగానో శరణార్థులుగానో మరో ప్రదేశానికి, మరో దేశానికి వెళ్లిన మనుషులు ఆ వెళ్లిన దేశానికి వరమా, శాపమా?


జీవితాలు అతలాకుతలం అయినపుడు మనుషులు చెల్లాచెదురై శరణుకోరుతూ పరాయి ప్రాంతాలకు వెళ్లడమన్నది అప్పటికీ ఇప్పటికీ ప్రపంచానికి కొత్తేమీ కాదు. ఈ వలసలూ శరణుకోరడాలూ ఎంతలేదన్నా ఐచ్ఛికం. యుద్ధాల్లో ఓడిపోయినవారినీ, అడవుల్లో వేటాడి పట్టుకొన్నవారినీ, వలస రాజ్యాలలో బతికేవాళ్లనూ బానిసలుగానూ, అర్ధబానిసలుగానూ చేసి పిరమిడ్లకు పునాదిరాళ్లుగానూ, పంటపొలాలకు ఎరువుగానూ, రైలు మార్గాలకు స్లీపరు బద్దెలుగానూ వాడుకోవడమన్నది నాగరికత నేర్చిన సమాజాలకు బాగా అలవాటయిన పనే. నిన్న మొన్నటిదాకా, ఆ మాటకొస్తే ఈ రోజున కూడా ఆధిపత్య సమాజాలు ఆమోదించి ఆచరిస్తోన్న పనే. కానీ ఆ బానిసల, నిస్సహాయుల శ్రమా శక్తీ తమ తమ సమాజాల అభివృద్ధికి పునాదులు వేశాయంటే నాగరికత ఒప్పుకోదు. అది దాచలేని సత్యమే అయినా ఆ సత్యానికి మసిపూసి మారేడుకాయ చెయ్యటం వక్రభాష్యాలు చెప్పడం సభ్యసమాజపు సహజ ప్రకృతి.

2011లో మొదలయిన సిరియా అంతర్యుద్ధానికి ఎనిమిదేళ్లు నిండాయి. లక్షన్నరమంది ప్రాణాలు పోయాయి. లక్షన్నర కాదు, నాలుగు లక్షలు అన్నది మరొక అంచనా. ఏభై లక్షలమంది దిక్కులు వెతుక్కుంటూ ప్రపంచమంతా చెల్లాచెదురైపోయారు. మరో యాభై లక్షలమంది తమ దేశంలోనే ఇల్లూ వాకిలీ లేనివాళ్లయ్యారు. అంతర్యుద్ధం కాస్తా సహజంగానే ప్రపంచ సమస్య అయింది. అసలా పరిణామాలకు బయట శక్తులే కారణం అన్న అభిప్రాయం ఒకటి ఉంది. ఆ వివాదంలోకి వెళ్లడం ఇక్కడి ఉద్దేశ్యం కాదు. ఈ ‘మంచి’ కథకు అది వస్తువు కానే కాదు.

సిరియా వదిలిన ఏభై లక్షలమందీ టర్కీ, లెబనాన్, జోర్డాన్, ఈజిప్ట్ లాంటి పరిసర దేశాల్లోకీ, జర్మనీ లాంటి యూరోపియన్ దేశాల్లోకీ, కెనడాలాంటి సుదూర తీరాలకూ వెళ్లారు. ఈ పరిణామం ఒక అనవసరపు ఉపద్రవం అని భావించిన దేశాలు వాళ్లను కాంపుల్లో ఉంచి చావకుండా చూశాయి. విషయాన్ని మూలాలలోంచి చూసిన దేశాలు మరికాస్త సానుకూలంగా స్పందించాయి. జర్మనీ పదిహేను లక్షలమంది శరణార్థులను ఆదరించింది. సుదూరపు కెనడా కూడా పాతికవేలమందికి ఆశ్రయం ఇచ్చింది.

పరిణత దేశాల సానుకూల స్పందనలతోపాటు ఆయా దేశాల్లోని అతిమితవాదులు అగ్నిహోత్రావధాన్లవడమూ జరిగింది. ఎంతో సహజంగా జరిగింది. మన సంస్కృతి, మన భాష, మన మతం, మన ఆర్థిక వ్యవస్థ అంతా కలుషితమవుతాయి, ధ్వంసమవుతాయి అని దేశభక్తులు నినాదాలు చేశారు. అడ్డుకోడానికి నడుముకట్టారు. ఫ్రాన్స్, జర్మనీ, ఇటలీలాంటి దేశాల్లో వారికి రాజకీయంగా గొప్ప ఊపు దొరికింది. తమదేశపు ఉదారవైఖరికి కారణభూతమై ప్రపంచపు ప్రశంసలు అందుకొన్న జర్మనీ ఛాన్సెలర్ ఆంగెలా మెర్కెల్ రాజకీయంగా పెద్ద మూల్యమే చెల్లించుకోవలసివచ్చింది.

ఈ నేపథ్యంలో… నాలుగేళ్ల క్రితం. 2015 వేసవి కాలం.

జర్మనీలోని తూర్పు సరిహద్దు ప్రాంతపు గోల్ట్సావ్ అన్న గ్రామంలో కలకలం, కలవరం.

పాతికేళ్లనాడు బెర్లిన్ గోడ కూలి రెండు జర్మనీలూ ఒకటే అయ్యాక ఊళ్లోని పడుచువాళ్లంతా కొత్త అవకాశాలను వెదుక్కుంటూ దూరదూరాలు వెళ్లిపోగా, అప్పటిదాకా పన్నెండువందలమంది ఉన్న ఆ గ్రామపు జనాభా ఒక్కసారిగా ఎనిమిది వందలయింది. కమ్యూనిస్టు పాలన ఉచ్చదశలో ఉన్నపుడు ‘గోల్ట్సావ్ బాలలు‘ అన్న ప్రఖ్యాత డాక్యుమెంటరీ చిత్రానికి నేపథ్యంగా నిలచిన ఆ గ్రామంలో ఇప్పుడు చదువుకోడానికి పిల్లలే లేరు. ఊళ్లోని స్కూలు మూతపడే పరిస్థితి. అదే సమయంలో ఊళ్లోకి పరాయివాళ్లను రానీయకూడదు అన్న మితవాద భావన ప్రబలమైన పరిస్థితి. స్థానిక ఎన్నికల్లో పాతిక శాతం అక్కడి అతిమితవాద పార్టీకి ఓటేసిన సందర్భం.


ఆ సమయంలో గ్రామపెద్ద, ఫ్రాంక్ షూట్జ్‌కు పైనుంచి వర్తమానం వచ్చింది. మన దేశానికి సిరియా నుంచి వలసవచ్చిన లక్షలాదిమందిలో పదహారుమందిని మీ గ్రామానికి తరలిస్తున్నాం, అని. ఏంచెయ్యాలో పాలుపోని పరిస్థితి ఆ గ్రామపెద్దది. ఆ పదహారు మందిని గ్రామంలోకి తీసుకువస్తే స్థానికులకు అది సహజంగానే పుండుమీద కారం అవుతుందని తెలుసు. ‘వెర్రితనం’ అని అననే అన్నాడు ఆ ఊరి క్షురకుడు. ‘అసాధ్యం’ అని తీర్పు ఇవ్వనే ఇచ్చాడు, పెద్దవయసు రైతు ఒకాయన.

