Sunday, November 18, 2018

ప్రేమ ఉన్నచోటే భగవంతుడు


ప్రేమ ఉన్నచోటే భగవంతుడు



సాహితీమిత్రులారా!

ఈ అనువాద కథను ఆస్వాదించండి............

శ్మశానంలో కంటికీ మంటికీ ఏకధారగా ఏడుస్తున్నాడు మార్టిన్. ఎదురుగా ఇన్నాళ్ళూ తనతో సావాసం చేసిన అర్ధాంగి మృతదేహాన్ని పూడ్చిపెడుతున్నారు. ఇది ఎన్నోసారి శ్మశానానికి రావడం? ఇంతకు ముందు పురిటిలో పోయిన పిల్లలు, కాస్త ఎదిగిన పిల్లలు పోతే వాళ్లనీ సమాధి చేయడానికి మార్టిన్ భార్యని ఓదారుస్తూ తీసుకొచ్చేవాడు. మరి ఇప్పుడో? తనకి పిల్లలని కనిచ్చిన ఆ భార్యే పోయింది. మిగిలినది ఈ మూడేళ్ల అభం శుభం తెలియని కుర్రాడు. రేప్పొద్దున్న వీడు ఆకలేసి అమ్మా అని ఏడిస్తే తాను ఊరుకోబెట్టగలడా?

కూడా వచ్చినవాళ్ళలో ఎవరో మార్టిన్ భుజం మీద చెయ్యేసి ఇంక వెళ్దాం అన్నట్టూ ముందుకి తోసేడు మెల్లిగా. ఒక్కసారి కల చెదిరిపోయినట్టు కుర్రాడి చేయి పట్టుకుని గోరీలు దాటుకుంటూ బయటకొచ్చేడు. ఆశ చావక మళ్ళీ ఓ సారి వెనక్కి చూసేడు. ఖాళీ అయిన శ్మశానంలో గోరీలు వెక్కిరిస్తూ కనిపించాయ్. పోయినవాళ్ళు తిరిగివచ్చిన దాఖలాలు లేవు కదా జీవితంలో? బరువెక్కిన హృదయంతో బయటకి నడిచేడు.

భార్య పోయిన తర్వాత చాలా రోజులు ఆలోచించేడు మార్టిన్, కుర్రాణ్ణి తన దగ్గిరే ఉంచుకోవడమా లేకపోతే ఎవరో ఆడదిక్కు ఉన్న బంధువుల ఇంటికి పంపడమా అనేది. మూడేళ్ల కుర్రాడు తట్టుకోగలడా? వీడెలాగోలా తట్టుకున్నా బంధువులు సరిగ్గా చూడకపోతే? గుండె రాయి చేసుకుని తానే సాకడం మొదలుపెట్టేడు. మొదట్లో అంతా ఖంగాళీ అయిన జీవితం దార్లో పడడం ప్రారంభించగానే యజమాని దగ్గిరకెళ్ళి చెప్పేడు, ఈ చిన్నపిల్లాడితో పనిలోకి రావడం కష్టంగా ఉందనీ, వేరు దారిలేక ఉద్యోగం మానేసి ఇంట్లోనే ఓ దుకాణం ప్రారంభించాలని ఉందనీను. మార్టిన్ పడే అవస్థలన్నీ చూసినాయనే కనక యజమాని వెంఠనే ఒప్పుకున్నాడు.

అదిగో అలాగే ఉద్యోగం మానేశాక, ఇంట్లో చెప్పులు మరమ్మత్తు చేసే దుకాణం ప్రారంభించేడు మార్టిన్. తనకి కావాల్సింది డబ్బు కాదు ఇప్పుడు, కుర్రాణ్ణి కాస్త పెద్దయ్యేదాకా, వాడి కాళ్ళమీడ వాడు నిలబడే దాకా పెంచగలిగితే అదే చాలు. తర్వాత ఎలా జరగాలనుంటే అలాగే జరుగుతుంది. రోజులు గడుస్తూంటే చేతికందిరాబోయే కుర్రాణ్ణి తల్చుకుంటూ దుకాణంలో అన్యమనస్కంగా పని చేస్తున్నాడు మార్టిన్. ఒక్క నాలుగేళ్ళలో – ఇప్పుడు చిన్న చిన్న పనులు చేసి పెడుతూ అడిగితే తనకో కావాల్సిన పనిముట్టు అందించే కుర్రాడు – స్వంతంగా పని నేర్చుకోవడం కుదరొచ్చు. ఈ నాలుగేళ్ళనగా ఎంత? చటుక్కున గడిచిపోవూ?

మార్టిన్ ఆశలమీద చన్నీళ్ళు జల్లుతూ ఓ రోజు కుర్రాడు జబ్బు పడ్డాడు. మంటల్లో పెట్టినట్టూ పెద్ద ఎత్తున జ్వరం. వారం రోజులు కళ్ళలో వత్తులేసుకుని మార్టిన్ దగ్గిరుండి సేవ చేసేడు కానీ వాడికి నూకలు చెల్లిపోయేయి. వాడి శవాన్ని తీసుకుని మళ్ళీ శ్మశానికొచ్చేడు మార్టిన్. వెళ్ళే దారిలో, ఇంటికొచ్చే దారిలో ఏ విధంగా తాను చావచ్చో అన్నీ ఆలోచించున్నాడు. ఎందుకింక బతకడం? తనకి పుట్టిన పిల్లలెవరూ బతకలేదు. ఓ సారి పెళ్ళిచేసుకుని పిల్లల్ని కనీ ఇంత చిత్రవధ అనుభవించాక తనకి మళ్ళీ పెళ్ళికి కోరికా ఓపికా లేవు. జీవితంలో తనకి తెల్సిన ఎవరికీ ఇలా జరిగినట్టు లేదు. తనకి చావే శరణ్యం.

ఇంటికొచ్చిన మార్టిన్ అన్నింటినీ వదిలేసి వైరాగ్యంలో పడ్డాడు. అంతకుముందు ఎప్పుడైనా చర్చ్‌కి వెళ్ళడానికి ఆసక్తి ఉండేది. ఇప్పుడు పొద్దున్నే లేవడానికీ, తిండి తినడానికీ కూడా వెగటే. దేవుడి గురించి విన్నదీ కన్నదీ అంతా కట్టుకధే అనే అనుమానం మొదలైంది. దేవుడనే వాడుంటే ఇలా చేస్తాడా? వయసైపోతున్న తనని వదిలేసి చిన్నకుర్రాణ్ణి తీసుకెళ్ళిపోయేడు. చర్చ్‌లో ప్రతీవారం పాస్టర్ భగవంతుడికి అపారమైన కరుణ ఉందని అంటాడే! మరి కళ్లముందటే ఇలాంటివి జరుగుతూంటే ఎలా నమ్మడం?

ఓ రోజు మార్టిన్ ఇలాగే తనలో తాను గొణుక్కుంటూంటే తలుపు చప్పుడైంది. తన దగ్గిరకొచ్చే బంధువులు కానీ అన్నదమ్ములు కానీ ఎవరూ లేరే? వచ్చింది ఎవరా అని ఆశ్చర్యపోతూ తలుపుతీసేడు మార్టిన్. ఎదురుగా తన స్వంత ఊరివాడు, ఎప్పుడో ఎనిమిదేళ్ళ క్రితం కల్సిన సాధువు; ఎక్కడికో వెళ్తూ రాత్రి ఇంట్లో ఉండనిస్తాడేమో అని కనుక్కోడానికొచ్చేడు. అందరూ పోయాక ఇల్లు ఎలాగా బావురుమంటోంది కనక మార్టిన్ ఆయన్ని లోపలకి ఆహ్వానించేడు. సాటిమనిషిని కలిసి ఎన్నాళ్లయిందో కదా అనుకుంటూ.

ఆ రోజు రాత్రి మనసులో ఆక్రోశాన్ని వెళ్ళగక్కేడు మార్టిన్.

“నాకు బతకాలని లేదు. ఎన్ని రోజుల్నుంచి చావాలనుకుంటున్నానో దేవుడికెరుక. నేను బ్రతికి ప్రయోజనం ఏమిటో, నా చిన్న పిల్లలూ భార్యా పోవడం, ఈ వయసులో వాళ్ళు పోయి నేను బతికుండడం అర్ధం పర్ధంలేని తలా తోకా లేని చిక్కుప్రశ్నలా ఉంది జీవితం. భగవంతుడనే వాడుంటే జీవితం ఇంత దరిద్రంగా ఉంటుందా? మీకు తెలిస్తే నా జీవితం ఎలా అంతం చేసుకోవాలో చెప్పి కాస్త పుణ్యం కట్టుకోండి…”

“నీకలా అనడానికి అధికారం లేదు మార్టిన్. భగంతుడనే వాడొకడున్నాడని నువ్వు ఒప్పుకున్నట్టైతే ఆయనిష్టం వచ్చినట్టు నువ్వు అంగీకరించాలి తప్ప ఇలా చావొస్తే బాగుణ్ణనుకోవడం శరణాగతి కింద రాదు…” మార్టిన్ మాటలకి అడ్డొస్తూ చెప్పేడు సాధువు.

సాధువింకేదో చెప్పబోతూంటే మార్టిన్ అన్నాడు, “జీవితం ఇలా అయ్యేక ఇంకా ఏం చూసుకుని బతకమంటారు?”

“అలా కాదే. మనిష్టం వచ్చినట్టూ ప్రపంచం ఎప్పుడూ ఉండదు. భగవంతుడి ఇష్టం. ఆయనెలా ఉంచాలనుకుంటాడో అలాగే జరుగుతుంది కాదూ? నీ పిల్లలూ భార్యా పోయి నువ్వు బతికి ఉండాలని ఆయననుకున్నాడు. ఆ ప్రకారమే జరుగుతుంది కానీ నీ ఇష్టం ఎక్కడ ఇందులో? భగవల్లీలని అర్ధం చేసుకోవడం మహామహులకే సాధ్యం కానిది మనకెలా అర్ధం అవుతుంది?”

“నేనెందుకు బతికి ఉండాలి మరి?”

“దేవుడి కోసం మార్టిన్. నీకు ఆయన జీవితాన్నిచ్చేడు. ఎందుకిచ్చాడు ఎందుకిలా అవుతోందని అడగడం మానేసి దేవుడి కోసం జీవించడం నేర్చున్నప్పుడు నీకు తెలిసొస్తుంది. అప్పుడు అసలు కోపాలూ, ఆక్రోశాలూ, ఏడుపులూ ఏమీ ఉండవు. అంతా సాఫీగా జరిగిపోతూన్నట్టూ మనకి అర్ధమౌతుంది.”

మార్టిన్ చాలాసేపటిదాకా మాట్లడలేకపోయేడు. కాసేపటికి మెల్లిగా నోరు తెరిచి అడిగేడు.

“దేవుడికోసం బ్రతకడం అనేది వినడం ఇదే మొదటిసారి. నేను దేవుడికోసం బతకాలంటే ఏం చేయాలి? అసలు దేవుడికోసం బ్రతకడం ఎలా?”

“దేవుడి కోసం బతకడం ఎలా అనేది సువార్తలో చెప్పేరు కదా? అదే యొహోవా జీవితంలో చేసి మనకి చూపించాడు. నువ్వు చదవగలవా? అలా అయితే సువార్త చదవడం మొదలుపెట్టు. నేను కొత్తగా చెప్పేది ఏమీ లేదు. యొహోవా చెప్పినదే అందులో ఉంది.”

ఏదో ఆశ్చర్యకరమైన విషయం విన్నట్టూ ఈ మాటలు మార్టిన్ హృదయంలో హత్తుకుపోయేయి. ఏట్లో కొట్టుకుపోతూ మునిగిపోతున్నవాడికి తేలడానికో ఆధారం దొరికినట్టైంది.

మర్నాడు సాధువు తన దారిన వెళ్ళాక మార్టిన్ సువార్త పుస్తకం తెచ్చుకుని చదవడం మొదలుపెట్టేడు. మొదట్లో వారానికో సారి చదవడం మొదలుపెట్టిన మార్టిన్ తన పనంతా అయిపోయాకా చేసేది ఏమీ లేనప్పుడు పుస్తకం తీసేవాడు. తర్వాత అదే అలవాటై రోజు చదవడం మొదలైంది. రోజులు గడికోద్దీ “పరమేశ్వరా అంతా నీ ఇష్టం. అంతా నీ ఇష్టమే” అనే స్థితిలోకి జారుకోవడం తో పాటు మెల్లిగా హృదయం తేలికవడం తెలుస్తోంది మార్టిన్‌కి. ఇప్పుడు సువార్త పుస్తకం లేకపోతే మార్టిన్ లేడు.

కాలం గడుస్తూంటే మార్టిన్‌లో మార్పు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. మునపటి రోజుల్లో అయితే ఎప్పుడో అలా బయటకెళ్ళి టీ తాగివచ్చేవాడు. స్నేహితులంతగా బలవంతం చేస్తే ఓ గ్లాస్ వోడ్కా వద్దనేవాడూ కాదు కాని ఇప్పుడంతా మారిపోయింది జీవితం. పొద్దున్నే చెప్పుల మరమ్మత్తు పనో ఏదో ఉంటే చేయడం. ఏ మాత్రం సందు ఖాళీ దొరికినా సువార్త పుస్తకం ముందేసుకుని చదివిందే మళ్ళీ చదవడం, చదివే కొద్ది అది ఎక్కువ అర్ధమవ్వడం. ఎంత అర్ధమైతే అంత సంతోషంగా తాను ఉండడమూను.

ఓ రోజు రాత్రి సువార్త చదివినది బాగా గుర్తుండిపోయింది. ఓ చెంప మీద కొట్టినవాడికి రెండో చెంప కూడా ఆదరంగా చూపించు. నీ చొక్కా అడిగినవాడికి నీ పై కోటు కూడా ఇవ్వు. ప్రపంచం నీకేం చేయాలనుకుంటున్నావో అదే నువ్వు ప్రపంచానికి చేయడానికి సిద్ధంగా ఉండు సుమా. నన్ను భగవంతుడా, ఈశ్వరా అని పిలవడం దేనికీ నేను చెప్పినట్టు చేయనప్పుడు? నన్ను మనసా వాచా కర్మణా ఆచరించేవాడు మంచి పునాదుల మీద ఇల్లు కట్టుకున్నవాడే. లేకపోతే మీరు కట్టిన ఇల్లు ఒక్క చిన్న వరదలో పూర్తిగా కొట్టుకుపోయి ధ్వంసం అవుతుంది.