ఫ్రాంక్ షూట్జ్ నిర్ణయం తీసుకొన్నాడు. సిరియన్లను ఆహ్వానించాడు. అప్పటికే ‘ఐక్యమైన జర్మనీ దేశంలో మన తూర్పు జర్మన్లమందరం రెండో తరగతి పౌరుల్లా జీవిస్తున్నాం’ అని మథనపడే ఉదారహృదయపు గ్రామస్తులకు కూడా ఈ పని నచ్చలేదు. సహాయనిరాకరణకు నడుంకట్టబోయారు. అందర్నీ ఒకచోట చేర్చి పరిస్థితిని వివరించాడు షూట్జ్. పైనుంచి వచ్చిన తాఖీదు కదా తప్పదు అన్నాడు. ఆ దిక్కులేనివాళ్లకు ఆశ్రయమిచ్చి చూద్దాం అన్నాడు.

పదహారుమంది ఊళ్లోకి రానేవచ్చారు. అందులో పెద్ద మహమ్మద్, చిన్న మహమ్మద్, తస్నీన్, రితజ్ అంటూ పదిమంది పిల్లలు. వాళ్లకుతోడు ఆరుమంది పెద్దలు, ఆ పిల్లల తల్లిదండ్రులు. ‘మన వూరి నవబాలలు’ అంటూ ముచ్చటపడ్డాడు ఫ్రాంక్ షూట్జ్. వచ్చినవాళ్లకు పుష్పగుచ్ఛాలతో స్వాగతం పలికాడు.

నిజానికి ఆ పదహారుమంది సిరియన్లకు కూడా ఆ మారుమూల గ్రామం రావడమన్నది కాస్తంత ఇబ్బంది కలిగించిన విషయమే. ‘ఆ మారుమూల తూర్పు జర్మనీ గ్రామమా! మీకేమన్నా మతిపోయిందా? అదంతా కరుడుగట్టిన ప్రదేశం. మన పొడ వాళ్లకు గిట్టదు. చాలా ప్రమాదం. జర్మన్ అధికార్లను బ్రతిమాలుకొని మరో ఊరు వేయించుకోండి.’ అని సాటి శరణార్థి స్నేహితులు బలమైన సలహాలు ఇచ్చారు. అయినా ఆ పదహారుమందీ గోల్ట్సావ్ వచ్చారు. మరోదారి ఎలానూ లేదాయె!

అప్పటిదాకా ఖాళీగా పడివున్న గ్రామపు ఇళ్లు కొత్త అతిథుల రాకతో కళకళలాడాయి. ఊళ్లోని కొంతమంది సహృదయులు వచ్చినవాళ్లు సులభంగా స్థిరపడటానికిగాను చిన్నచిన్న వంటపాత్రలూ, ఇతర పనిముట్లూ ఇచ్చి సాయపడ్డారు. స్కూలు తెరచిన మొదటిరోజున జర్మను పిల్లల తలిదండ్రులు సిరియన్ అతిథుల గౌరవార్థం అతి చక్కని కేక్ తయారుచేసి తెచ్చారు; తెచ్చాక తెలిసింది అది రంజాన్ మాసమనీ, సిరియన్లకు ఉపవాసమనీ! ముందుగా బిత్తరపోయినా క్షణాల్లో అంతా తమాయించుకొని కడుపారా నవ్వుకున్నారు. ముగ్గురు సిరియన్ పిల్లల తల్లి తాహ కేక్ కట్ చేసింది.

మన భాష, మన సంస్కృతి, మన మతం, మన జీవనసరళి, చిల్లర దొంగతనాలు–అంటూ మొదట్లో మథనపడిన ఊరివాళ్లలో వాళ్లకు తెలియకుండానే క్రమక్రమంగా మార్పులు చోటుచేసుకొన్నాయి. సిరియన్ అతిథులు కూడా ఊరితో మమేకం అవసాగారు. స్కూలు ఆవరణలో పోగుపడిన ఆకూ అలముల్ని శుభ్రం చెయ్యడంలో సిరియన్ పిల్లలూ వాళ్ల తల్లిదండ్రులూ ముందుండసాగారు. ఏడాదికోసారి గ్రామంలో జరిగే ఫలపుష్ప ప్రదర్శనలో జర్మన్ తినుబండారాలతోపాటు సిరియన్ వంటకాలూ కనిపించసాగాయి. తన పిల్లలూ, మనవలూ ఎంతో దూరాన ఉన్న ఓ పెద్దాయన ముగ్గురు సిరియన్ పిల్లల్ని చేరదీశాడు. వాళ్లకు ఈత కొట్టడం, చేపలు పట్టడం నేర్పించసాగాడు. ఆ పిల్లలు ఆ పెద్దాయన్ని తాతా అని పిలవసాగారు.

నాలుగేళ్లు గడిచేసరికి ఊళ్లోకి వచ్చిన ఆరుగురు పెద్దాళ్లూ తమకు తగ్గ పనులు వెదుక్కుని ఆ పనుల్లో నిలదొక్కుకోగలిగారు. పదిమంది పిల్లలూ ఊరికి చిరుదివ్వెలయ్యారు, ఆశాదీపాలయ్యారు…

ఈ పరిణామం ఒక్క గోల్ట్సావ్ గ్రామానికే పరిమితం కాదట.


శరణార్థులు రావడం వల్ల సగటు జర్మన్లలో దేశవ్యాప్తంగా భయాందోళనలు కలిగాయి. మితవాద పక్షాలు విద్వేషకీలలు ఎగద్రోశాయి. అయినా లక్షలాదిమంది శరణార్థులు స్థానిక జీవనస్రవంతిలో కలసిపోయి అందులో విడదీయలేని భాగమయిపోవడమన్న ప్రక్రియ నిశ్శబ్దంగా కొనసాగుతోందట. ప్రభుత్వంవారి లెక్కల ప్రకారం ఈ నాలుగేళ్లలో ఇప్పటిదాకా జర్మనీ వచ్చిన శరణార్థుల్లో మూడోవంతుమంది ఏదో ఒక కొలువులో చేరుకొని ఆర్థికవ్యవస్థలో భాగమయ్యారట.

లోతుకు వెళ్లి చూస్తే ఇదేమీ వింతా విడ్డూరం అనిపించదు.

రంగు, భాష, సంస్కృతి, మతం, జాతి అన్న పొరలు దాటివెళితే మనిషికీ మనిషికీ మధ్య మరీ మనం అనుకునేంత దూరం లేదన్న వాస్తవం కనిపిస్తుంది.

జర్మనీ అయినా అమెరికా అయినా; భారతదేశంలోని అనేకానేక రాష్ట్రాలు అయినా; కారణాలు వేరువేరు అయినా; భిన్న జాతులవాళ్లూ భాషలవాళ్లూ కలసిపోయి బతకడం అన్నది ఈ కాలపు అవసరం.