“ఇంతకీ నేను కట్టుకున్న ఇల్లు, నా నమ్మకాలు మంచి పునాదులమీద ఉన్నవేనా?” మార్టిన్ ఆ రోజు నిద్రపోతూ అనుకున్నాడు. ఎంతాలోచించినా తేల్చుకోలేక కన్నీళ్ళతో నిద్రలోకి జారుకున్నాడు.

మర్నాడు పనిచేస్తున్నంతసేపూ మార్టిన్ మనసు మాత్రం మూలుగుతూనే ఉంది, నా పునాదులెలా ఉన్నాయ్ అనుకుంటూ. ఆ రోజు పుస్తకం తీస్తే మొదట వచ్చినది చదవడం సాగించేడు. యొహోవా సైమన్ తో చెప్తున్నాడు: నేను నీ ఇంటికొస్తే కాళ్ళు కడుక్కోవడానికి నీళ్ళేనా ఇచ్చావు కాదు. కానీ ఈవిడ చూడు. కన్నీళ్ళతో నా పాదాలు కడిగి తన జుట్టుతో తుడిచింది. కందిపోతాయేమో అని నూనె రాసిపెట్టింది కూడా…

ఇది చదివేక మార్టిన్ ఏడుస్తూ కూలబడిపోయేడు, “ఈ సైమన్ నా లాంటి పనికిరాని అర్భకుడే బాబోలు. సొంతానికే అన్నీ అని ఆలోచించుకునే రకం. పిల్లికి బిచ్చం పెట్టని నా బతుకూ ఒక బతుకేనా?”

రాత్రి మగతనిద్రలో కల. ఎవరో పిలుస్తున్నారు, “మార్టిన్, మార్టిన్!” అంటూ.

“ఎవరది?”

కాసేపు నిశ్శబ్దం తర్వాత ప్రస్ఫుటంగా వినిపించింది. “మార్టిన్, రేపు. నేను నీ ఇంటికొస్తున్నా. అప్రమత్తంగా చూస్తూ ఉండు సుమా!”

తటాలున లేచి కూర్చున్నాడు మార్టిన్. కలా నిజమో అర్ధం కాలేదు చాలా సేపు. కళ్ళు నులుపుకుని చుట్టూ చూసేడు. ఎవరూ లేరు. తెల్లవారే దాకా కలత నిద్రతో గడిపేక లేచి టీ కాచడానికి పొయ్యి వెలిగించేడు. రాత్రి కల గుర్తొచ్చింది. చాలాసేపు తర్జనభర్జనలు పడ్డాక తనకి తానే సమాధానం చెప్పుకున్నాడు.

“ఏదో పగటి కల కాబోలు. ఒక్కోసారి నిజం అనిపిస్తూ ఉండొచ్చు. ఇంతకుముందో సారి ఇలా జరిగినట్టే గుర్తు.”

పని మొదలు పెడుతూ వీలున్నప్పుడల్లా బయటకి చూడ్డం మొదలుపెట్టేడు మార్టిన్. ఎప్పుడూ వచ్చే పోయే జనాల చెప్పుల కేసి మాత్రం చూసే మార్టిన్ కల మాటిమాటికీ గుర్తు తెచ్చుకుంటూ ఇప్పుడు ముఖాలకేసి కూడా చూస్తున్నాడు. తెలుసున్న ఇద్దరు ముగ్గురు వెళ్ళేక అప్పుడొచ్చేడు స్టెఫాన్ పడిన మంచు ఊడవడానికి. మట్టికొట్టుకుపోయిన పాత బూట్లు వేసుకుని, ముసలితనంలో కూడా పనిచేయవల్సి వచ్చినందుకు తిట్టుకుంటూ మంచు ఊడవడం మొదలెట్టేడు.

మార్టిన్ స్టెఫాన్ కేసి మార్చి మార్చి చూసేడు. రెండు నిముషాలయ్యేక నవ్వొచ్చింది మార్టిన్‌కి. “నాకు వయసైపోయేకొద్దీ పిచ్చెక్కుతోందేమో. లేకపోతే స్టెఫాన్ వస్తే రాత్రి కల గుర్తు పెట్టుకుని యొహోవా వచ్చాడనుకోడం దేనికీ?”

మళ్ళీ పనిలో పడి అరగంట తర్వాత మార్టిన్ బయటకి చూసేడు. స్టెఫాన్ మంచు ఊడుస్తూ నీరసం వచ్చింది కాబోలు కూర్చున్నాడు అరుగు మీద. ఈ వయసులో ఆయన పని చేయడానికి వళ్ళు సహకరించడం లేదని తెలుస్తూనే ఉంది. స్టెఫాన్ కేసి చూస్తున్న మార్టిన్‌కి ఒక్కసారి, అయ్యో పాపం! అనిపించి తలుపు తీసి బయటకెళ్ళి చెప్పేడు.

“స్టెఫాన్! ఓ సారి ఇలా లోపలికి వచ్చి టీ తాగు. కాస్త చేతులూ కాళ్ళు వెచ్చబడే దాకా ఇలా లోపలకొచ్చి కూర్చో.”

“రక్షించావయ్యా. ప్రాణాలు పోతున్నాయనుకో చలిలో!” లోపలకొచ్చి కాళ్లకున్న మంచు విదిలుస్తూ చెప్పేడు స్టెఫాన్.

వేడి, వేడి టీ తాగాక గ్లాసు కిందపెట్టేయబోతుంటే, ఇంకో కప్పు తాగు మొహమాటం లేకుండా, అని మార్టిన్ చెప్పేడు. మాటల్లో మార్టిన్ మాటి మాటికీ కిటికీలోంచి బయటకి చూస్తూండడం చూసి స్టెఫాన్ అడిగేడు.

“ఎవరైనా రావాలా మీ ఇంటికి, ఈ రోజున అలా చూస్తున్నావు?”

మార్టిన్ సిగ్గుపడిపోయేడు, “నిజానికి ఏం చెప్పాలో తెలియదు,” అంటూ తనకి రాత్రి వచ్చిన కల గురించి చెప్పేడు. దానితో బాటే అన్నాడు.

“నీకు తెల్సు కదా, వినే ఉంటావ్ యొహొవా ఈ ప్రపంచంలో భగవంతుడి అవతారంగా ఎలా పుట్టాడో? అవన్నీ చదువుతూంటే ఈ కల వచ్చింది రాత్రి. నిజానికి అది కలో, నిజంగా ఆ మాటలు వినిపించాయో చెప్పలేననుకో.”

“అవును నేనూ విన్నాను యొహొవా గురించి కానీ నీ అంత జ్ఞానం నాకు లేదు, నేను చదువున్నవాణ్ణి కాదు.”

గ్లాసు మీద గ్లాసు టీ తాగుతూ మాటల్లో తనకి ఇంతకాలం జరిగినవీ, సువార్త పుస్తకం చదవడం ఎలా మొదలు పెట్టినదీ అది తనని ఎంత ప్రభావితం చేస్తున్నదీ ఏకరువు పెట్టేడు మార్టిన్. వయసులో ఎన్నో ఆటుపోట్లు తిన్న స్టెఫాన్ అన్నీ విని కళ్లమ్మట నీళ్లు పెట్టుకుని వెళ్లడానికి లేస్తూ చెప్పేడు.

“నువ్వు అదృష్టవంతుడివి మార్టిన్. ఈ వయసులోనైనా భగవంతుడి గురించి కాస్తో కూస్తో తెల్సుకోగల్గుతున్నావ్. మాకు అదీ లేదు. నువ్విచ్చిన టీ నా ప్రాణాలు నిలిపిందీ రోజున!”

“ఫర్వాలేదులే. మళ్ళీ ఎప్పుడైనా రావాలనుకుంటే సంకోచించకుండా తలుపు తట్టి లోపలకి రా. నాకు ఇప్పుడు ఈ పుస్తకం చదవడం కంటే వేరే పనేం లేదు.”

ఆయనటు వెళ్ళగానే మళ్ళీ కిటికీ లోంచి చూడ్డం మొదలుపెట్టేడు. ఏదో చేతుల్తో పని చేస్తున్నాడన్న మాటే కానీ మనసంతా ఇంకా రాత్రి వచ్చిన కలమీదే ఉంది. మరో ఇద్దరు ఇంటి పక్కనుంచి వెళ్ళాక తర్వాతో మనిషి ఏదో అమ్ముతూ మార్టిన్ ఇంటిని దాటిపోయేడు. మార్టిన్ చూసుకోలేదు కాని ఎవరో ఇంటి పక్కనే నిలుచునున్నట్టుంది. పరీక్షగా చూస్తే ఎవరో ఒకావిడ చంటిపిల్లనెత్తుకుని చలిలో వణుకుతోంది. ఒక్క ఉదుటున వెళ్ళి తలుపు తీసేడు.

“ఇదేమిటమ్మా అలా చలిలో నుంచున్నావ్? ఈ వాతావరణంలో అలా నుంచుంటే ప్రాణాలు దక్కుతాయా? ఇలా రా లోపలకి!”

ముక్కూ మొహం తెలియని ఎవరో తలుపు తీసి లోపలకి రమ్మనడం చూసి ఆవిడ ఆశ్చర్యపోయినట్టుంది. లోపలకి వద్దామా వద్దా అనే సందేహంలో కొట్టుమిట్టాడుతుంటే మార్టిన్ ఆవిణ్ణి లోపలకి తీసుకొచ్చేడు. వెచ్చగా ఉన్న చోట కూర్చోబెట్టి చెప్పేడు.

“అలా కూర్చో, ఇది నీ ఇల్లే అనుకో. ఇంట్లో నేనొక్కణ్ణేలే. నీకు నచ్చిన చోట కూర్చుని పిల్లకి పాలు ఇచ్చుకో. అలా పాపని చలిలో ఎంతసేపణ్ణుంచి పట్టుకుని నించున్నావక్కడ?”

లోపలకొచ్చినావిడ దాదాపు ఏడుపు కంఠంతో చెప్పింది, “పొద్దున్న నుంచీ నేను ఏమీ తినలేదు, ఇంక పాలెక్కణ్ణుంచి వస్తాయి?”

“అవునా అయితే పాపని ఇలా ఇచ్చి ఇది తిను ముందు,” ఇంట్లో ఉన్న రొట్టే అవీ తెచ్చి ఆవిడ దగ్గిరగా పెట్టి అన్నాడు మార్టిన్, “నేను పిల్లా పాపా ఉన్నవాణ్ణే ఒకప్పుడు. నువ్వు తింటూంటే పాప ఏడవకుండా చూడగలనులే!”

ఆవిడ తింటూంటే మార్టిన్ పాపని అక్కడే మంచం మీద పడుకోబెట్టి నవ్వించడానికి ప్రయత్నం చేసేడు. వచ్చినావిడ తింటూ మధ్య మధ్యలో తన కధ చెప్పడం మొదలు పెట్టింది.

“మా ఆయన సైన్యంలో పని చేసేవాడు. ఎనిమిది నెలల క్రితం ఎక్కడికో పంపించేరు. అప్పటునుంచి ఆయనెక్కడున్నాడో దేవుడికెరుక. అద్దె ఇంట్లో మూణ్ణెల్ల క్రితం వరకూ ఉండేవాళ్ళం. ఈ పాప పుట్టేక అక్కడ కుదరదు పొమ్మన్నారు. ఈ లోపుల ఇంకొకావిడ తన దగ్గిర ఉండనిస్తానంది కానీ నిన్న చెప్పడం ప్రకారం ఇంకో వారం దాకా కుదరదని. ఈవిడ ఇంటికీ నా ఇంటికీ చాలా దూరం. ఈ చలిలో ఏం చేయాలో ఎవరి దగ్గిరకెళ్ళాలో పాలుపోకుండా ఉంది.”

ఈ సారి మార్టిన్ ఆవిడ కేసి చూసేడు పరీక్షగా. కట్టుకున్న బట్టలు ఈ వాతావరణానికి సరిపడేవి కాదని తెలుస్తూనే ఉంది. ఈ మంచులో అసలు ఈ బట్టల్తో ఎలా బతుకుతోందో?

“ఇంతకన్నా మంచి బట్టల్లేవా చలికి?”

“ఎలా ఉంటాయ్? నిన్ననే ఉన్న ఒక్క శాలువా తాకట్టుపెట్టేను తిండి కోసం.”

తినడం పూర్తి చేశాక పాపని తీసుకుని పాలిస్తూంటే మార్టిన్ ఇంట్లోకి వెళ్ళి వెతికేడు ఈ వచ్చినావిడకి సరిపోయే చలి దుస్తులకోసం. కనపడిన ఒక కోటూ మిగతా బట్టలూ బయటకి తీసి ఇచ్చేక ఆవిడ కన్నీళ్ళు పెట్టుకుంటూ అంది.

“నువ్వు ఎవరో దేవుడు పంపించిన దూతవి కాబోలు. నువ్వే కనక మమ్మల్ని లోపలకి పిలవకపోతే ఈ పాటికి ప్రాణాలు పోయి ఉండేవి మాకు.”

మార్టిన్ ఆవిడక్కూడా తనకొచ్చిన కలా ఆ రోజు తానెందుకు కిటికీలోంచి చూసేడో, ఆవిడెలా కనిపించిందో చెప్పి చివరకి అన్నాడు.

“నిన్న రాత్రి ఆ కలే కనక రాకపోయి ఉంటే నేనసలు బయటకి చూసేవాణ్ణే కాదు. మనజీవితంలో జరిగేవన్నీ భగవత్ప్రేరితాలే అనడానికింతకన్నా ఋజువు ఏం కావాలి?”

“ఎవరేం చెప్పగలం. ఇలా మీరు నాకు కనిపించినట్టే మీకు యొహోవా కనిపించొచ్చు. ఏదీ కాదనడానికిలేదు.” మార్టిన్ కథంతా విన్నాక వచ్చినావిడ అంది.

ఆవిడ వెళ్లడానికి లేస్తూంటే మార్టిన్ కాసిని డబ్బులు ఆవిడ చేతికిస్తూ చెప్పేడు, “ఈ డబ్బులు తీసుకుని ఆ తాకట్టు విడిపించుకో. భగవంతుడిమ్మన్నాడనుకో, వద్దనకు.” ఆవిడ డబ్బులు తీసుకుని వంగి వంగి సలాములు చేస్తూ పిల్లనెత్తుకుని నడుస్తూ బయట పడే మంచులో కలిసిపోయింది.

పనిలో పడి కాస్త తేలికపడ్డాక అప్పుడప్పుడూ మార్టిన్ కిటికీలోంచి చూస్తూనే ఉన్నాడు ఎవరైనా వస్తారేమోనని. ఊళ్ళో తెలిసినవాళ్ళిద్దరు, ఇంకో ముగ్గురు ముక్కూ మొహం తెలియని వాళ్ళూ వెళ్ళేక ఒక ముసలావిడ ఆపిల్ పళ్ళు అమ్ముకుంటూ తట్టనెత్తుకుని రావడం కనిపించింది. ఆ వెనకనే ఓ పదేళ్ళ కుర్రాడు ఆవిణ్ణి వెంబడిస్తూ వస్తున్నాడు. ఏం జరుగుతుందా అని మార్టిన్ కుతూహలంగా చూడబోయేడు. తటాలున కుర్రాడు తట్టలోంచి ఓ పండు లాక్కోవడం చూస్తూనే ముసలావిడ ఒక్క ఉదుటున కుర్రాడి చేయి పట్టేసుకుంది. తట్ట కింద పెట్టి వాడి జుట్టు లాగుతూ నాలుగు తగిలించబోయేసరికి మార్టిన్ కంగారుగా లేచి తన కళ్లజోడు పడిపోతున్నా చూసుకోకుండా బయటకి పరుగెట్టేడు.

కొట్టబోయే ముసలావిణ్ణీ, గింజుకుంటున్న కుర్రాణ్ణీ విడిపించాక ఇద్దర్నీ తనంట్లోకి తీసుకొచ్చి చెప్పేడు మార్టిన్ ముసలావిడతో.

“ఒక్క ఏపిల్ తీయబోయనందుకేనా అంత చచ్చేటట్టు కొట్టబోయేరు?”

“దొంగతనం చేసినందుకయ్యా, ఒక్క ఏపిల్ కాదు లెఖ్ఖ. ఇప్పుడిలా దొంగతనం చేసేవాడు రేప్పొద్దున్న మరోటీ, మరోటి చేయడూ?”

“పోనీయమ్మా, ఆ ఏపిల్ ఖరీదు నేనిస్తాను కానీ, కుర్రాడికి ఆకలేస్తోదేమో. ఈ సారికి వదిలేయండి”

“వదిలేయడమా? పోలీసులకి అప్పగించి వళ్ళు తూట్లు పడేలాగ కొడితేగానీ వీళ్ళకి బుద్ధిరాదు.”

“ఒక్క ఏపిల్ దొంగతనానికే వళ్ళు తూట్లుపడేలాగ ఈ పదేళ్ల కుర్రాణ్ణి కొట్టించాలంటే పెద్దాళ్ళమైన మనం రోజూ చేసే పాపాలకీ, మోసాలకీ ఎంతటి శిక్ష పడాలంటారు?”

ముసలావిడ ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఈ లోపున కుర్రాడు పెద్ద గొంతుకతో అరిచేడు, “అసలు నేను ఏపిల్ ముట్టుకోలేదే? నన్నెందుకు కొడుతున్నారు?”

“నువ్వు ఏపిల్ తీయడం నేను చూసేను ఇక్కడ్నుంచి. పిచ్చి కబుర్లూ అబద్ధాలూ కట్టిపెట్టి ఈ మామ్మకి క్షమాపణ చెప్పకపోతే ఈవిడ చెప్పినట్టూ నేనే నిన్ను పోలిసుల దగ్గిరకి తీసుకెళ్ళాల్సి ఉంటుంది!” మార్టిన్ కుర్రాడికేసి చూసి చెప్పేడు.

దొరికిపోయిన దొంగతనం బయటపడగానే కుర్రాడు మొహం మాడ్చుకున్నాడు. ముసలావిడ అంది పెద్ద గొంతుతో, “నేను చెప్పాను కదా? ఇలాంటి వెధవలందర్నీ…”

ఇంకా ఏదో అనబోతూంటే మార్టిన్ ఆవిణ్ణి వారించేడు. “ఊరుకోమ్మా, ఆ ఏపిల్ కుర్రాడికిచ్చేయి. నీకు ఆ ఏపిల్ డబ్బులు నేనిస్తాను కానీ ఇంక అక్కడితో వదిలేయి మరి.”

కోపతాపాలు చల్లబడ్డాక ముసలావిడ మార్టిన్ ఇచ్చిన తట్ట ఎత్తబోతూంటే కుర్రాడు ముందుకొచ్చి అన్నాడు.

“అలా ఏపిల్ దొంగతనం చేసినందుకు క్షమించు, నువ్వు వెళ్ళేవైపుకే నేనూ వెళ్తున్నాను. కావాలిస్తే కొంచెం సాయం చేస్తా తట్ట మోయడానికి.” ముసలావిడ ఒప్పుకుంది. ఇద్దరికీ సయోధ్య కుదిరినందుకు మార్టిన్ నవ్వుకున్నాడు.
కుర్రాడూ ముసలావిడా మార్టిన్‌ని వదిలి వెళ్ళేసరికి దాదాపు సాయంత్రం అవ్వొచ్చింది. లేచి ఇంట్లో దీపం వెలిగించేడు మార్టిన్. అప్పటిదాకా పనిచేసిన చోట ఉన్న తోలు ముక్కలూ, దారాలు చెత్తా చెదారం అంతా శుభ్రం చేసి వచ్చాక సువార్త పుస్తకం తెరిచేడు మార్టిన్. క్రితం రోజు చదివి వదిలేసిన చోట నుంచి మొదలుపెడదామని తీయబోయేడు కానీ తీసేటప్పుడు మరో చోట తెరుచుకుంది పుస్తకం. పుస్తకం ఇలా తియ్యడం ఎవరిదో అడుగుల చప్పుడు వినపడడం ఒకేసారి జరిగేయి. తన వెనక చీకట్లో ఎవరో నడిచినట్టైంది. చటుక్కున తలతిప్పి వెనక్కి చుసేడు. ఎవరూ లేరు.

తిరిగి పుస్తకం తీయబోయే సరికి మళ్ళీ అడుగుల చప్పుడు వినిపించింది. ఈ సారి మార్టిన్ బిగ్గరగా అరిచేడు “ఎవరదీ?”

మార్టిన్ చెవిలో ఎవరో గుసగుసలాడుతున్నట్టూ వినిపించింది. “మార్టిన్, నన్ను గుర్తు పట్టావా?”

“ఎవరక్కడా?” అని పరీక్షగా చూసేసరికి మూడు స్పష్టమైన మానవాకారాలు మాట్లాడుతూ కనిపించేయి మార్టిన్‌కి.

“నేనే!” అంటూ చీకట్లో ఓ మూలనుంచి స్టెఫాన్ బయటకొచ్చి వేగంగా రెండో మూలలోకి అదృశ్యమైపోయేడు.

“ఇదీ నేనే!” అంటూ రెండో మానకావారం నడుస్తూంటే ఆవిణ్ణి మార్టిన్ గుర్తు పట్టేడు. ఈవిడ పొద్దున్న చంటిపిల్లతో ఇంటిముందు నిలుచున్నావిడ! చేతిలో పిల్ల మనోహరంగా నవ్వుతూంటే వడివడిగా నడుచుకుంటూ వెళ్ళిపోతూంది.

మూడో ఆకారం ఏపిల్ పళ్ళు అమ్ముకునే ముసలావిడా, ఆవిడ కూడా ఉన్న పదేళ్ళ పిల్లాడూను. వాళ్ళు కనిపించినంతలో “ఇది కూడా నేనే!” అని ఓ అదృశ్య కంఠం మార్టిన్‌కి వినిపించింది.

ఒక్కసారి కళ్ళు తిరిగినట్టయింది మార్టిన్‌కి. కలలో కనపడినట్టూ యొహోవా వస్తాడనుకుంటే మరెవరో వచ్చాడనుకున్నాడు తాను రోజంతా. వీళ్ల రూపంలో ఆయనే వచ్చాడన్నమాట. మనసులో సంతోషం పొంగుతూండగా పుస్తకం చదవడం మొదలుపెట్టేడు.

నాకు ఆకలేసినప్పుడు నువ్వు ఆహారమిచ్చావు. దాహమేసినపుడు తాగడానికిచ్చావు. నాకెవరూ దిక్కులేనప్పుడు నన్ను నీదగ్గిరకి తీసుకున్నావు. నువ్వు మనస్ఫూర్తిగా తోటి మానవులకి ఏం చేశావో అది నాకు చేసినట్టే.

ఒక్కసారి మబ్బులు విడిపోయి స్వచ్చమైన వెల్తురు వచ్చినట్టయింది. క్రితం రోజు కల నిజమైందనీ ఆ రోజు నిజంగానే భగవంతుడు తనింటికొచ్చాడనీ, అదృష్టం కొద్దీ తాను ఆయన్ని మనసారా లోపలకి ఆహ్వానించాడనీ అర్ధమైంది.
-----------------------------------------------------------
రచన: ఆర్. శర్మ దంతుర్తి, మూలం: లియో టాల్‌స్టాయ్,
(మూలం: Where love is, God is, 1885.)
ఈమాట సౌజన్యంతో

Saturday, November 17, 2018

ప్రేమ ఎంత మధురం!


ప్రేమ ఎంత మధురం!




సాహితీమిత్రులారా!

“ఛ.. ఈ మగవాళ్ళెప్పుడూ ఇంతే. చెప్పిన టైం కి ఏ పనీ చేయరు”, మనసులో అనుకుంటూ మళ్ళీ మెసెజ్‌ పంపించింది
“ఆర్‌యు దేర్‌? ” అంటూ.

పదకొండు గంటలకొస్తానన్న మనిషి ఇంతవరకు అంతు లేడు. ఒకవేళ ఇన్విజిబుల్‌ మోడ్‌ లో ఉండి ఆటపట్టిస్తున్నాడేమో అని మెసేజ్‌ మళ్ళీ మళ్ళీ పంపిస్తూనే ఉంది. ఐనా అవతల వైపు నుండి మాత్రం ఏ విధమైన రిప్లయ్‌ లేదు.

కొద్ది సేపట్లో మినిమైజ్డ్‌ విండో తళుకు మనడం తో ఎగిరి గంతేసింది ఆమె. క్షణం కూడ ఆలస్యం చేయ కుండా ఆవిండో పై క్లిక్‌చేసింది.
“హాయ్‌ సారీి ఫర్‌ ది లేట్‌కమింగ్‌ ”

ఇంతవరకు ఆలస్యమైనందుకు నిప్పులు కక్కుతూ ఉన్న ఆమె సారీ అన్న ఒక్క మాట తో ఐసైపోయింది.

“ఇట్స్‌ ఓకే! హవార్యు..? ” రిప్లయ్‌ఇచ్చింది
“ఐ యాం ఫైన్‌ హవార్యు..?
“ఫ్రెండ్స్‌తో చిన్న పార్టీ అటెండై వచ్చేటప్పటికి కొంచం లేటైంది..సారీ” మళ్ళీ సారి చెప్పాడు..
“పార్టీ అంటే మందు కొట్టావా..?” ప్రశ్నించింది.
“తప్పలేదు.” చాల కూల్‌గా సమాధానమిచ్చాడు.
“అంటే మందు కొట్టి కార్‌ డ్రైవ్‌ చేసావా..?” దొరికి పోయాన్రా భగవంతుడా అనుకుంటూ “చాలా స్లో గానే వచ్చా” అని టైప్‌ చేసాడతను లెటర్‌కీ లెటర్‌కీ మధ్య చుక్కలు పెడుతూ.
“ఎన్నిసార్లు చెప్పాలి నీకు మందు కొట్టి కార్‌డ్రైవ్‌ చెయ్యొద్దని.”

“..”
“..”

ఓ నిముషం మౌనం…తో తన కోపాన్ని తెలియజేసింది ఆమె.

“మహారాణి గారు అలకపానుపెక్కినట్టుంది.”

“ఆ మీమీద అలగడానికి నేనెవరు బాబు..” ఇంకా కోపం తగ్గలేదని చెప్పకనే చెప్పింది.

“సారీ చెప్పాగా ఇంకా ఎందుకు టైం వేస్ట్‌ చేస్తావ్‌”
“సారీ చెపితే తప్పు ఒప్పయి పోతుందా..?”

“…”
“…”

ఈ సారి మౌనం అవతల వైపునుండి.

కొంచం సేపటి తరువాత ఇకలాభం లేదని ఎప్పుడూ చేసే పనే చేసాడు..
“సారీ,సారీ,సారీ,సారీ,సారీ,సారీ,సారీ,.” ఓ వందకు పైగా కాపీ చేసి పేస్ట్‌చేసి సెండ్‌ కొట్టాడు..

ఇన్ని సారీ లు చెపితే గాని ఆమె మౌనం తగ్గదన్న సంగతి ముందే తెలుసు. ఎప్పటిలాగానే..

“ఇట్సోకే. వాటెల్స్‌?”అంది కొంచెం ముభావంగా..

ఇలా మెసేజ్‌వస్తుందని ముందే తెలుసు.ఇంకా పొడిగిస్తే తెగే దాకా లాగడమే అవుతుందనీ తెలుసు అందుకే టాపిక్‌మార్చాడు.

“ఇంతకీ మన విషయం మీ నాన్నగారి తో మాట్లాడావా లేదా.?” ప్రశ్నించాడు
“చెప్పాలని ప్రయత్నించా కాని భయమేసింది..చెప్పలేక పోయా.”
“మరిలా భయపడుతూ కూర్చుంటే ఇద్దరం ముసలోళ్ళమై పోతాం.”
“అది సరే నువ్వు మాట్లాడావా ..మీ వాళ్ళ తో..?” ఎదురు ప్రశ్న.
“లేదు..”
“మరి..”
“నాకు మా ఇంట్లో వాళ్ళ మీద నమ్మకం ఉంది నామాట కాదనరని..”
“ఒకవేళ నువ్వనుకున్నట్లు జరగక పోతే..?”
“చెప్పాకదా నామాట మానాన్న కాదనడు. నేనే కోతిని చేసుకుంటానన్నా సరే అంటాడు…”
“మరి ఈకోతి కోసమే కదా గత ఆరునెలలు గా టైం కి ఇంటికొస్తుంది.”
“నిజాన్నొప్పుకున్నందుకు థాంక్స్‌ ”

“ఓకే.ఇంకా ఏమిటి సంగతులు.”
“పాప ఏడ్చింది.”
ఇప్పుడు నేను నవ్వుతున్నానోచ్‌ అన్నట్టు ఓ చిన్న ఇమేజ్‌పంపించాడు.
“మరి మీ వాళ్ళ తో ఎప్పుడు మాట్లాడు తున్నావ్‌?”