నిజానికి అదో గొప్ప అవకాశం.
(ది న్యూయార్క్ టైమ్స్ లోని వార్తాకథనం ఆధారంగా.)

---------------------------------------------------------

రచన: దాసరి అమరేంద్ర, 

ఈమాట సౌజన్యంతో

డిటెక్టివ్‌ నీలూ

డిటెక్టివ్‌ నీలూ

సాహితీమిత్రులారా!

గురువారం పొద్దున్న నేను నిద్ర లేచేప్పటికే గోపాల్‌ఆఫీసు కెళ్ళేందుకు రెడీ అవుతున్నాడు. నేను కాఫీ పెట్టుకుని (“మా అల్లుడు కాఫీ అన్నా తాగడు, మహా బుధ్ధిమంతుడు” అని మురిసిపోతుంది మా అమ్మ, అతను తాగేవి ఆవిడకి తెలీదు పాపం!), మొహం కడుక్కొచ్చి కాఫీ చప్పరిస్తూ ఈమెయిల్‌చూస్తుంటే, బాసు బూట్లేసుకుని “ఏయ్‌నీలూ, కారు తాళం!”అని ఎదురు చూస్తున్నాడు. ఆరు నూరైనా, రోజూ కారు తాళంతో బాటు ఈ బుధ్ధావతారానికి ఒక ముద్దిచ్చి సాగనంపటం నా దినసరి కర్తవ్యం అయి కూర్చుంది. గోపీ ముద్దు పుచ్చేసుకుని వెళ్ళి పోబోతుంటే సడన్‌గా గుర్తొచ్చింది, అతని టై పట్టుకుని ఆపేశాను,

“ఏయ్‌గోపూ, ఇవ్వాళ్ళ దైరకుందానా డాన్స్‌కంపెనీ వాళ్ళ జపనీస్‌ డాన్స్‌ ప్రోగ్రాముంది సాయంత్రం ఏడింటికి. మర్చిపోక తొందరగా వచ్చెయ్యి. నేను డిన్నర్‌రెడీగా వుంచుతా,” అని చెప్పాను. తను తలూపి వెళ్ళిపోయాడు.

నేను ప్రతి రోజూ విధిగా దర్శించే వెబ్‌సైట్లన్నీ చూసుకుని, ఇక లాబ్‌కి పోవాలి అనుకుంటూ చివరిగా మళ్ళీ ఈమెయిల్‌చూడబోతే, గోపాల్‌ దగ్గర్నించి, “సారీ డియర్‌, సాయంత్రం ప్రోగ్రాముకి రాలే”నంటూ ఈమెయిల్‌!

నాకు వొళ్ళు మండుకొచ్చింది. మళ్ళీ ఏదో ప్రాజెక్టు నెత్తిమీది కొచ్చి వుంటుంది. డాక్టరైతే వేళా పాళా లేకుండా రోగులసేవలో పడివుంటారని చెప్పి కంప్యూటర్‌ఇంజనీర్‌ని చేసుకుంటే .. ఇతగాడి పనీ అలాగే వుంది, రోజుకి ఇరవై నాలుగ్గంటలు చాలవు పనికి! సరే, ఏం ముంచుకొచ్చిందో కనుక్కుందామని ఫోన్‌ చేశా.

“గోపాల్‌ హియర్‌”

“ఆ, నేనే. ఏంటి సాయంత్రం రాలేనంటావ్‌? మళ్ళా ఏదన్నా ప్రాజెక్టు డెడ్‌లైనా?”

“ఓ, ఈమెయిల్‌చూశావా? అదీ .. ప్రాజెక్టు కాదు. నువ్వు చెప్పినప్పుడు గుర్తుకి రాలేదూ, వర్కుకి డ్రైవ్‌చేస్తుంటే గుర్తు కొచ్చింది, కారుకి బ్రేక్స్‌ మార్పించాలి. ఇవ్వాళ సాయంత్రం షాపు వాడి దగ్గర ఎపాయింట్‌మెంట్‌ తీసుకున్నాను. మరి ఆ పని పూర్తయ్యేప్పటికి లేటవ్వచ్చు అందుకనీ ..”

“అబ్బ, ఆ బ్రేకులేదో ఇవ్వాళ్ళే చెయ్యాలా? రేపో ఇంకో రోజెప్పుడైనా ..”

“అహా, నీకు తెలుసుగా అది రెండు వారాలుగా ట్రబులిస్తోందీ .. అప్పుడు కాల్‌ చేస్తే షాపు వాడు ఇవ్వాళ్టికి ఇచ్చాడు డేటు. ఇది గనక మిస్సైతే .. ఏ క్షణాన నడి రోడ్డులో అది విరిగి చస్తుందోనని భయపడి చస్తున్నాను ..”

“అయ్యా, బాబూ, నువ్వేమీ చచ్చిపోవద్దు .. బాంకు సేఫ్టీబాక్సులో దాచిపెట్టిన నా తాడు ఇంకా గట్టిగానే ఉందిలే,” అన్నాను కసిగా. ఇంతలో ఒక బ్రిలియంటైడియా తట్టేసింది నా బుర్రకి.

“అవునూ, నువ్వెందుకు సాయంత్రం షాపుకి పోయి కూర్చోవడం? లంచి టైములో కారిచ్చేసి వొస్తే వాడే చేసి వుంచుతాడుగా, హాయిగా సాయంత్రం వచ్చేప్పుడు తెచ్చేసుకోవచ్చు. ఉన్నాడుగా నీ శిష్యుడు శేషు, నిన్ను షాపుకి తీసుకెళ్ళి తీసుకొస్తాడు”

“అవుననుకో, కానీ లంచి మానుకోవాలి వెళ్ళి రావాలంటే. నేనైతే మానేస్తా ననుకో. పాపం శేషుని గూడా మానెయ్య మంటే .. బావుండదేమో? అందుకే ఇలా సాయంత్రం కానిచ్చేస్తే సరి. ప్రోగ్రాముకి నువ్వెళ్ళొచ్చెయ్‌”

“పోనీ ఒక పని చెయ్‌, ఏ మాత్రం వీలున్నా డైరెక్టుగా థియేటర్‌దగ్గిరి కొచ్చెయ్‌. నేను షో మొదలయ్యే దాకా నీ కోసం చూస్తాను.”

“ఎందుకులే నీల్‌స్‌. నువ్వు హాయిగా కూర్చుని ఎంజాయ్‌చెయ్యి. నాకెలాగూ కుదర్దులే!”

అంటూ వేరే మాటకి తావులేకుండా హడావుడిగా ఫోన్‌ పెట్టేశాడు.