“ఎలాగయినా ఈరోజు ట్రయ్‌చేస్తా..”
“మళ్ళీ ట్రయ్‌ చేస్తానంటావేంటి..”
“చెప్పాను కదా ధైర్యం చాలడం లేదని..”
“ఇలా ఎన్నాళ్ళని చెప్పకుండా ఉంటావ్‌, ఏదో ఒక రోజు చెప్పాల్సిందే కదా..”
“సినిమాల్లో చూసేటప్పుడు ఇలాంటి డైలాగ్స్‌ బాగానే ఉంటయ్‌. రియల్‌లైఫ్‌ లోనే అసలు విషయం తెలిసేది.”
“సరే. కష్టమైన పనే.. మరేం చేద్దాం.”
“అదే ఆలోచిస్తున్నా. ఎలా చెప్పాలా అని.”
“ఓకే తొందరగా విషయాన్ని తేల్చు.. ఇంతకు ముందే చెప్పాను కదా.. వీసా ప్రాబ్లం లేకుంటే ఈపాటికి ఎప్పుడో వచ్చేవాడిని .”
“నువ్వు చెప్పావు, నేను విన్నాను. ఏదో విధంగా ఈ ప్రాబ్లంని సాల్వ్‌ చేస్తానన్నాను కదా!”
“సరే..జాగర్తగా డీల్‌ చేయ్‌. ఆల్‌ ది బెస్ట్‌”

ఓ పది నిముషాలు టైం పాస్‌ తరువాత.

“ఓకే .నాకు నిద్రొస్తుంది.”
“ఓకే గుడ్‌నైట్‌. హావ్‌ స్వీట్‌ డ్రీంస్‌”
“ఓకే హావ్‌ ఎ గుడ్‌డే. సీ యు టుమారో ఎట్‌ది సేం టైం ..ఆల్‌ ది బెస్ట్‌ బై..”
“బై..”
“..”
“..”

*****************************************

అమెరికా వచ్చి నాలుగు సంవత్సరాలు కావస్తున్నా వర్మ లో ఏ మార్పూ రాలేదు.. ప్రతి రోజూ తన స్నేహితుల తో మాట్లాడనిదే అతనికేదో లా ఉంటుంది. అందుకే రోజూ రూంకి రాగానే ముందు ఇండియాలో ఉన్న ఫ్రెండ్స్‌తో మాట్లాడిన తరువాతే పడుకుంటాడు..అతని రోజులో ఇదొక భాగమై పోయింది.

కంప్యూటర్‌ ఇంజినీరింగ్‌ చేసి కాలేజి నుండి బైటకొచ్చిన ఆరునెలల్లో Y2K పుణ్యమా అని శ్రమ, పైసా ఖర్చు, లేకుండా అమెరికా గడ్డ మీద కాలు పెట్టాడు. జాబ్‌లో చేరిన ఈ నాలుగేళ్ళలో వచ్చే జీతం తో బాచిలర్‌ లైఫ్‌ని ఎంజాయ్‌ చేస్తూనే, అప్పుడప్పుడూ ఇంటికి కొంత పంపుతూ కూడ కొంత వెనకేశాడు. ఓ సంవత్సరం నుంచి ఇంటిదగ్గర నుంచి ఒకటే ఫోన్లు ఇంటికొచ్చి నచ్చినమ్మాయి ని చూసి పెళ్ళి చేసుకుని వెళ్ళమని. పెళ్ళి విషయం లో పూర్తి స్వేచ్చ నిచ్చాడు నాన్న.

ఈ ఇంటర్నెట్‌ రోజుల్లో కూడా అమ్మాయి ని చూడడం.. ప్రశ్నలడగడం.. నచ్చడం.. ఇదంతా ఒట్టి ట్రాష్‌.. అనిపించింది. అందుకే ఓ మంచి తెలుగమ్మాయ్‌ కోసం కనిపించిన మాట్రిమోనియల్‌ సైట్లన్నింటిలోనూ తన ప్రొఫైల్‌ని పెట్టాడు. కాని ఫలితమేమి కనిపించలేదు.

రోజూ లానే ఆఫీస్‌ నుంచి రాగానే సిస్టం ఆన్‌ చేసి ఇండియాలో ఉన్న ఫ్రెండ్స్‌తో చాట్‌ చేస్తున్నాడు వర్మ.

ఇంతలో ఎవరో కొత్త వ్యక్తి “హాయ్‌” అంటూ లైన్‌ లోకొచ్చారు..
ఇది రోజూ ఉండే గొడవే కదా అని క్లోజ్‌చేసాడు..
మళ్ళీ వెంటనే సేం మెసేజ్‌రావడంతో ఒకసారి ఐడి చూసాడు.
తెలుగమ్మాయిలా ఉండడం తో ప్రొఫైల్‌ చూద్దామని క్లిక్‌చేసాడు.

ఫిమేల్‌లుకింగ్‌హైదరాబాద్‌ఇండియా

పరవాలేదు మన హైదరాబాద్‌ అమ్మాయే అనుకుంటూ

“హాయ్‌” మెసేజ్‌ పంపించాడు

ఓ పది నిముషాలు చాట్‌చేసిన తరువాత చదివింది బి. టెక్‌, ప్రస్తుతం ఉద్యోగ వేటలో ఉంది, అని తెలుసుకున్నాడు.

మనసులో ఏ మూలో కొంచెం అనుమానం ఎవరైనా ఫ్రెండ్‌ తనని ఆట పట్టించేందుకు అమ్మాయిలా చాట్‌ చేస్తున్నాడేమో అని. అందుకే చాలా డీసెంట్‌గా మాట్లాడుతున్నాడు.

ఆమె తన గురించి ఏవేవో చెప్పుకుంటూ పోతుంది, నేనెవరో తెలియకుండా తన గురించి ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతుందంటే ఒక వేళ చాటింగ్‌కి కొత్తా లేక బోళా మనిషా? అని ఆలోచించాడు. ఇంతలో ఆమ్మాయి డిస్కనెక్ట్‌ అయినట్లు మెసేజ్‌ రావడం తో ఆమె విషయం మరచి పోయి తన పనిలో నిమగ్నమై పోయాడు వర్మ.

మరుసటి రోజు సేం టైం లో ఆమ్మాయి పలకరింపు తో మరల ఆమె గురించి ఆలోచనలో పడ్డాడు.

నిన్న ఆమెగురించి చాలా చెప్పింది కాని ఆమె పేరు చెప్పలేదు.”ప్రొఫైల్‌లో ఉన్న పేరు అసలా నకిలీనా ?” అడిగాడు.

“అసలు పేరే .” జవాబొచ్చింది

మెల్ల గా అవతలి వ్యక్తి వర్మ గురించి అడగడం మొదలైంది. అబద్ధం చెప్పాలనుకుని కూడా పోయేదేమి లేదు కదా అని అన్నీ నిజాలే చెప్పడం మొదలెట్టాడు..

అలా మొదలైంది ఆమెతో పరిచయం. ఇప్పుడు సంజన తో చాట్‌చేయడం వర్మ రోజులో భాగమై పోయింది.

ఫోనులో మాట్లాడిన తరవాత నమ్మకంగా తెలిసింది ఆమె అమ్మాయేనని. ఇంతవరకు ఒకరినొకరు కలుసుకో లేదు. చూసుకోలేదు. అప్పుడప్పుడూ ఫోనులో మాట్లాడుకోవడం. ఫోటోలు మార్చుకోవడం. వర్మ మాత్రం తన ఫోటో నే పంపించాడు.. కాని అతనికి చిన్న అనుమానం తనకి వచ్చిన ఫొటో లో ఉన్న అమ్మాయితో నేనా రోజూ మాట్లాడేది అని.. ఎలాగైతేనేం మెల్లగా ఇద్దరూ ప్రేమలో పడ్డారు. ఇప్పుడు పెళ్ళిదాక వచ్చారు.

**********************
వర్మ తన ప్రేమ విషయం ఫోను చేసి ముందు గా అమ్మతో చెప్పాడు. మొదట్లో బెట్టు చేసినా, తరవాత ఒప్పుకుంది.

కల ఫలించ బోతుండడంతో సంజన ఆనందానికి హద్దులు లేవు.

వెంటనే ఫోను చేసి శుభవార్తనందించింది. ఇరువైపులా పెద్దల ఫార్మాలిటీస్‌పూర్తి చేసుకుని.లగ్నాలు పెట్టించారు..

పెళ్ళి చేసుకోవడానికి ఇండియా బయల్దేరాడు వర్మ.

ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో దిగి లగేజ్‌ తీసుకుని బైటకు నడిచాడు. ఎదురుగా ఫోటోలో ఉన్న అమ్మాయిని చూడగానే అతనికి నమ్మకం కుదిరింది.

ఇరువైపుల పెద్దల సమక్షంలో పెళ్ళి చాలా గ్రాండ్‌ గా జరిగింది. పెద్దగా కష్ట పడకుండానే వారం రోజుల్లో సంజన కి వీసా రావడంతో.. తిరుగు ప్రయాణం.. ఏమి కావాలో అన్నీ  దగ్గరుండి షాపింగ్‌ చేయించాడు.
అమెరికా ప్రయాణానికి బయలుదేరారు.

వర్మకి ఇప్పుడు చాలా ఆనందంగా ఉంది, ప్రేమించి పెళ్ళి చేసుకోవాలన్న తన కల ఫలించినందుకు!

— —————————-
కాలిఫోర్నియా. విమానాశ్రయం. ఇమ్మిగ్రేషన్‌ చెకింగ్‌ ఐపోయింది.

“వెల్కం టూ కాలిఫోర్నియా!” చిలిపిగా అన్నాడు వర్మ.
ఆమె నుంచి మౌనమే సమాధానం.

ఇంతలో దూరంగా తనను రిసీవ్‌ చేసుకోవడానికి వచ్చిన కిరణ్‌ చెయ్యి ఊపుతూ కనిపించాడు.

“హాయ్‌ కిరణ్‌!” వర్మ చేయెత్తి విష్‌ చేసాడు అతని వైపుకు నడుస్తూ.
“హాయ్‌” ఆనందంతో సంజన వేసిన కేకతో కాళ్ళకి బ్రేక్‌ పడి ఆగిపోయి ఆవైపు చూసాడు వర్మ.
ఎవరో తనకి పరిచయం లేని ముఖం నవ్వుతూ కనిపించింది..

సంజన వైపు చూసాడు..ఆమెలో ఇంత ఆనందం పెళ్ళైన ఈ పదిహేను రోజుల్లోనూ ఎప్పుడూ చూడలేదతను.

అతని చేతిలోని బొకే అందుకుంటూ అతన్ని హత్తుకుంటున్న తన భార్య వంక వింతగా చూసాడు వర్మ.

“హి ఈజ్‌ మై ఫ్రెండ్‌ ప్రసాద్‌” పరిచయం చేసింది సంజన.
“హై, నైస్‌ టు మీట్‌యు..” హాండ్‌షేక్‌ చేశాడు అతను వర్మతో.

“ఓకే వర్మా.. థాంక్‌యూ అండ్‌ గుడ్‌బై.. ఐ యాం గోయింగ్‌విత్‌ ప్రసాద్‌”

ఆమె ఏం చెప్పిందో అర్ధమవడానికి కొద్ది క్షణాలు పట్టింది వర్మకు. ఏదో అడగాలని నోరు తెరవ బోయాడు.. కానీ మాట పెగల లేదు.
----------------------------------------------------------
రచన: కె . యస్ . వరప్రసాద్, 
ఈమాట సౌజన్యంతో

Friday, November 16, 2018

కొత్తకవులుకొన్ని సంగతులు


కొత్తకవులుకొన్ని సంగతులు




సాహితీమిత్రులారా!

కవిత రాయడం తోటి కవి బాధ్యత తీరిపోదు.. రాసిన ప్రతి ఒక్కటి కవిత ఐపోదు. ఇదో జీవసంకటం!రాసిన కవితకు ఎలాంటి మార్పుచేర్పులు అవసరం? కవిత ఎప్పుడూ అసంపూర్ణమే, అపరిపూర్ణమే అనే అతివాదులతో పనిలేదు..అలాగే ఆశువుగా వెలువడిన ప్రతి శబ్దం కవిత్వమే అన్నది కూడా అతివాదమే.మధ్యే మార్గం తొక్కాలి బ్రతికి బట్టకట్టాలంటే !

ప్రేమ విషయాల్లో సలహా ప్రమాదకరం..కవిత్వం దీనికి భిన్నం కాదు.నీలో కవిత్వం తలెత్తిన సందర్భం గురించి నీకే ఎక్కువ తెలిసివుంటుంది..కాబట్టి మార్పుచేర్పుల్లో తుదినిర్ణయం మటుకు నీదే.ఇతరుల సలహాల కోసం ,మెప్పు కోసం ఎదురుచూడటం..సరైన పద్ధతి కాదు.ఏదో సామెత చెప్పినట్టు ఒకరు పెట్టిన గోచీ ఎంతసేపు నిలుస్తుంది?? నీ వల్ల కొద్ది నీవు కట్టుకోవడం సముచితం. అలాగని అనుభవజ్ఞుల అభిప్రాయాన్ని పెడచెవిన పెట్టడం అవివేకం..

” సత్కవులు సరైన పదం కోసం పడిగాపులు పడతారు ” అంటాడు ఇండో ఆంగ్లియన్‌ కవి నిస్సిమ్‌ ఎజెకిల్‌. అది నిజం కూడా.కవిత్వరచనలో భిన్నకవులవి భిన్న మార్గాలు .బ్రాడ్స్కీ ఒకపట్టాన కవిత్వాన్ని అచ్చుకిచ్చేవాడు కాడు..(కృష్ణశాస్త్రి,అజంతాల్లా)ఏళ్ళూ,పూళ్ళూ అలా గడుస్తూ ఉండవలసిందే..ఆంగ్లకవి ఆడెన్‌ తన చిన్న నాటి కవితలను కూడా తిరగరాస్తూ ఉండేవాడు..అదంత మంచి అలవాటు కాదని వేరే చెప్పనవసరం లేదు.కాలం గడిచే కొద్దీ భాష పట్ల అవగాహన పెరిగే కొద్దీ తన అంతగా బావోలేని పూర్వకవితల మీద ఏవగింపు కలగడటం సహజమే..కానీ ఆనాటి అవగాహనకు మైలురాయిలా వెనుకటి కవితల మీద చేయి వేయకపోవడమే సబబు.డైలాన్‌ థామస్‌ “అలా పాతవే పట్టుకొని కూచుంటే ఇక కొత్తవెల్లా రాయను” అని ప్రశ్నించేవాడు.స్పానిష్‌ కవి హిమనెస్‌ తనకవితల పరిపూర్ణత విషయంలో ఒక తరహా ఉన్మాదాన్ని ప్రదర్శించేవాడు.ఎక్కడెక్కడి పూర్వకవితలను తెచ్చి గుట్టలుగా పోసి తగుల బెట్టి ఇల్లు పీకి పందిరేసినంత పని చేసి.. ప్రాణాంతకమైన obsession తో తనబాధను సర్వుల బాధ గా మార్చే వాడు..పలువురి అనుభవాల వల్ల తెలిసి వచ్చేది ఏమిటంటే కవిత్వం అన్నిసార్లు సద్యోభవం కాదు..భవ్యకవితావేశం కొరవడిన అనేక పర్యాయాలు కవి కలుగచేసుకొని ముడివజ్రాన్ని సాన పెట్టవలసి వుంటుంది..