నాకు పిచ్చి కోపమొచ్చింది నా మొగుడి మీద. అసలు నా మొగుడికి వుంటే గదా, పెళ్ళాంతో కలిసి ప్రోగ్రాము కెళ్ళాలీ అని. మనిషికి మళ్ళీ మంచి టేస్టే వుంది, బాలమురళి గానాన్ని చెవులప్పగించి వింటాడు, కూచిపూడి భరతనాట్యం ప్రోగ్రాములేవన్నా వూళ్ళో జరిగితే తప్పకుండా వెళ్ళి ముందు వరసలో కూర్చుని గుడ్లప్పగించి చూస్తాడు. ఎటొచ్చీ విదేశీ నాట్య సంగీతాల దగ్గరే వస్తుంది గొడవంతా .. నాకేమో, ఎట్లాగూ ఈ దేశంలో వున్నాం గదా, అందులోనూ యూనివర్సిటీలో బోలెడు దేశ దేశాల ప్రోగ్రాములు జరుగుతుంటాయి, నాలుగూ చూసి ఆనందించాలని. గోపీకి అవి అంతగా నచ్చవు, “ఆ ఏవుంది, ఆ డాన్సుల్లో, ఓ అభినయమా, ఓ భావమా? పిచ్చిగా తైతెక్కలాడ్డం .. దానికి తోడు ఆ సంగీతం వొకటి, ఏనుగులు ఘీంకరిస్తున్నట్టూ, కుక్కలు మూలుగుతున్నట్టూనూ,” అని తీసి పారేస్తాడు. ఐనా నేను బెదిరించో బెల్లించో నాకిష్టమైన ప్రోగ్రాము లన్నిటికీ తనని లాక్కుపోతూనే వుంటాను. ఈ రోజసలు ఈ కారు సర్వీసు భాగోతమంతా గోపీ ఈ మోడర్న్‌డాన్స్‌ఎగగొట్టటానికేసెటప్‌ చేశాడేమో? ఏబ్బే, మనిషికి అంత తెలివి గూడానా. పుంఖానుపుంఖాలుగా కంప్యూటరు కోడ్లు రాసేస్తాడు గానీ, యిలాంటి దుర్మార్గపు తెలివితేటలు లేవు గోపీకి!

‘మీరజాల గలడా నా యానతి ‘ అని నాకు నేనే కూని రాగం తీసుకుంటూ స్నానాని బయల్దేరాను. నే నొక్కదాన్నే వెళ్ళలేనా అంటే .. మహరాణిలా వెళ్ళగల్ను, కానీ వొక్కదాన్నీ ఎందుకెళ్ళాలి? అక్కడ అందరూ జంటలు జంటలుగా వస్తారు, నేను మాత్రం ఏక్‌ నిరంజన్‌ అంటూ పోతే .. అదేం బావుంటుంది? నాకంటూ ఇంచక్కటి ఎస్కార్టు ఒకడుండగా! దానికి తోడు మనం చూసిన అనుభవాన్ని ఇంకొకళ్ళతో .. ముఖ్యంగా ప్రియమైన మొగుడితో పంచుకున్న అనుభవం వేరు కదా.

స్నానం ముగించి పని కెళ్ళేందుకు తయారవుతుండగా, నా కోపం అతగాడి శిష్య పరమాణువూ, జిగురు దోస్తూ ఐన శేషునాయుడి మీదికి తిరిగింది. శేషు బాబు పసి పాపాయి, పాపం ఒక పూట లంచి మానుకోలేడు గురూగారి కోసం! అతగాడు ఈ దేశంలో దిగినప్పణ్ణించీ ఈయన గారు ఎన్ని చేసిపెట్టలేదు, డ్రైవింగ్‌ నేర్పించడం దగ్గర్నించీ, టాక్సులు ఫైల్‌చెయ్యడం, గ్రీన్‌కార్డుకి అప్లై చెయ్యడం దాకా .. ఇంకా, ఎన్నిసార్లు మా యింట్లో లంచికి తయారై పీకల్దాకా మెక్కలేదు .. ఎన్నిసార్లు వర్కునించి రాత్రి పది దాటాక వొచ్చి, “శేషుని కూడా తీసుకొచ్చానోయ్‌, ప్రాజెక్ట్‌ ఫినిషింగ్‌లో బాగా లేటైంది. తనొక్కడూ ఇప్పుడు యింటికెళ్ళి ఏం వొండుకుంటాడనీ,” అంటూ మొగుడు ఈ తోకతో సహా దిగబడితే అప్పటికప్పుడు మళ్ళీ అన్నం వొండి పెట్టలేదూ .. ఆ మాత్రం కృతజ్ఞత లేదు మనిషికి .. ‘రానీ, రానీ ఈసారి భోజనానికి రానీ, బియ్యంతో బాటు కడిగి పారేస్తా నాయుణ్ణి ’ అని పళ్ళు నూరుకుంటూ ఇల్లు వొదిలి లాబుకి బయల్దేరాను.

ఆ రోజు సాయంత్రం థియేటర్‌దగ్గర గోపాల్‌వస్తాడేమోనని ఎదురు చూస్తూనే వున్నా. ఎక్కడో చిన్న ఆశ, ఆ వెధవ కారు పని తొందరగా పూర్తయ్యి రాకూడదా అని. ఇంక ప్రదర్శన మొదలవుతున్నట్టు బెల్‌ మోగేసరికి ఆశ వొదిలేసుకుని నా సీట్లో వెళ్ళి కూర్చున్నా. ఇలాంటి ప్రోగ్రాముల్లో ప్రదర్శన మొదలు పెట్టాక ఎవర్నీ లోపలికి రానివ్వరు. ఇక ఇవ్వాళ్టికి ఇంతే. కాసేపు విచారంగానూ, కోపంగానూ వుంది గానీ, డాన్సు మొదలయ్యేప్పటికి ఆ విచిత్ర దృశ్య కావ్యంలో లీనమై పోయాను.

నేను యూనివర్సిటీ బస్సు పట్టుకుని ఇంటికి చేరేప్పటికి పదైంది. గోపీ డైనింగ్‌టేబుల్‌దగ్గర లాప్‌టాప్‌మీద పని చేసుకుంటున్నాడు. నేను లోపలికి రాగానే హడావుడిగా లేచి, “చూడు, నీ కోసం ఏం తెచ్చానో” అంటూ కిచెన్లోకెళ్ళి కృష్ణా స్వీట్స్‌డబ్బా తెచ్చి నా ముందు తెరిచాడు. అందులో నాకెంతో ఇష్టమైన జిలేబీలు. నా కింకా తను ప్రోగ్రాముకి రాలేదన్న కోపం పోలా. నేను నిర్లక్ష్యంగా సోఫాలో కూలబడి చురచురా చూస్తూ, “సడన్‌గా పెళ్ళామ్మీద ఏంటి అంత ప్రేమ? ప్రోగ్రాముకి రాకుండా ఎగ్గొట్టినందుకు లంచమా ఇది?” అన్నా.

తను సహృదయంతో చేసిన మంచి పనికి నేను ఇలాంటి విపరీతార్థం తియ్యగలనని ఊహించలేదు కాబోలు, బాసు తత్తర పడి, మహా అమాయకంగా మొహం పెట్టి,

“ఛ ఛ, అది కాదు నీల్స్‌ సర్వీస్‌స్టేషన్నించి వస్తుంటే .. దార్లోనే గదా, నీ కిష్టమని ఆగి కొనుక్కొస్తే ..ఆ, అది సరే, నీ ప్రోగ్రాం బాగుందా?” అన్నాడు. మాట మారుస్తున్నాడని తెలుస్తూనే వుంది.

“ప్రోగ్రాం కేవీ? బ్రహ్మాండంగా వుంది. నువ్వు అక్కడికి రాలేదు సరే, రానందుకు బ్రేకుల పనైనా ప్తూౖరెందా?” అన్నాను నేను తీవ్రత ఏమాత్రం తగ్గించ కుండానే.

“ఆ, ఆ, అందుకోసమనే గదూ నేను వాడి దగ్గర కూర్చుని మరీ పని పూర్తి చేయించుకుంది. అందుకే బాగా లేటయింది. ఎనీవే, ఇంకో యాభై వేల మైళ్ళ వరకూ బ్రేకులకి ఢోకా లేదు. ప్రోగ్రాముకెళ్ళే హడావుడిలో నువ్వు గూడా తిన్నట్టు లేదు, రా భోంచేద్దాం,” అన్నాడు.

నాకప్పటికి అర్థమైంది గోపీ కూడా, డిన్నర్‌రెడీగా వున్నా, అన్నం తినకుండా నా కోసం కనిపెట్టుకు కూర్చున్నాడని. నా మనసు కరిగి పోయి కోపం గాలికెగిరి పోయింది. తన చేతులో వున్న స్వీట్ల డబ్బాలోంచి ఒక జిలేబీ ముక్క తీసుకుని, ముని పంట కొరికి దాన్నలాగే నా గోపీ నోటికి భాగం అందించాను, అతన్ని క్షమించేస్తూ.

మర్నాడు నేను లాబుకి నడిచి వెళ్తుంటే మా పక్క ఎపార్ట్‌మెంట్లో వుండే లీ పెంగ్‌అనే చైనీస్‌అమ్మాయి తోడు తగిలింది. పలకరింపులైనాక తను అన్నది,

“నిన్న సాయంత్రం నా యింటి పీసీలో ఏదో వైరస్‌వచ్చినట్టుంది. నా దగ్గర ఇంట్లో వైరస్‌క్లీనింగ్‌సాఫ్ట్‌వేరేదీ లేదు. నీ దగ్గర వుందేమోనని నీకు కాల్‌చేస్తే నువ్వు బయటి కెళ్ళావల్లే వుంది. ఇవ్వాళ్ళ ఒక ఇంపార్టెంట్‌పేపరొకటి సబ్మిట్‌చెయ్యాలి. నాకు బలే టెన్షనై పోయింది. డిన్నరయ్యాక నేను చెత్త బయటపారేసి వొస్తుంటే గోపాల్‌ అప్పుడే కారు పార్క్‌చేసి వొస్తున్నాడు. చాలా లేట్‌గా పని చేస్తాడల్లే వుందే .. దానికి తోడు డ్రైక్లీనింగ్‌కూడా పికప్‌ చేసుకున్నాడల్లే వుంది. అబ్బ, నువ్వెంత అదృష్టవంతురాలివో నీలిమా! నా మొగుడూ వున్నాడు ఎందుకు, చెత్త పారేసి రమ్మంటే టీవీలో ‘ఫ్రెండ్స్‌ షో చూస్తూ కూర్చున్నాడు. గోపాల్‌పాపం ఆ డ్రైక్లీనింగ్‌తో అవస్థ పడుతూ వస్తున్నాడు. నేను ఆఫర్‌చేశాను నేనొక వస్తువు పట్టుకొస్తానని .. అతనికి చాలా మొహమాట మల్లే వుందే .. ఎనీవే, తనని అడిగాను ఏదన్నా ఏంటీ వైరస్‌సాఫ్ట్‌వేర్‌వుందా అని .. వెంటనే వచ్చి పాపం చాలా సాయం చేశాడు ..”

ఇలా ఆ అమ్మాయి మా దార్లు వేరయ్యే వరకూ ఛాటర్‌బాక్సులా వాగుతూనే వుంది. మేం విడి పోయేటప్పుడు, “గోపాల్‌కి మళ్ళీ నా తరపున థాంక్స్‌చెప్పు,” అని వెళ్ళిపోయింది. నేను లాబుకి చేరుకుని నా పని చేసుకుంటుండగా ఎందుకో లీ అన్న మాటలు మనసులో మెదిలాయి. అలా ఒక ప్రశ్న రూపు దిద్దుకుంది గోపీ నిన్న డ్రైక్లీనింగ్‌ పికప్‌ చేసుకున్నాడా? అదెలా సాధ్యం?

మేమెప్పుడూ డ్రైక్లీనింగ్‌మా యింటికి దగ్గర్లో వుండే ఒక షాపులో ఇస్తాం. ఆ షాపు పని వారపు రోజుల్లో సాయంత్రం ఏడింటికల్లా మూసేస్తారు. నిన్న గోపీ సర్వీస్‌స్టేషన్నించి వూళ్ళో కొచ్చేప్పటికి ఏడు దాటి వుండాలి కదా, ఏడింటికి ముందే వూళ్ళోకొస్తే తను ప్రోగ్రాముకే వచ్చి వుండచ్చు కదా, పోయి డ్రైక్లీనింగ్‌పికప్‌ చేసుకోడానికి ఎందుకు వెళ్తాడు? ఒకవేళ గోపీ కోటు విప్పి భుజమ్మీద వేసుకుంటే దాన్ని చూసి లీ డ్రైక్లీనింగ్‌అని పొరపడిందేమో? ఎందుకు పొరపడుతుంది .. డ్రైక్లీనింగ్‌ఐతే షాపువాళ్ళు ఇచ్చే ప్లాస్టిక్‌రాప్‌లో వుంటుందిగా? ఇలా అనుమానాలు ఒకదాని వెనక ఒకటి చేరి కవాతు చేస్తున్నై నా మనసులో. లాభం లేదు, ఈ సంగతేంటో తేల్చుకోవాల్సిందే.

లంచికి ఇంటికెళ్ళి ముందు బెడ్రూమ్‌ క్లోసెట్‌ తెరిచి వేళ్ళాడుతున్న బట్టల్ని పరిశీలించాను. లీ చెప్పింది నిజమే. కొత్తగా డ్రైక్లీన్‌ చేసిన బట్టలు నీట్‌గా పాలిథీన్‌రాప్‌లో హేంగర్లనించి వేళ్ళాడుతున్నై, నా స్వెట్టరూ, బ్లేజరూ గోపీ సూట్లతో బాటు. నిన్న సాయంత్రం నేను ప్రోగ్రాముకి డ్రెస్‌చేసుకుంటున్నప్పుడు ఇవిక్కడ లేవు ఖచ్చితంగా. గోపీయే వీటిని పికప్‌చేసుకుని వుండాలి. నిన్ననే పికప్‌చేసుకుని వుండాలి. అంటే .. ఈ మనిషి ఏడింటికి ముందే వూళ్ళోకొచ్చి వుండాలి.