కవితావేశం

అంతలావు ” కవిత ఓ కవితా ” పద్యాన్ని పెన్ను ఎత్తకుండా రాసి వేశాను అని శ్రీ.శ్రీ స్వయంగా చెప్పుకొన్నాడు.అయితే “మరో ప్రపంచం ” కవితకు చాలా దిద్దుబాట్లే ఉన్నాయి.దీన్ని బట్టి కవి సర్వవేళలా కేవలం కవితావేశాన్నే నమ్ముకోడు అన్న విషయం తేటతెల్లం.కవిత్వం రాసేటప్పుడు కవి మానసికస్థితి ఏమిటి ? అదే మానసిక స్థితి కవితకు దిద్దుబాట్లు చేసేటప్పుడు అవసరమా?కవి తన కవితని వస్తుగతదృష్టితో పరిశీలించగలడా? లేదంటే ఆత్మాశ్రయ ధోరణికి లోనై తను రాసినదంతా అద్భుతమేనని పొంగిపోతాడా?

కవిత్వరచనపలురీతులు

కవిత్వం రాయడంలో ఒక్కొక్కరిది ఒక పంథా.అయితే స్థూలంగా రెండు విధాలు.. 1.త్రుటిలో రాయడం 2.కొన్నిరోజుల/వారాల తరబడి రాయడం.ఈ రెండు పద్ధతుల్లోనూ కవిత పూర్తయాక మార్పుచేర్పులు ఉండవచ్చు,లేకపోవచ్చు.

జపనీస్‌ కవులు ఉన్నఫళాన కవిత్వరచన జరగాలంటారు.రసమయఘడియల్లో ఆలస్యం పనికిరాదంటారు. స్ఫురణ,రచన ఏకకాలంలో జరగాలంటే మాత్రం చాలా సాధన అవసరం.ఎటువంటి సాధన ? అన్న విషయంలో భిన్నాభిప్రాయాలు ఉండవచ్చు. యవ్వనంలో కవితావేశం బలంగా ఉండటం సాధారణమైన విషయం..కాబట్టి తొలినాళ్ళ కవిత్వాలు ఎక్కువగా మొదటిపంథాకు చెందుతాయి.. తర్వాత కవిపరిపక్వమయేకొద్దీ అంతవరకూ పరిపాలించిన కవితావేశం లుప్తమై పోవచ్చు.పోతే అనుభవవైశాల్యం తోడుగా నిలవవచ్చు.అప్పుడు కవి ఎంచుకునే పంథా రెండవది.తొలినాళ్ళ కవి దర్శనం ద్వారా అనుభవగర్భాన్ని తాకలేడని కాదు.తదుపరి కవి అనుభవ విస్తృతి వల్ల తీక్ష్ణతను కోల్పోతాడని కాదు.ఏది ఏమైనా ఒక కవిలో కాలం తెచ్చేమార్పులు అవశ్యం అధ్యయనం చేయవలసిన విషయాలే..కవులు ఎవరికి వారు తమపై కాలప్రభావాన్ని గహనంగా చింతించి ఒక అంచనాకు రాగలగాలి.

కవిత్వం జ్ఞాపకముంచుకోవాలి !

అది కవిత్వమైతే జ్ఞాపకముంటుంది కృష్ణశాస్త్రీయం.అజంతా తన స్వప్నలిపికి ముందుమాటలో జ్ఞాపకదీపం ముందు కూచుని రాశానని చెబుతాడు.రష్యన్‌ కవులు కవిత్వం కంఠస్థం కావలసిందే అనేవారు.”మా దేశంలో కాగితానికి కొరత లేదు” జవాబిచ్చేవారు అమెరికన్‌ విద్యార్థులు తరచు బ్రాడ్స్కీ ఈ అభిప్రాయాన్ని ఉటంకిస్తే.మన సంప్రదాయంలో జ్ఞాపకశక్తికి ఉన్న ప్రాధాన్యత అందరూ ఎరిగినదే..అందునా మనకు సాహిత్యం ఆలోచనామృతమాయె.కవిత్వానికి మంచి ధారణ కావలసిందే.పద్యగద్య విభజనరేఖ వెనుక ఈ జ్ఞాపకసూత్రం బలంగా పనిచేస్తుంది. కవిత్వానికి ఒక నిర్దుష్టరూపం ,నియమితాకృతి ఉంది కాబట్టే గుర్తుంచుకోవడం తేలిక.గద్యం ఎంత కవితాత్మకంగా, సంగీతాత్మకంగా ఉన్నా ఈ వాకిట్లో తలబొప్పి కట్టించుకొని బోల్తా పడవలసిందే.వచనానికి ,కవిత్వానికి గల తేడా తెలుసు కాబట్టే తదుపరి తాళ్ళపాక కవులు శుభ్రంగా వచనాలు రాసుకొన్నారు.అవి ఎంత కవితాత్మకంగా,సంగీతాత్మకంగా ఉన్నా వాటిని బుద్ధున్నవాడు సంకీర్తనలు అనడు.ఈ పిడకలవేటను అవతలకు నెడితే, కవిత్వాన్ని జ్ఞాపకముంచుకోవడం  కవికెంతో మేలు చేస్తుంది.కవి భిన్న కాలాల్లో,భిన్న పరిస్థితుల్లో తన కవితను మననం చేసుకుని , అర్థగమనాన్ని ఆచూకీ తీసి,దానికి  ఒక స్థిర రూపాన్ని  సంతరించిపెడతాడు.అప్పుడే కవిత్వం వచనశృంఖలాల నుండి బయట పడినట్టు.ఇకపోతే,ప్రపంచంలో చాలామంది గొప్పకవులకు తమ కవిత్వాలు నిండు వృద్ధాప్యంలో కూడా గుర్తుండటం గమనార్హం.

కవిత్వంమానసికావస్థలు

తరచు కొందరు కూడబలుక్కుని మేము ఈ వాద కవులం ఆ వాద కవులం అని వాదులాడుకోవటం పరిపాటి.కవిత్వ ఘడియల్లో కవి మానసికస్థితి ఏమిటి ? అప్పుడు అతనిలో మిగిలిన పై పై వాద ప్రాబల్యమెంత?

కవినామధేయుడు జీవితంలో కొన్ని సమయాల్లోనే కవి.మిగిలిన కాలమంతా సాదాసీదా మనిషే.ఆ ప్రత్యేక క్షణాల్లో అతని మనసు లోనయ్యే అవస్థలేమిటి? అది ఇంకా పరిమిత వాదాలు,ఆలోచనల్లో పడి కొట్టుమిట్టాడుతుందా?(అలాంటప్పుడు కవిత్వం హుళక్కి!)అన్నీ అవతలకు నెట్టి,అనంతమైన స్వేచ్ఛను అనుభవిస్తోందా ? ఆ స్వేచ్ఛానందంలో లేదా దుఃఖంలో నాలుగుమాటలు రాల్చగలుగుతోందా ?

కవితను రాసింది తనే ఐనా తను కాదు.తన స్వరం తనది కాదు.(దీన్నే Octavio Paz, Other voice  గా నుడివి వున్నాడు.)ఉత్సవమూర్తిని మోసే ఏనుగు ఉత్సవమూర్తి  కానట్టు.ఉత్సవకోలాహలం కొలదిక్షణాలే..! అది ముగిశాక అది మామూలు గడ్డితినే ఏనుగే. అలాగే కవి కూడా.మరి తనది కాని కవితను కవి ఎలా మెరుగులు దిద్దగలడు?

అమెరికన్‌ కవి Wallace Stevens  తనలోని స్త్రీ కవిత్వం రాస్తోంది..తను కాదనేవాడు.ఈ భావన మనకు కొత్త కాదు.కాళిదాసాదుల సరస్వతి ఇదే భావనను మరింత ఉజ్వలంగా తెలుపుతోంది.పోతన కూడా “పలికించెడు వాడు ” తనకు భిన్నుడనే విన్నవించుకున్నాడు.ఎవరు ఏవిధంగా పేర్కొన్నా సారాంశం ఒక్కటే. సృజనాత్మక ఘడియల్లో కలం పట్టిన కవి,రోజువారీ గొడవల్లో తేలిపోయే వ్యక్తి ఒకరు కారు.పైకి విరోధాభాసలా కనిపించినా ,ఇది పచ్చినిజం.కాబట్టి కొన్నిసార్లు తన కవిత్వం తనకే మింగుడు పడకపోవటం కవికి అనుభవంలోని విషయమే. ఇన్ని భ్రమప్రమాదాలకు లోనయ్యే అవకాశాలు మెండుగా వున్నాయి కాబట్టే సుకవితా యద్యస్తి రాజ్యేన కిమ్‌? అని ఏనాడో వాక్రుచ్చాడు భర్తృహరి!

కవి తన కవిత్వానికి తొలి పాఠకుడు ..

కవి ఆత్మాశ్రయత్వంలో పడి కొట్టుకపోతే తన కవిత్వంలోని దోషాలను గుర్తించలేడు.ఒకరు ఎత్తిచూపినా గ్రహించలేడు.విమర్శ తననుంచే మొదలు కావాలి.తను రాసిన కవితలను ప్రపంచంలో పేరొందిన కవితలతో పోల్చు కొని చూడాలి.అంతేకాదు తొలినాళ్ళలో రాసిన కవితలకన్నా తను గొప్పగా/చెత్తగా రాస్తున్నాడో బేరీజు వేసుకోవాలి. ఒక్కోసారి తాను కవిత్వం ఇంకా రాయవలసిన అవసరం ఉందా లేదా అని ఆత్మ పరిశీలన చేసుకోవడం ఆవశ్యకమవుతుంది.ఎడతెగకుండా ఉత్పత్తి చేయడానికి కవిత్వం కుటీర పరిశ్రమ కాదు.కవిత్వం రాయలేనప్పుడు హాయిగా ఆపివేయడం ఉత్తమం ,క్షేమం కూడా.కవి రాసిన ప్రతి అక్షరం కవిత్వ గౌరవాన్ని ఇనుమడింపచేయాలి.

కవిత్వం కాలక్షేపం కాదు

ఉబుసుపోక రాతలు కవిత్వాలు కావు.సంఘటనలకు “స్పందించి” రాయడం కవిత్వం కావడం అరుదు.అవధానిలా “మెయిన్‌ వేయిపద్యములు” శుద్ధ వేస్టు.దీర్ఘంగా రాయడం నేరం.పళ్ళు తోముకోవడం,నాలుక గీచుకోవడం..ఈ జాబితాలోకి కవిత్వం రాయడం చేర్చిన వాడు అధముడు.సంకలనాలు తేవడం వ్యసనం కారాదు.ఇలా ఎన్ని కవిత్వాలు వెలిగించినా చివరకు మిగిలేవి చక్కని కవితలు అర డజను. కవిత్వం రాయడంలో బలవంతం ఏమీలేదు. వమనం,వామాచారం కానే కాదు. ఉద్యమం ,విప్లవం గురించి ఈ శతాబ్దంలో ఎంత తక్కువ మాట్లాడుకుంటే అంతమంచిది. ప్రగల్భాలు, ప్రపంచ రాజకీయాలు,అనంతరానంతరాల్లో మునిగితేలేవారు వేరే ప్రక్రియల్లో వేలూనితే మహబాగు.జలుబైనా,జ్వరమైనా తనదాకా వస్తేనే తెలిసేది.కడుపులో లేనిది కావలింతల్లోకి రాదు..కవిత్వంలోకి అంతకన్నా రాదు. గాయం మీద టించరులా ఎద మండినపుడు.. వసంతపుష్పాలతో మనసు నిండినపుడు ప్రవహించేది కవిత్వం..కాదేది కవితకనర్హం అన్నవాడే అవునవును శిల్పమనర్ఘం అన్న విషయం మరువరాదు.

ఛందో బందోబస్తులు

అభివ్యక్తికి అడ్డురానంతవరకు చందస్సును ఆడి పోసుకోరాదు.చారిత్రకంగా ఆంధ్రకవులు ఎన్నుకున్న ఛందస్సులు ప్రపంచంలో మరే భాషా కవి కనీ వినీ ఎరుగనంత కష్టమైనవి.మనవాటితో పోలిస్తే పాశ్చాత్యులవి బహుతేలిక.అందుకే ఈనాటికి ఆంగ్లంలో, ఇతర ఐరోపా భాషల్లో.. కొంచెం అటూఇటుగా ఏదో ఒక rhyme scheme  లో కవిత్వశకటం నడవడం కనిపిస్తుంది. Auden  లాంటి ఆధునికులు ఛందస్సుకు పెద్ద పీట వేశారు.  Robert Frost free verse  ను నెట్‌ లేకుండా టెన్నిస్‌ ఆడటమని ఎగతాళి చేసేవాడు. మనభాషలో మాత్రాబద్ధ ఛందస్సుల గతులు గ్రహించడం సులువు.ముత్యాలసరాలు ముచ్చటైనవే.. ఛందస్సును తలకెత్తుకోకపోయినా కనీసం మన భాషకు ఏది అందమో కాదో పసిగట్టగల భాషాపాటవం లేకపోతే భరించడం బహుకష్టం..చందస్సులోని గుణమల్లా కవిత్వాభివ్యక్తికి మార్గాంతరాన్ని సూచించడమే అంటాడు ఆడెన్‌.పలువురు కవులు ఆయన అభిప్రాయాన్ని గౌరవించారు.అందుకే త్వరపడి దేన్నీ తృణీకరించవద్దు.ప్రయోగ ప్రియత్వం,స్వతంత్ర ఆలోచన ఏదో ఒకదశలో అందిపుచ్చుకోవాలి.చారిత్రకదృష్టి అలవడితే గాని రూపం విషయంలో సందేహాలు పటాపంచలు కావు.