కళ్ళెదురుగా సాక్ష్యం కనిపిస్తున్నా అమాంతం ముద్దాయి అనే ముద్ర గోపీ మీద వేసెయ్యటానికి నాకు మనసొప్పకుండా వుంది. నిన్నటి జిలేబీల కరకర ఇంకా తీపిగా గుర్తొస్తోంది. ఏమో, నిన్న డ్రైక్లీనింగ్‌ షాపు వాడు లేటుగా తెరిచి వుంచాడేమో .. ఎలా నిర్ధారించుకోవడం? ఇలా ఆలోచిస్తుంటే ఒక లైటు వెలిగింది బుర్రలో. వెంటనే కంప్యూటర్లో నెట్‌స్కేప్‌తెరిచి మా ఇద్దరికీ జాయింటుగా ఉన్న క్రెడిట్‌కార్డ్‌ఎకౌంట్లో లాగిన్‌ అయ్యాను. అప్‌టుడేట్‌ ఇన్ఫర్మేషన్‌! క్రెడిట్‌కార్డుతో చేసిన ప్రతి ట్రాన్సాక్షన్‌ఎంత ఖర్చు ఏ షాపులో ఏ రోజున జరిగిందో చూపిస్తున్నది. ఏ రోజున అనే కాదు, ఎన్ని గంటల ఎన్ని నిమిషాలకు జరిగిందో కూడా చూపించే మహత్తరమైన మంత్ర దర్పణమిది! ఇలా స్క్రోల్‌డౌన్‌ చేస్తే .. అదుగో నిన్న .. సర్వీస్‌స్టేషన్లో అక్షరాలా నూటెనిమిద డాలర్ల యాభైమూడు సెంట్లు. అది జరిగింది సాయంత్రం ఐదూ నలభై మూడుకి! అంటే .. అయిదుమ్ముప్పావుకే సర్వీస్‌ స్టేషన్లో పనైపోయిందన్న మాట. అక్కణ్ణించి వూళ్ళోకి డ్రైవ్‌ చెయ్యటానికి సుమారు ఇరవై నిమిషాలు .. మహా ఐతే అరగంట. ఇంకొంచెం స్క్రోల్‌డౌన్‌ చేసి చూద్దాం .. అదుగో .. డ్రైక్లీనింగ్‌ షాపులో ఇరవై రెండు డాలర్ల నలభై సెంట్ల ఖర్చు .. నమోదైంది ఆరూ ముప్ఫయ్యారుకి! హమ్మ దొంగ, దొరికి పోయాడు!! డ్రైక్లీనింగ్‌ పికప్‌చేసుకున్నాక గూడా గోపీ ప్రోగ్రాముకి ఈజీగా అందుకుని వుండచ్చు. కావాలని, డెలిబరేట్‌గా ఎగ్గొట్టాడన్న మాట! ఎంత ఘోరం .. ఎంత మోసం? పైగా నా కళ్ళ తుడుపుకి జిలేబీలు!! జిలేబీల కరకరతో నా కళ్ళు కప్పుదా మనుకున్నాడూ .. రానీ, తన పని చెబుతా. మన డిటెక్షన్‌ దెబ్బకి ఆ కంప్యూటర్‌బుర్ర అదిరిపోవాలి. “గోపాల, గోపాల, దొరికేవు గోపాలా” అని “ప్రేమికుడు” పాట స్టైల్లో కూనిరాగం తీస్తూ కిచెన్లో కెళ్ళాను.

నేనిలా విజయగర్వంతో విర్రవీగుతూ, ఒక కప్పుడు హెర్బల్‌టీ పెట్టుకుని వెచ్చగా చప్పరిస్తూ కూర్చుంటే .. ఇంకో అనుమానం భూతంలా తలెత్తింది. లీ పెంగ్‌చెప్పిన ప్రకారం గోపాల్‌వచ్చేప్పటికి టీవీలో ‘ఫ్రెండ్స్‌’ వస్తున్నది .. అంటే ఎనిమిది దాటి వుండాలి. డ్రైక్లీనింగ్‌షాపులో పని ఆరూ ముప్ఫయ్యారుకే ఐపోతే .. ఎనిమిది దాటిందాకా గోపీ ఎక్కడున్నట్టు? ఏం చేస్తున్నట్టు? నాకెందుకో ఒక్కసారిగా వెన్నులో చలి పుట్టుకొచ్చి వొళ్ళు జలదరించింది.

నిన్న కరకర్లాడుతూ మురిపించిన జిలేబీలు ఇవ్వాళ్ళ కడుపులో వానపాముల్లా మెలిదిరుగుతూ వెక్కిరిస్తున్నై. ఇంతకు ముందెప్పుడూ ఇలా జరగలేదు. ఎప్పుడైనా గోపాల్‌శేషుబాబుతో కలిసో, ఇంకెవరన్నా కొలీగ్స్‌తోనో బారుకెళ్ళి బీరు కొట్టి వస్తుంటాడు. అలాంటప్పుడు తను నాకు ముందే ఫోన్‌ చేసి చెప్పటమో, లేకపోటే వెల్లొచ్చాకనైనా చెప్పటమో చేసేవాడు. అది నాకు పెద్ద పట్టింపు కాదు. మరెందుకు నిన్న తనేవీ చెప్పలేదు? ఐదూ పది నిమిషాలు కాదు .. గంటన్నర పైగా .. అంత నాకు చెప్పకుండా చేసే పని ఏమై వుంటుంది? పోనీ తన ఆఫీసుకి ఫోన్‌చేసి డైరెక్ట్‌గా అడిగేస్తే ..

.. ఊహూ .. గోపీ ఇలా రహస్యంగా ప్రవర్తించడం నా తెలివి తేటలకే సవాల్‌గా అనిపించింది .. దీన్ని నా డిటెక్షన్‌తోనే పట్టుకోవాలి! లాజికల్‌గా ఆలోచిస్తే .. ఈ కుట్రలో శేషుబాబుకీ ఏదో భాగం వుండే వుంటుంది. సో, నాయుడి దగ్గర్నించే ఈ సమాచారం రాబట్టాలి .. ఇంకెప్పుడూ మా యింట్లో తనకి పులిహోర వొండి పెట్టనని బెదిరిస్తే .. తనే దార్లోకొస్తాడు.