దీర్ఘకవితలు,వెతలు
చాలా కాలం నుండి మనజాతిని పట్టిపీడిస్తున్న మాయరోగం పాండిత్య ప్రదర్శన (pedantism). (మనస్తత్వశాస్త్రరీత్యా ఇదేమంత మంచిది కాదు..అక్కరకురాని anancasams, obsessions ..తో అలమటించడం తప్ప.)అవధానాల్లో కనిపించేది,ఆశుకవిత్వాల్లో వినిపించేది..నానా వాద కవిత్వాల్లో దర్శనమిచ్చేది ఇదే వారసత్వమే.జన్యుపరంగా సంక్రమించినట్టుంది ఈ వ్యాధి..ఈ వ్యాధికి ఇటీవలి వికటరూపం..దీర్ఘకవిత..తిమ్మమ్మ మర్రిమానులా మొదలూ చివరా తెలియకుండా పాకి అయోమయాన్ని ప్రోది చేయడంతో దీని కథ ముగుస్తుంది.దీర్ఘకవితలు రాసే సత్తా ఏ పాజ్‌ ,నెరుడా, శ్రీ శ్రీ లాంటి మహాకవుల్లోనో  కనిపిస్తుంది..అయినా దీర్ఘకవిత self contradictory  అని కొట్టిపారేస్తాడు Edgar Alen Poe .అది అలా వుండనిస్తే,దీర్ఘ కవితను రాయవలసింది భాష మీద,భావం మీద అనితర సాధ్యమైన ప్రభుత్వం నెరపగల మహాకవులుగాని,నాలుగు వాక్యాలు మూర్తంగా స్పష్టంగా రాయలేని దద్దమ్మలు కాదు.చేతికందినవన్నీ పడవేస్తే తయారయ్యేది కవిత్వం కాదు…అరవ్వాడి కలగాపులగపు సాంబారు.

చివరి మాటలు

నీవు రాసిన కవితలు ఒక నలభై యాభై నీ చేతిలో ఉన్నాయనుకొందాం.అప్పుడు నీవు చేయవలసిందల్లా వాటిలో శ్రేష్ఠము,సౌష్ఠవమైన కొన్ని కవితలను ఏరగలగాలి.అలా ఎంపిక చేసిన  కవితల్లో బావున్న కవితలు ఎందుకు బావున్నాయో  నీకు తెలిసి తీరాలి.వంద మైళ్ళ దారిలో తరచూ ప్రయాణించే వారికి ఏ మలుపు, ఏ సొరంగం ఎక్కడ వస్తుందో సాకల్యంగా తెలుసు.అదే రకంగా నిరంతర మననాభ్యాసం వల్ల నీ కవిత్వంలోని లోతుపాతులు,లోటుపాట్లు నీవు కూలంకషంగా తెలుసుకోగలుగుతావు.అదృష్టవశాత్తు దీనికి  దగ్గరి దారి లేదు.కవి దాటు,గొర్రె దాటు ఎన్నడూ ఒకటి కావు..
---------------------------------------------------------
రచన: తమ్మినేని యదుకులభూషణ్, 
ఈమాట సౌజన్యంతో

Thursday, November 15, 2018

తమాషా దేఖో - 3 (కథ)


తమాషా దేఖో - 3 (కథ)




సాహితీమిత్రులారా!


తమాషాదేఖో మూడవ కథను ఆస్వాదించండి............

(క్రితం భాగం కథ వర్ధమాన హోంబిల్డర్‌ కోటీశ్వర్రావు, అతని బావమరిది కృష్ణ కస్టమర్ల కోసం తిరుగుతుంటారు. అమెరికా నుంచి వచ్చి సరదాగా ఇళ్ళ కోసం చూస్తున్న నాగేశ్వరిి, ఆమె భర్త గోపాలరావు, వాళ్ళ బావగారు రవణరావు గారింట్లో ఉంటారు. గోపాలరావు కి ఆంధ్రాలో “అసలైన మనుషుల” జీవితాన్ని కళ్ళారా గమనించాలని కోరిక. అలా కృష్ణతో డంగలా దగ్గరకి వెళ్తారు గోపాలరావు, అతనికి పరిచితుడైన రాఘవరావు. రాఘవరావు కవి కూడా. అక్కడ ఆంజనేయవిగ్రహం దగ్గర సిందూరం బొట్టు పెట్టుకోవాలంటాడు కృష్ణ. రాఘవరావుకి అది నచ్చదు. ఇక చదవండి.)

ఆది (పక్కనున్న పిట్టగోడ మీంచి వంగి)

గురూ…..గురూ……….

(లోపల్నుండి ఒక ముసిలాయన తొంగి చూసి)

అప్పల ఎవులూ? ఎవుల్రా ఆది బాబూ….

ఆది ఒకసుట్టిలాగ రండి…వీరు చిందూరం లేకుంటా వొచ్చెస్తాఁవంటన్నారు….

(ఒక ముసలాయన లోపల్నుండి పైకొచ్చి గోడకి వున్న కన్నంలోంచి వంగి డంగలా లోకి వస్తాడు. వస్తాదు. దళసరి ఎర్ర ఫ్రేం కళ్ళద్దాలు, తువ్వాలు కప్పుకుని ఎర్రటి పట్టు పంచ లుంగీ లాగ కట్టు కుని వుంటాడు. గోపాల రావు అతన్ని చూసి దండం పెడతాడు.)

అప్పల (సందేహంగా) ఎవులూ….?

ఆది (రాఘవ రావుని చూపించి) వీరు చిందూర బొట్టు లేకుంట నోపలకొచ్చెస్తామంటన్నారు….

అప్ప ఏం నాన్న…. స్వామి చిందూరానికి తప్పేటున్నాది…? అందుట్లోను ఇవాల మంగల వారం…..ఇవాల్ట నియమాలా?! మా తండ్రి గారూ, కోడి
రామ్మూర్తి నాయుడి గారి నాటి డంగల! భక్తి లేకుంటా విద్య రాదు కదు తండ్రి?! నియమంగా వున్న వోడికే వ్యాయామ విద్య. (అనుమానంగా) తమరేటి క్రిష్టీన్సా ….?

రాఘ క్రిష్టియన్స్‌ కాదండీ మేం స్టేట్స్‌ నుండొచ్చేం…

అప్ప శేఠ్‌ గారా…..మరేఁవయితె…హనుమాన్‌ జీ కా ప్రనామ్‌ కరో??

గోపా శేఠ్జీ కాదండీ.. స్టేట్స్‌…అమెరికా నుండొచ్చేఁవు…….

అప్ప (సంబరంగా) అలాగా…! మా శిష్యులు అమిరికా లోనా వున్నారు! కోట్ని ప్రకాశరావనీసి ఎరుగుదువా..? మీ లాగే ఎర్రగా ఉంతాడు….సౌత్‌ జోన్‌
సాంపియన్‌ కింద మూడు సుట్లూ గెలిసేడు….ఇక్కడే వుంటే ఆలిండియా చాంపియనయ్యేవోడు….మా శిష్యులెవులొచ్చినా ఈ నాటికీ స్వామి చిందూరము
లేకుంటా రారు……కోట్నోల కుర్ర వాడు…నీనంటె గొప్ప బక్తి…(కప్పుకున్న టర్కీ టవల్‌ చూపించి) ఇదా ఈ తువ్వాల ఆయినే తెచ్చేడు… ఎరుగుదువా?

గోపా లేదండీ తెలీదు…

రాఘ (కొంచెం నవుతాలుగా) ఆయనెవరో తెలీదండీ..మేం క్రిష్టియన్స్‌ కాదు…(క్రిష్ణతో చెప్తున్నట్టు) నియోప్రొగ్రెసివిష్స్ట్‌ అని విన్నారా? పోస్ట్‌ మోడర్న్‌ నియోప్రొగ్రెసివిజం……?

ఆది గురువు గారికి ఇంగ్లీష్‌ తెల్దు సార్‌ !

రాఘ ఆధునికానంతర నవాభ్యుదయ వాదం. ఈ ఆచారాలూ మూఢ నమ్మకాలూ లేకుండా మనిషిని మనిషిగా గౌరవించే మానవత్వ పరమయిన భావజాలం కోసం కృషి చేసే దిశగా సాగే ఉద్యమం……..

అప్ప (ప్రశ్నార్ధకంగా, మళ్ళీ రాఘవ రావుతో) ఏటి వూరికే సూణ్ణానికొచ్చేరా…? క్రిష్టీన్సయితే నేమి నాకు ఎనపయి తొమ్మిది సంవత్సరాలు. డాకియార్డ్‌ లోన కలాసిగా చేరి కలాసి గానే రిటారయిపోయేను. నాకు తొమ్మిదేళ్ళ ప్రాయము నాడు స్మిత్‌ దొర గారు మా నాన్నగారికి రాయించిచ్చిన డంగలా ఇది. తమ దయవల్ల ఎందరో శిష్యులకి దేహ విద్య నేర్పించేను నాన్న. తురకోలున్నారు పంజాబీ వోలున్నారు రెల్లోలున్నారు… ఇదా (క్రిష్ణని చూపించి) …. బ్రేమ్మర్లున్నారు…. ఎవులికయినా నియమం వొకటే…..తొన్నాడు పూజ లేని విద్య తొర్రి విద్య! గురువు లేని విద్య గుడ్డి విద్య!!…..లంగోటీ లేకుంట దండీలు తీస్తే ఆరోగ్యానికి మంచిది కాదు సంతాన భంగం ఆయుక్షీనం…..

గోపా మా రాఘవకి అదో నియమం అనుక్కోండి…….బొట్టూ అదీ పాత పద్ధతులు కదా ఇష్టం వుండవు……..నాకు పరవాలేదు…ఇదుగో (చిన్న బొట్టు తీసి పెట్టుకుంటాడు) సరేనా….

అప్ప (అయిష్టంగానే) అలాగయితే లోపటకొచ్చి కూర్చోండి బాబూ…..కసరత్తులు మాత్రం చెయ్యొద్దు…దండీలు బరువులు ముట్టుకోవొద్దు….అన్నానని ఏటనుకోకండి… (రమ్మని సైగ చేసి పాకవైపు నడుస్తాడు. వెనగ్గా గోపాల్‌, రాఘవ వెళ్తారు.)

రాఘ కసరత్తు చెయ్యడానికి రాలేదు లెండి….ఊరికే చూడ్డానికొచ్చేఁవు….

(క్రిష్ణ, ఆది బాబు పాక గది లోకి వెళ్తారు. )

గోపా (చిన్నగా) చూడు ఆయనికి తొంభయ్యేళ్ళుట….కమ్మెచ్చులాగున్నాడు… ఒక్క వెంట్రుకైనా నెరవ లేదు……

రాఘ వూఁ….పాపం వీళ్ళకేం సోషల్‌ సెక్యూరిటీయా, 401k ప్లానా! poor fellow… …..ఇలాటి వాళ్ళకోసం వృద్ధ ఇళ్ళు పెడితే బావుంటుంది……ఏం చెయ్యడానికీ ముందు ప్రజల్లో చైతన్యం రావాలి……భావ చైతన్యం రావాలంటే ఒకటి ఎడ్యుకేషన్‌ రెండు లిటరేచర్‌ ఈ రెండూ తప్ప వేరే సొల్యూషన్‌ లేదు…..భావ చైతన్యం రానంత కాలం ఈ ఆంజనేయుళ్ళవీ అలాగే మనం ఇలాగే….

గోపా ఇతను పెద్దగా చదువుకునుండడులే! అడిగేవంటే ఆంజనేయుడే నా ఫోరోవన్‌ కే ప్లాన్‌ అనేటట్టున్నాడు….!

అప్ప (వంగి పాక లోకి నడుస్తూ) సూడ్డానికొచేరా? రండిలాగ రండి…..(గోడ మీద ఫొటోలు చూపించి) ఇదుగో మా నాన్నగారు…..కోడి రామ్మూర్తి గారి కాణ్ణించి పతకం అందుకుంటున్నాడు….ఇదా..ఇది మా నాన్న బర్మా ఫౌజులో వున్నప్పుడు పుటో…..ఇది నీను నార్తు సౌతు ట్రోఫీ గెలిచినప్పుడిది…ఇది ఇంట్రా మ్యూరల్సు….వీరు రామలాల్‌ ప్రభువు వారు…..వీరి కాడే మా తండ్రి గారు హిమాలయాల్లోన యోగ విద్య నేర్చుకున్నారు…..

రాఘ (వెయిట్స్‌ చేసే బల్ల మీద కూర్చుని) ఏఁవండి గురువు గారు మిమ్మల్ని కొన్ని ప్రశ్నలడుగుతాను……

అప్ప అడుగు నాన్నా ఒకటేటి మీ ఇష్టాఁవొచ్చినన్ని అడగండి….

రాఘ మీ నెలసరి ఆదాయం ఎంత….?

అప్ప గవరమెంటు వారి పించను నెలకి పదకొండువందలిరవై రూపాయలు…

రాఘ మీ ఫేమిలీ మెంబర్సెంతమంది…..?

అప్ప మా యావిడీ నేనూ మేఁవిద్దరమే నాన్న

రాఘ పిల్లల్లేరా?

అప్ప ఎందుకు లేరు పిల్లలు పెద్దోలయిపోయి ఎవుల మానాన్నాలు తలుకో దుక్కెలిపోయేరు…

మాకిద్దరు మొగ బిడ్డలు ఇద్దరాడ బిడ్డలు….

రాఘ వాళ్ళేం చేస్తున్నారు…

అప్ప మా పెద్ద వోడు డాకియార్డ్‌ లోనే ఫోర్మేను. రెండోవోడు లాలా గూడా సంటింగ్‌ యార్డ్‌ లోన వెల్డరు….మా పెద్ద పిల్ల మొగుడు మా మేనల్లుడే ఈ వూరే ఇచ్చేఁవు..మా రెండో దాయి అత్తవారు నేరళ్ళ వలస.

రాఘ మరి పెద్ద వాళ్ళయిపోయేరు మీ పిల్లల దగ్గిరికి వెళ్ళి ఉండాలని లేదా?

అప్ప పిల్లలకాడి కెల్లి కూకుంటే డంగలా ఎవులు చూస్తారు…..మా నాన్నకి లేక లేక నీను పుట్టేను. మాయమ్మోలు సంతానం లేదని ఏడుస్తుంటె స్వామి కల్లోకొచ్చి ‘ నా పేరు మీద డంగలా పెడతావా పెట్టవా ‘ అనీసి నిలదీసేడు. స్వామి దయవల్ల నీను పుట్టేను….. ఇదే మా ఇల్లు ఇదే స్వామి గుడి….విన్నావా? పిల్లలకాడికెందుకు…….ఒకల చెప్పు చేతల్లోన మనమెందుకుండాల? మా శిష్యులున్నారు కారా? మాయాదిబాబు, మా క్రిష్ణ, మా జాని….ఆ యాదిబాబున్నాడు చూసేవా…మా పెరటిదుక్కు ఆడికి టైలరు బడ్డీ తీయించేను…….కొడుక్కంటే ఎక్కువగా కనిపెట్టుకోనుంతాడు…..ఈ యేడే ఆడి పెళ్లి……విన్నావా!

(జానీ ఎడ్విన్‌ ప్రవేశం. పొట్టిగా చలాకీగా ఉంటాడు. దూకుడుగా కేకేసుకుంటూ…………)

జానీ ఆదిబాబ్‌..! ఆద్స్‌…? ఒరే వోర ఆది కపూర్‌……..?? (కొత్త మనుషుల్ని చూసి తగ్గిపోతాడు.)

ఆది (వెయిట్స్‌ దించకుండానే) ఏటి జానీ…ఇక్కడ వెయిట్స్‌ రూములున్నాము ఇలాగొచ్చీ…

జానీ (లోనికెళ్ళి రహస్యంగా) ఎవర్రాళ్ళు?

ఆది క్రిష్ణతోటొచ్చేరు..అమిరికా వోలు! వుట్టినే….సూణ్ణానికి…..

జానీ గురువు గారేటి క్లాస్‌ పీకుతన్నాడు…..(గురువు దగ్గిరకెళ్ళి నాటకీయంగా) నమస్కారం గురువు గారు….జై వీరాంజనేయం……

అప్ప (నవ్వి) సిరంజీవి సతాయుస్షు దీర్గాయుస్షు మార్కండాయుష్మాన్‌ భవా……(దర్పంగా) ఇక్కడికెందుకొచ్చేవు ఎల్లి దండీలు తియ్యి….

(గోడ పక్కనుండి కేక) ఏఁవిండీ? ఏఁవిండీ?! హారతి! హారతీ!!

అప్ప నీను పూజలో వున్నాను హారతికెల్లాల! తమరిష్టఁవొచ్చినంత సేపు కూకోండి. కసరత్తులు మాత్రం చెయ్యక…..! (గోడ కన్నం లోంచి దూరి ఇంట్లోకి వెళిపోతాడు.)

ఆది (వెయిట్స్‌ చేస్తూనే రాఘవ కేసి తిరిగి) అదుగో సూడండి నామాటబద్ధఁవయితె… జానీ గాడు బొట్టెట్టుకున్నాడా లేదా?

జానీ (అవకాశం తీసుకుని రాఘవ కేసి చెయ్యి చాపి) హలో! అయామ్‌ జానీ….. జానీ ఎడ్విన్‌!

(ఇద్దరితో షేక్‌ హేండ్‌ చేస్తాడు)

గోపా హలో అండీ! (ఆది బాబుతో) నువ్వు అబద్ధఁవాడేవని ఆయనన్నాడా?

ఆది (వెయిట్‌ ఎత్తడానికి గస పోసుకుంటూ) కాదు ఆడికి బొట్టూ లంగోటున్నాయో లేదో చూసుకోండీ! మీకు లంగోట్లు కావాలంటె చెప్పండి నా బడ్డీలో కొత్తక్కుట్టినవున్నాయి…ఫోర్‌ రుపీసు?!

రాఘ (చనువుగా) ఇదుగో లంగోటీలు గింగోటీలొద్దూ ఆ చేసిన కసరత్తు చాలు గానీ ఇలా రావై నీతోటి మాట్లాడాలి….

ఆది (వెయిట్స్‌ దింపి లేచి కూర్చుంటాడు) ఏటి? చెప్పండి…?

గోపా నీ పెళ్ళిట?

ఆది (తెల్లబోయి) మీకెవుల్చెప్పేరు……(క్రిష్ణతో) నువ్వు చెప్పేవా?

జానీ (అల్లరిగా) ఆడు కాదురా నీను! (కళ్ళెగరేసి) పెళ్ళి సంగతి……..మీ మామోల కూతుర్తోటి లపక్‌ లపక్‌ సంగతి…. ముడసర్లోవ చెర్లోన బోటు విహారం సంగతి……ఆళ్ళకన్నీ చెప్పీసేను………..అన్నీ!

ఆది నువ్వెప్పుడు చెప్పేవు? (కంగారుగా) జానీ మీకు ముందే తెలుసేటండి??

రాఘ లేదులేవై! మీ గురువు గారు చెప్పేరు……. పెళ్ళెప్పుడు?

ఆది ఈ ఇరయ్యెనిమిదిన సార్‌! ( గూట్లోంచి పెళ్ళి కార్డ్‌ , పెన్ను తెచ్చి, ఒక కార్డ్‌ మీద రాసి క్రిష్ణకిచ్చి) ఇదా కార్డు! తప్పకుంట రావాలి!

జానీ క్రిష్ణగాడ్ని పిలుస్తావురా నన్నెందుకు పిలుస్తావు. నేనేటి…… I am just a poor photographer…..

ఆది (కోపంగా) మాయక్కోలు మీ ఇంటికొచ్చి పిలుస్తారన్నానా?

రాఘ (వినోదంగా) మాకో? (క్రిష్ణ చేతిలోంచి కార్డ్‌ తీసుకుని చూసి)…… నల్ల మారమ్మ గుడి వద్ద, పాత బస్టేండ్‌……ఎక్కడీ కళ్యాణ మండపం ………?

ఆది కళ్యాన మంటపం కాస్సార్‌ మారమ్మ గుడి కాడే మా మాఁవోలిల్లు….అక్కడే పందిరి, అక్కడే డిన్నర….!

క్రిష్ణ (గోపాల్‌తో చిన్నగా) ఆదిబాబు పెళ్ళి కొస్తే మీరనుకున్నట్టుగే ఉంటాది సార్‌..?!

గోపా (ఇబ్బందిగా) కాని….. How’s that possible…? We hardly met him…!

క్రిష్ణ వీరిద్దరికీ కార్స్డియ్యి…

ఆది (అనుమానంగా) ఈలకా?!

క్రిష్ణ (చిన్నగా) ఇవ్వు పరవాలేదు….వీళ్ళకి మన పెళ్ళిళ్ళూ అవీ అంటే ఇష్టం……

ఆది (ఇంకో రెండు కార్స్డ్‌ తెచ్చి) పేర్లు సెప్పండి సార్‌ ?

గోపా నా పేరు గోపాల రావు. ఇతని పేరు రాఘవా ఆర్‌ నీలం

ఆది (క్రిష్ణతో) ఇదా..నువ్వు రాసిచ్చీ! (క్రిష్ణ పేర్లు రాసి ఇస్తాడు).

ఆది (సిగ్గుగా) నా పెల్లి సార్‌! ఈ ఇరయ్యెనిమిదిన….తమరిద్దరు తప్పకుంట రావాల….

రాఘ ఊఁ ఊఁ…తప్పకుండానూ….! ఇదుగో మరయితే (బేగ్‌ లోంచి ఒక కార్డ్‌ తీసి క్రిష్ణ చేతిలో పెట్టి) ఇదుగో…మా అన్నూ ఫస్ట్‌ బర్త్‌ డే పార్టీ. తాజ్‌ రెసిడెన్సీలో! మీ ముగ్గురికీ ఇదే కార్డు. (ఆదిబాబుని అనుకరిస్తూ) ‘ తప్పకుంట ‘ రావాల, ఓకే?

క్రిష్ణ థేంక్యూ సార్‌ (కార్డ్‌ చదువుతూ) chy. Anishvin Makarand Neelam! First Birthday Celebration…..Kalimga Ball Room, Taj Residency………

జానీ (కార్డ్‌ మీద ఫొటో చూసి) బాబు బలే బుజ్జిగున్నాడు సార్‌…! అనిష్విన్‌…..! Thats a nice name! (క్రిష్ణతో) అంటే ఏంట్రా?

క్రిష్ణ ఏమో…విష్ణుమూర్తి పేరేమో?!

రాఘ అలాటిదే ఏదో! Its a nice sounding name…No?! మా ఆవిడ సెలక్షను…! (ఆదితో) ఇంతకీ అసల్సంగతి చెప్పేవు కాదు?!

ఆది ఏటండి?

రాఘ నువ్వు ఎంత వరుకు చదువుకున్నావు?

ఆది ఎనిమిది…

రాఘ మరి మీ (చేతిలో పెళ్ళి కార్డు చూసి) శైలజ? తనెంతవరుకు చదువుకుంది…

ఆది మెట్రిక్‌ కట్టింది….

రాఘ నీ కంటే ఎక్కువ చదువుకుంది…నిన్ను డామినేట్‌ చేసెస్తుందోయ్‌..

ఆది అంటె…నీను ఎనిమిదిలో వుండగా మా ఫాదరు పోయేడు సార్‌ మరి కుటంబరం నడాల బడ్డీ ఎవుల్చూస్తారనీసి ఎడ్యుకేసన డిస్కంటిన్యం చేస్సి నీనూ టైలరింగు లోకి దిగిపోయేను………మా శైల్జా అలాట దాయి కాస్సార్‌!

జానీ ఆల మామోళ్ళ డాటర్‌ సార్‌ ! ఇష్క్‌ ఇష్కు! పొట్టోడలాగున్నాడనా….అమ్మో!!

రాఘ అంత గట్టోడివా? ఏదీ…ఈ కార్డు మీద శ్లోకం చదవగలవా…?

ఆది జానక్య..కమలా..మలాంజ….లి…పుటే…..యా పద్మ…….రాగాయితా…..లేద్సార్‌…మర్సిపోయేను….(సిగ్గుగా కార్డ్‌ పడెస్తాడు)

గోపా పెళ్ళి చేస్కుంటున్నావు.. నీకు రాబడి బాగానే ఉంటుందా….?

ఆది అంటే పరవాలేదు సార్‌.. పండుగుల్లో బాగుంటాది…..సోషల వెల్పేర్‌ వాల్లకి తలగడాలు సంచీలు కాంట్రాక్టున్నాది……

రాఘ నెలకెంతొస్తుంది……?

ఆది కర్చులు పోను రెండువేలయిదొందలు ఇలాగొస్తాదండి….మెట్రిక్కడితే ఏటున్నాది సార్‌…?

గోపా రెండు వేల్తోటి ఇద్దరు గెటాన్‌ అయిపోగలరా?

ఆది మరలాగే సార్‌! మా మాఁవే ఇల్లు తీస్తానన్నాడు సార్‌..

క్రిష్ణ లూనా కొన్నాడు సార్‌! లూనా….ఇరవయ్‌ వేలు డౌరీ…..

రాఘ కట్నం తీసుకుంటున్నావా? లవ్‌ మేరేజ్‌ గావోలు?

ఆది (సిగ్గుగా) మరలాగే సార్‌..

రాఘ (రెట్టించి) ఏంటలాగే..?

ఆది మరేదో వొకటి చూడాల కస్సార్‌! మా యమ్మేం బలవంతం సెయ్యలేదు. ఆలే ఇస్తాఁవన్నారు….మరి రోజులెలాగున్నాయో ఆ పెకారం ఇరవయ్యిస్తాను ఇంతకంటివ్వలేనన్నాడు…….మా యమ్మ మా యక్క మేఁవేం బలవంతం సెయ్యలేదు………..

రాఘ వాళ్ళు బలవంతం చేసేరా లేదా అన్నది కాదు ఇక్కడ ఇస్యూ. As a responsible young man… నీలో చైతన్యం ఉండాలా ఒద్దా? అసలు పెళ్ళంటే ఏంటి? స్త్రీ పురుషులిద్దరూ సమానమైన ప్రాతిపదిక మీద ఏ విధమైన అణచివేతలకూ తావు లేకుండా ఏర్పాటు కావలసిన మానవ సంబంధం. అవునా?! మరలాటప్పుడు ఒక వ్యక్తిని వ్యక్తిగా గౌరవించలేకుండా సంతలో పశువుని అమ్మినట్టు పురుషుడు తనని తానే అమ్ముకొనే ఈ విధానం ఏంటి?

ఆది (తల దించుకుని) అంటే…మరలాగే సార్‌!

రాఘ ఈరోజు నువ్వు ఇరవై తీసుకుంటున్నావు రేప్పొద్దున్న నీకు పిల్లలు పుడతారు వా….

(గోపాల్‌ రాఘవని ఇంక ఊరుకో బావుండదు అన్నట్టు గిల్లుతాడు.)

రాఘ (ఆగిపోయి) ఇది నీ ఒక్కడితో ఆర్య్గూ చేస్తే తేలేది కాదులే. పెళ్ళి చేసుకుంటున్నావ్‌! ప్రయోజకుడివవుతున్నావ్‌……ఈ విషయాలూ ఆలోచించాలి! …ఆలోచిస్తూ పోతే ఆ క్రమంలో అవగాహన పెరుగుతుంది. అవగాహనా రాహిత్యమే జీవిత సౌఖ్యానికి మొదటి చివరి ఆటంకం…..(క్రిష్ణతో) నేనన్నది కాదు చిసూ గారి కొటేషన్‌ ! (గోపాల్‌ కేసి తిరిగి)ఊఁ…ఇంకెళ్దాఁవా?! కాఫీ తాగెళ్దాం రండి….

గోపా (వాచీ చూసుకుని) ఇప్పట్నుంచి హొటల్స్‌ తీస్తారా?

జానీ మాలక్ష్మి బడ్డీలో పెసరట్లేయించమంటారా?

గోపా ఎక్కడ?

జానీ ఇక్కడేనండీ! పెరటి తిన్న….రండి!

(డంగలా వెనక వీధిలో కాకా హోటల్‌. మాలక్ష్మి పొయ్యి ముందు నిలబడి పెసరట్లు పోస్తుంటుంది. వాళ్ళాయన బీడీ కాలుస్తూ పీట మీద కూర్చుని ఒక చేత్తో పిండి రుబ్బుతూ, మధ్య మధ్య టీ పొయ్యిలోకి గాలి పంపు తిప్పుతుంటాడు. ఒకాయన సుమారు అరవయ్యేళ్ళ మనిషి Times of India మడిచి చేతిలో పట్టుకుని బల్ల మీద కూర్చుని గాల్లోకి ఎగురుతున్న నిప్పు రవ్వల్ని తదేకంగా చూస్తుంటాడు. టెన్నిస్‌ ప్లేయర్స్‌ లాగ తెల్లటి టీ షర్ట్‌ నిక్కరు షూస్‌ వేసుకుని తెల్లటి జుట్టు కొంచెం పొడుగ్గా పెంచుకుని ఉంటాడు. నలుగురూ పాకలోకి వంగి దూరి బెంచీ మీద కూర్చుంటారు. రాఘవ గోపాల్‌ అతన్నీ పాకనీ మార్చి మార్చి పరిశీలనగా చూస్తుంటారు)

మాల (జానీతో) నాలుగిమ్మన్నారా?

జానీ ఊఁ….. నాలుగివ్వు! నాకు బటర్‌ రోష్ట్‌….పెసలెయ్యక!

మాల అలాగేనండి. కాపీలు ఇందండి…..

క్రిష్ణ (కాఫీ తాగుతూ, ఆరోపణగా) ఆదిబాబు దేవాంతకుడు! ట్వంటీ తౌజండ్‌ లో లూనా, టీవీ కొన్నాడు సార్‌!