అనుకున్నదే తడవు, ఆఫీస్‌లో శేషునాయుడికి కాల్‌చేశాను.
“శేషు హియర్‌”
“ఏయ్‌నాయుడూ, నేను, నీలిమని.”
“అమ్‌బాబోయ్‌ ఏటండొదిన గారూ, ఏటి మామీద్దయొచ్చీసింది?”
“చాల్లే వేషాలు. ఏంటి, కొంచెం టైముందా మాట్లాడ్డానికి?”
“మీరు కాల్జెయ్యటవేటి, నాకు టైములేక పోడమేటి? చెప్పండి. గురూగార్ని పిలవమంటారా?”
“కాదులే, అసలీ మధ్య నువ్‌కనపడ్డం లేదు, ఎలాగున్నావో పలకరిద్దామని. నిన్న పులిహోర చేశాను, నువ్వే గుర్తొచ్చావు. ఆ మధ్య వైకుంఠ ఏకాదశికి చేసినప్పుడు లొట్టలేసుకుంటూ తిన్నావుగా! అందుకని. ఇంకా కొంచెం మిగిలింది, ఇవ్వాళ్ళ నీకు పేకెట్‌కట్టి పంపిద్దా మనుకున్నా. ఇంతలోకే మీ గురూగారు ఉరుకులూ పరుగులూనూ. నీకు చెప్పలేదా?”
“అమ్‌బాబోయ్‌ మీ పులిహోరే! అదెట్టా మర్చిపోతాను? చూశారా, చూశారా, గురుడు కూడా ఒక్క మాటైనా చెప్పలేదు. నిన్న ఆ యెదవ షాపులో బ్రేకులు మారుస్తానికి కంపెనీ ఇచ్చాను గదా. ఛ, బలే ఛాన్సు మిస్సై పోయానన్నమాట.”
“పులిహోర దేముందిలే, వొచ్చే ఆదివారం లంచికి రా, చేసి పెడతా. నువ్వు కూడా వెళ్ళావా షాపుకి గోపీతోబాటు ?”
“మరి? గంట సేపు బోరు కొడుతుంది భాయ్‌అని గురుడు రిక్వెష్టు జేస్తే! గురుడు రిక్వెష్టు జెయ్యడం, మనం కాదంటామా ?”
“అవున్లే, గొప్ప గురుభక్తి పరాయణుడివి. పోనీ ఆ పనయ్యాక నువ్వూ ఇంటికొచ్చి ఉండచ్చుగా ? డిన్నర్‌కేం చేశావు మరి ?”
“ఆ, ఏదో లెండి, మామూలే. బ్రేకుల పనయ్యాక .. దార్లో జిలేబీలు కొనుక్కుని .. మీ యింటి దగ్గిరి కొచ్చీసరికి డ్రైక్లీనింగ్‌అన్నాడు గురుడు. మీరేదో తందనానా డాన్సు కెళ్ళారంటగా నిన్న.”
“అవును, ఏడింటికి షో. షోకి తనక్కూడా టిక్కెట్టుందని మర్చిపోయాడా మీ గురువు? ఇంకా నేను మీకు సర్వీస్‌స్టేషన్లోనే లేటయ్యి ప్రోగ్రాముకి రాలే దనుకుంటున్నా !”
“అమ్‌బాబోయ్‌ వొదిన గారూ, మీ కొశ్చెన్జూస్తే ఇదేదో పితలాటకం లాగుంది. నన్నొదిలెయ్యండి.”
“అబ్బ, పర్లేదు చెప్పవోయ్‌ ఏవన్నాడేంటి మీ గురుడు.”
“ఏబ్బే, లాభం లేదు వొదిన గారూ. మీ ఆయన్నే అడగండి. మై లిప్స్‌ఆర్‌ సీల్డ్‌”
“ఏయ్‌నాయుడూ, ఆ రోజు పులిహోర రుచి గుర్తుందిగా? ఇంకోసారి మా యింటో పులిహోర తినాలని ఉంటే .. మర్యాదగా చెప్పేసెయ్‌”
“అబ్బా, నా వీక్‌పాయింటు మీద నొక్కేశారే .. మీ పులిహోర కోసమనీ .. గురూ, ఈ గురుద్రోహిని క్షమించు.”
“ఆ, ఆ, క్షమిస్తాళ్ళే, ఏం జరిగిందో చెప్పు.”
“షో ఆరింటికే మొదలై పోయిందీ, మనం గూడా వెళ్ళాలిగాని టైమై పోయిందిగా అన్నాడు గురుడు. మీరెట్టాగా యింటో వుండరన్జెప్పీసి .. ఆ డ్రైక్లీనింగ్‌పక్కనే స్పోర్స్ట్‌బారుకి పోయి బాస్కెట్‌బాల్‌గేము చూస్తా కూర్చున్నాం. ఆయనేమో వీక్‌డేస్‌లో మందు కొట్టడుగా, కోకు తాగుతా కూర్చున్నాడు. మనకట్టాంటి ప్రాబ్లం లేదుగాబట్టి ..”
“బీరు తాగుతూ కూర్చున్నావు. అంతేనా?”
“అంతే! ఎనిమిదింబావుకో ఎప్పుడో గేమై పోయింది. ఇక ఆయన మీ యింటికీ, నేను మా యింటికీ!”
“థేంక్స్‌, నాయుడూ.”
“ఐతే వొదిన గారూ, నా పులిహోర .. ”
“నాకు నువ్వెంత సాయం చేశావో నీకే తెలీదు. ఇంకొక్క సాయం కూడా చేసిపెట్టు. మనం ఇలా మాట్లాదుకున్న సంగతి మీ గురుడికి చెప్పకు. నేనొక చిన్న సర్ప్రైజ్‌ఇస్తాను. నీ పులిహోర కేం ఢోకా లేదు.”
“ఏటో, మీ దయ, మా ప్రాప్తం!”
“సర్లే. వొచ్చే ఆదివారం లంచికి రా. చేసి పెడతా. వుంటా, బై.”
గోపీ మీద నాకెంత నమ్మకమున్నా, తలెత్తిన అనుమానపు పెను భూతాన్ని వొదుల్చుకోలేక పోయాను. శేషుబాబు చెప్పిన సాక్ష్యంతో నా గుండె బరువు దిగిపోయింది. నానుంచి దాచిపెట్టినది “స్పోర్స్ట్‌ బారుకి వెళ్ళడం” కంటే భయంకరమైనది కానందుకు నేను ఆనందించినా, గోపీ అసలు విషయం నాకు చెప్పకుండా దాచి పెట్టాలని ప్రయత్నించినందుకూ, నాకు ఇలాంటి భయాన్ని కలిగించినందుకూ అతన్ని క్షమించలేక పోయాను. తగిన శాస్తి జరగాల్సిందే. జస్టిస్‌ మస్ట్‌ బె సెర్వ్డ్‌.
్‌్‌్‌*** ***
సాయంత్రం గోపాల్‌యింటికొచ్చే లోపల అవసరమైన రంగాన్ని సిద్ధం చేసుకున్నాను. ఆరింటికల్లా వొచ్చేశాడు గోపీ. తను బూట్లు విప్పి వచ్చి సోఫాలో కూర్చోగానే, శుక్రవారం సాయంత్రం గదా, చల్లటి హైనెకిన్‌ బీరు సీసానీ, ఒక ప్లేట్లో వేడి వేడి పకోడీల్నీ అందించి పక్కనే కూర్చున్నా. తను పకోడీల్ని చూసి “ఏవిటి విశేషం” అన్నట్టు చూశాడు నావేపు.

“ఇంట్లో టిఫిన్‌ చేసి చాలా రోజులైంది గదా, ఇవ్వాళ్ళ డిన్నర్‌కి ఎటైనా బైటికెళ్దా మనుకున్నా, అంత దాకా ఇది ఉపశమనం అనుకో!” అన్నాను చిరునవ్వుతో.
“కారు బ్రేకులు సరిగ్గా పని చేస్తున్నయ్యా?” అనడిగా, తను పకోడీలు నంచుకుంటూ బీరు సేవిస్తుండగా.
“ఆ, ఆ, బానే వుంది.” అన్నాడు.
“నిన్న డాన్సు పోతే పోయింది, పాపం, ఆ సర్వీస్‌స్తేషన్లో కూర్చుని నువ్వు మంచి బాస్కెట్‌బాల్‌ గేమ్‌ మిస్సయినట్టున్నావే.” అన్నా చాలా కేషువల్‌గా.
గోపాల్‌ మొహంలో చిన్న కలవరపాటు ఒక్క క్షణంలో అలలాగా దొర్లిపోయింది. సర్దుకుని, “అవునుట, ఇవ్వాళ్ళ ఆఫీస్‌లో విన్నాను. నీకెప్పణ్ణించీ బాస్కెట్‌బాల్‌ మీద ఇంట్రస్టు? ” అని ఎదురు ప్రశ్న వేశాడు. ‘ఐ సీ ’ అనుకున్నా. బాసు ఇంకా దాచిపెట్టాలనే చూస్తున్నాడన్న మాట. ఇక బ్రహ్మాస్త్రం వెయ్యాల్సిందే. కాసేపు అదీ ఇదీ మాట్లాడి సడన్‌గా మాట మార్చి, “నీకు చాలా థేంక్స్‌చెప్పుకోవాలి, డార్లింగ్‌ నిన్న డ్రైక్లీనింగ్‌పికప్‌ చేసుకున్నందుకు. ఇవ్వాళ్ళ మా స్పాన్సర్లతో మీటింగుకి సరైన డ్రెస్‌ లేదే అని విచార పడ్డాను పొద్దుట. తీరా క్లోజ్సెట్‌లో చూస్తే డ్రైక్లీన్‌ చేసిన బ్లేజర్‌వుంది. థేంక్యూ సో మచ్‌” అన్నా, తన దగ్గరగా జరిగి బుగ్గ మీద ముద్దు పెడుతూ.

“నో ప్రాబ్లం” అన్నాడు బాసు అమాయకంగా. ఆ అమాయకత్వం చూస్తే అమాంతం ఆ బుగ్గ కొరికెయ్యా లనిపించింది. ఉగ్గ బట్టుకుని దూరంగా జరిగి తననే చూస్తూ అస్త్రం సంధించాను.

“అవునూ, డ్రైక్లీనింగ్‌వాడు ఏడింటికల్లా షాపు మూసేస్తాడు కదూ. నిన్న సాయంత్రం లేటుగా తీసుంది కాబోలు!” అన్నా, నేను కూడా అతనంత అమాయకంగానూ మొహం పెట్టి.
బాసు ఎవరో లాగిపెట్టి లెంపకాయ కొట్టినట్టు అదిరిపడ్డాడు.
“ఇవ్వాళ్ళ మధ్యాన్నం నాయుడితో మాట్లాడా, ఆదివారం లంచికి పిలుద్దామని. నిన్న గేం బాగా ఎంజాయ్‌చేశావా?” అన్నా నాకు సాధ్యమైనంత మృదువుగా.

ఇక మొదలు పెట్టాడు కన్ఫెషన్‌.
” .. ఆ తందనానా డాన్సులంటే నాకు తలనొప్పని నీకు తెల్సుగా. నేను మామూలుగా రానంటే నువ్వు కష్ట పెట్టుకుంటావు. ఏదో కారు సర్వీసు అలా దైవికంగా కలిసింది అనుకున్నా. తీరా అది కాస్తా తొందరగా ఐపోయింది. ఇంటికొస్తే నువ్వు తప్పకుండా డాన్సుకి లాక్కెళ్తావు. అందుకని, దార్లో ఆగి జిలేబీలు కొనడమూ, డ్రైక్లీనింగ్‌ పికప్‌ చేసుకోడమూ చేసినా కూడా .. ఇంకా టైమ్‌మిగిలిపోయింది. నువ్వు అప్పటికి ఇంట్లోంచి బయల్దేరావో లేదో తెలీదు. డ్రైక్లీనింగ్‌నించి బయటికొస్తే పక్కనే స్పోర్స్ట్‌బార్‌కనిపించింది .. ”
నాకు ఈ సమస్య సులభంగా విడిపోయినందుకు ఒక పక్క మనసు తేలిక పడినా, ఇంకో పక్కన మధ్యాన్నం తలెత్తిన అనుమానపు పెనుభూతం గుర్తొచ్చి, అనుకోకుండా కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరిగాయి. అప్పటిదాకా తలొంచుకుని సంజాయిషీ ఇస్తున్న గోపీ నేనేమీ మాట్లాడక పోయే సరికి తలెత్తి చూశాడు. చూసి కంగారు పడుతూ, “ఏయ్‌నీల్స్‌ ఛ ఛ, ఏంటిది. ఇంత సీరియస్‌గా తీసుకుంటా వనుకోలేదు,” అన్నాడు నా వేపు తిరిగి చేతులు చాస్తూ.
నేను తన వేపే చూస్తూ, “నన్ను చాలా భయపెట్టావ్‌ గోపీ. ప్ల్లీీజ్‌, ఇంకెప్పుడూ ఇలా చెయ్యకు,” అన్నాను.
ఎంత నిగ్రహించుకుంటున్నా, నా గొంతు వొణికి పోయింది .. నీళ్ళు కళ్ళలో నిండిపోయి గోపీ రూపం వంకర్లుగా కనిపిస్తోంది. తను పూర్తిగా చలించిపోయాడు. గభాల్న ముందుకు వంగి నా చేతులు పట్టుకుని, “అయామ్‌ సారీ, నీలూ. ప్లీజ్‌ ఏడవొద్దు. ఛ, అయామ్‌ ఏనిడియట్‌!” అన్నాడు దీనంగా.
అంతగా నన్ను కదిలించిన ఎమోషన్లోనూ నాకు గోపీ మొహం చూస్తేనవ్వొచ్చింది. ఐనా సీరియస్‌గా కనపడ్డానికి ప్రయత్నిస్తూ,
“యెస్‌ యూవార్‌ఏనిడియట్‌! అందుకు పనిష్మెంట్‌అనుభవించక తప్పదు,” అన్నాను.
“పనిష్మెంటా?” అన్నాడు గోపీ విస్మయంగా. నాకింకా నవ్వొచ్చింది.
“ఆ! ఈ పూటంతా నీకు బందిఖానా!!” అని గోపీని నా చేతుల్తో కట్టి పడేశాను. దొంగ దొరికి పోయాడు!

----------------------------------------------------

రచన: కరుణ, 

ఈమాట సౌజన్యంతో