రాఘ అదేలే! లూనా టీవీ ఇవనే కాదు….వస్తు ప్రపంచంలోని మార్పులన్నీ పరాయీకరణతో మనిషి సల్పే నిరంతర పోరాటానికి చిహ్నాలే….సరళా దేవి వ్యాసాలు చదివావా…?

క్రిష్ణ చదివేను సార్‌! మీకు నాన్‌ ఫిక్షన్‌ అంటే ఇష్టమా?

రాఘ ఊఁ. ఏం…నీకో?

క్రిష్ణ (జెంటిల్‌గా ధ్వనించే గొంతుతో) చదువుతాను సార్‌ కానీ….. I think I am primarily a poet than an essayist! సిద్ధాంత పరమైన వైరుధ్యాల మధ్య అనుభూతిని దూరం చేసుకోలేని క్షణాల్లో మనిషి వ్యాసం కంటే, కధ కంటే, నవల కంటే కవితనే కోరుకుంటాడు……

రాఘ (కాఫీ చప్పరిస్తూ, ఇష్టంగా) అరే! ఏఁవన్నావూ….సిద్ధాంత వైరుధ్యాల మధ్య…..అనుభూతి…? ఉహుహూఁ….అట్లా కాదు. సిద్ధాంత
ప్రాతిపదికను శాశ్వతీకరించుకుంటూనే అనుభూతుల ఆకర్షణను అధిగమించి అనుకంప దిశగా భావాల్ని మళ్ళించ గలిగినప్పుడే రచయితకైనా కవికైనా ఎడాలసెన్స్‌ నుండి విముక్తి లభించేది……!

గోపా అన్నట్టు నీకు చెప్పేలేదు…ఇతను ఊకా గారి మేనల్లుడు!

రాఘ అయ్య బాబోయ్‌ ? కధార్ధ జీవన వ్యధార్త శిల్పి ఊకా?! Really? Vow! I’m impressed! మన కళా కిరీటం ప్రోజెక్ట్‌కి ఇతన్ని రీజినల్‌ ఇన్‌ చార్జ్‌ గా వేసుకుంటే బావుంటుంది……..

క్రిష్ణ ( వినయంగా నవ్వుతాడు.) ఎడాలసెన్స్‌ నుండి ఎడల్ట్‌హుడ్‌ వైపు చేసే ప్రయాణం కంటే క్లిష్టమైన ప్రయాణాలు లేవూ…..ఐతే ఈ సత్యాన్ని గ్రహించటానికి ఒక జీవిత కాలం చాలదంటాడు చిసూ……!

రాఘ అట్లా అన్న చిసూవే సత్యాన్ని దర్శించేందుకు క్షణ కాలం చాలదా! సాహితీ స్నేహాల చలివేంద్రలలో సేదదీరి సాగిపో శతృవుకు అభివాదన చేస్తో మృత్యువును అవహేళన చేస్తో అనీ అన్నాడుగా! తనని తాను కాంట్రడిక్ట్‌ చేసుకోలేని వాడు మహా కవి కాలేడు. నేనూ చిన్నప్పుడు కాలేజీ రోజుల్లో నీలాగే అనుభూతి మత్తులో బీచ్‌ ఒడ్డున వెన్నెల రాత్రుల్లో తిలక్‌ కవితలు చదువుకుంటూ తిరిగినవాణ్ణే…! ఊఁ…..? అయితే ఇవాళ్టి ఇరవయ్యొకటో శతాబ్దపు సంక్లిష్టతలకి సమాధానం దొరికేది అనుభూతిలో కాదు! అనుకంపలోనే…..! అనుకంప లేని అనుభూతి జీవం లేని శరీరం లాంటిది. ఏమంటావ్‌….?

జానీ అనుకంపా? అంటే ఏంటండి….?

గోపా అంటే..అంటే ఎంపథీ….

క్రిష్ణ (నెమ్మదిగా) ఐతే……వైయక్తికమైన భావజాలానికీ సామూహికమైన భావజాలానికీ ఐక్యతని సాధించుకునే విశ్వ ప్రయత్నంలో కవి అనుభూతి స్నాతుడు కానిదే అనుకంపకు చేరువ కాలేడనిపిస్తుంది. మిమ్మల్ని కాంట్రడిక్ట్‌ చెయ్యాలని కాదు. ఇది…..నా వినయ పూర్వకమైన ఆశంస. అంతే!!

జానీ నిజమే సార్‌ నాక్కూడా అనిపిస్తుంటుంది…………..ఎప్పుడైనా అలాగ ఒక్కణ్ణే కూచున్నప్పుడు ….(అనుకోకుండా కూర్చున్న పెద్దాయనతో
చూపు కలిసి, మాట ఆపి ఆశ్చర్యంగా) రుద్రా గారు? రుద్రా గారూ……?

రుద్ర (కళ్ళ చివర్లంట చూస్తూ నవ్వి) O Hello Johnny….! So you remeber………

గోపా ఓహో? ఈయన నీకు ముందే తెలుసా?

జానీ ఆల్‌ ఐ నో ఈజ్‌ దట్‌ హీ ఈజ్‌ రుద్రా గారు. ఎప్పుడైనా ఆర్నెల్లకోసారి డంగలా కొస్తారండి….(చిన్నగా) ఇంగ్లండ్లోనో ఎక్కడో ఉంటారండీ…ఎప్పుడో ఆర్నెల్లకో ఏడాదికో ఇక్కడికొస్తుంటారు…..

రాఘ (చెయ్యి చాచి) Hi! I am Raghava…..Dr. Raghava R. Neelam. This is prof. Gopal. We’re visiting from the States…… (ఆగి మళ్ళీ, ఆసక్తి దాచుకోలేనట్టు) You seem very keen on our discussion…..?

రుద్ర (చెయ్యి అందుకుని) O Hi..I am Rudramurthy…..from Burma colony…… (కళ్ళద్దాల్లోంచి క్రిష్ణ కేసి చూసి) Quite a talkative young man you have here…!

క్రిష్ణ (తత్తర పడి) ఏంటండీ…?

రుద్ర I’ve been listening to you! Quite an impressive orator you are. Glib talker, eh?! ఆదిబాబు గురించా మాటాడుతున్నావు? Why don’t you do him the favor of inviting here….? Poor chap…he can’t even defend himself now?

క్రిష్ణ (కంగారుగా) అబ్బే…..ఆదిబాబు హారతికెళ్ళేడండి !?

గోపా ఆదిబాబు తెల్సా మీకూ…..?

రుద్ర తెలుసండీ…. I know this whole gang.. (క్రిష్ణతో) Tell me now, I’m just curious. Where did you learn to talk like that…..?

క్రిష్ణ అంటే… I just know..

రుద్ర What do you know? (వంగి ఆకాశంకేసి చూపించి) Do you know that the sky is blue?

క్రిష్ణ (అయోమయంగా) ఊఁ!

రుద్ర నీకెలా తెల్సు….?

క్రిష్ణ తెలుసంతే…!

రుద్ర No! You know that its blue because your grandmother first told you so.

గోపా ఏదైనా అంతే కదండి.

రుద్ర (క్రిష్ణతో) మరి నువ్వు ఆడే ఈ మాటలన్నీ ఎక్కడ నేర్చుకున్నావు…ఊఁ?

క్రిష్ణ (ధైర్యం తెచ్చుకుని) భావాలని అక్షరాలుగా అనుభూతుల్ని మాటలుగా మలచుకోవటం ఒకరు నేర్పించాలేంటండీ………..

రుద్ర You must have picked it up in some books, some discussions………talking to somebody like yourself. And you come here and parrot what you learned ……..

రాఘ And whats wrong with that? Don’t you use references in scientific research??

క్రిష్ణ అవునండి! What is wrong with that?

రుద్ర (కటువుగా) Everything!

గోపా (లేచి) రండి వెళ్దాం రండి……రండి! (లేచి బయటికి నడుస్తుండగా)

రుద్ర (క్రిష్ణతో) Listen. All I am trying to point out is that all this knowledge you are so proud of flaunting isn’t worth a tinker’s damn!

(జానీ నవ్వాపుకోలేక ముందుగా పెద్దగా నవ్వుకుంటూ పైకొచ్చెస్తాడు.)

జానీ (ఇంకా నవ్వుతూనే) అడ్డంగ బుక్కైపోయేవేట్రా? రుద్రా దగ్గిరా…..

క్రిష్ణ (కోపంగా) నువ్వు ముయ్యిబే!

గోపా (ఆసక్తిగా) ఎవరు జానీ ఈయన?

జానీ ఈయన ఇంగ్లండ్‌ నుండో ఇటలీ నుండో ఆర్నెల్లకీ అలాగొస్తారండి! బర్మా కోలనీలో కారుపెంటరప్పారావు కార్ఖానా పక్కన ఒగ్గదిలో దిగుతాడు సార్‌ ఒకొక్క సారి ఫ్రెండ్లీగానే ఉంటాడు….!! తిక్కలోడు సార్‌! ఇదివరుకోసారీ రవిగాడ్నిలాగే తగులుకున్నాడు. (క్రిష్ణతో) రవిగాణ్ణడిగినా మంగవేణి నడిగినా ఈయన సంగతంతా చెప్పెస్తారు…………

క్రిష్ణ (ఆ సంగతి ఇష్టం లేనట్టు) మనం సహృదయతతో సౌమ్యంగా ప్రవర్తిస్తుంటే ఎవరెన్ని అన్నా ఆ మాటలేం చెయ్యలేవు….

గోపా ఎవరు రవీ, మంగవేణీ?

జానీ రవి గాడు మా ఫ్రెండే సార్‌! మంగవేణీ డౌరీ డెత్స్‌ ఏక్టివిష్టు. క్రిష్ణాల ఫేమిలీ ఫ్రెండ్సే! (చికాగ్గా ఉన్న క్రిష్ణతో) ఏంటి మేన్‌ టూ మచ్చేస్తన్నావ్‌? రుద్రా సంగతి నీక్కొత్తేంటి?

క్రిష్ణ ఎంత ఇగ్నోర్‌ చేద్దాఁవన్నా అయింది కాదురా….సందు చూసి తగులుకున్నాడు….! (రాఘవతో) మీరు ఆయన్ని అడక్కుండా ఉండవల్సింది సార్‌!

రాఘ ఏమో! తిక్క మనిషని నాకేం తెల్సు…..!

జానీ ఫర్గెటిట్‌ ఎండ్‌ బీ హేపీ! మోర్నింగ్‌ షో కెల్దాఁవా?

రాఘ ఏంటి మోర్నింగ్‌ షో?

జానీ అచ్చికొప్పు రాగంగళ్‌…!

క్రిష్ణ (కోపంగా) ముయ్యిబే నీ యబా…..! నేను సైటు మీదికెళ్ళాలి.

జానీ ఉట్నే అన్నాన్రా! మా పెదనాన్నని హాస్పటల్లో జాయిన్‌ చేసేరు. నీనెళ్ళాల. సీ యూ సార్‌

(జానీ డంగలా కేసి, మిగిలిన ముగ్గురూ కారు కేసీ నడుస్తారు.)

మూడవ స్థలం

(క్రిష్ణ మోహన్‌ వాళ్ళ ఇల్లు)

క్రిష్ణ అమ్మా! అమ్మూ!! కాఫీ చుక్‌ గీఫీ చుక్‌ పెట్‌ గిట్‌…

(కేక వేస్తూ మెట్లు దిగుతూ రామజోగి) క్రిమో? ఒరే క్రిమోగా?!

క్రిష్ణ (నాన్నని చూసి) ఓహో? చింతాడ నుండి ఫస్ట్‌ బస్సుకి రావడము జరిగినదా ప్రభో?

(వంటింట్లోంచి గంట వాయిస్తూ ఒక ముసలావిడ గొంతుక)

ప్రాణాయిస్వాహా… అపానాయిస్వాహా…ఉదానాయిస్వాహా…వ్యానాయిస్వాహా…సమానాయిస్వాహా….. గుంప సోఁవేశ్వరుడా తండ్రీ…… మాగ్గైరీ పార్వద్దేవమ్మా తల్లీ … సీతారాఁవుల వారూ తండ్రీ……..గంగై మంగళ తరంగై…!

క్రిష్ణ ఓహో పెద మామ్మ కూడా వొచ్చిందీ… సహేంద్ర తక్షకాయ స్వాహా…!

(రామజోగి ప్రవేశం. చేతిలో న్యూస్‌ పేపర్‌ ఉంటుంది. తలంతా నెరిసిపోయి ఉంటుంది.)

రామ (తీవ్రంగా) ఏఁవిరా క్రిమో నువ్వు కళా వీధిలో దమయంతీ వాళ్ళింటికెళ్ళేవా?

క్రిష్ణ (తెల్లబోయి) వెళ్ళేనూ….?

(అమోఘ రత్నం కాఫీలు పళ్ళెంలో పెట్టుకుని, నెమ్మదిగా) అయ్యో! వాళ్ళు సాని వాళ్ళు నాన్నా! అక్కడికెందుకెళ్ళేవూ?

రామ మా జేయీ తొవలో కనిపించి చెప్పేడు మీ వాడ్నక్కడ చూసేను జాగర్తని…చెప్పు? వెళ్ళేవా లేదా?

అమో ఇష్షు! కేకలెయ్యకండి…..నెమ్మది. ఏఁవిరా నువ్వు కళా వీధిలోకి వెళ్ళేవా?

క్రిష్ణ ఏమో జన మాఁవయ్య గారు ఆవిడ రమ్మందని చెప్తే వెళ్ళేను. నాకేం తెల్సు……రెండు ప్లాట్స్‌ తీసుకుని అడ్వాన్స్‌ కూడా ఇచ్చింది….

రామ నువ్విలాటి వెధవ్వేషాలు వేసేవంటే చింతాడ రానే రాకూ! తెలిసిందా? సంసార్లకి జాగాలమ్మితే చాలదా సాన్లక్కూడా అమ్మాలా యూస్‌ లెస్‌ ఫెలో?!

క్రిష్ణ అబ్బా నెమ్మదిగా మాట్లాడండి…నాకు తెలీదన్నానా? ఆవిడ సాందని నాకేం తెలుసు. జన మాఁవయ్య చెప్తే…

రామ (పెద్దగా) ఆ జనా ఒకడు, వుమనైజర్‌ దొంగ మాదర్చోత్‌! వాడా నీకు మెంటరు…….

గోపా (కర్టెన్లోంచి తొంగి లోపలికి చూసి) ఏయ్‌ క్రిష్ణ మోహన్‌! ఏఁవయ్యింది… Is everything alright?

రామ (ఆవేశంగా ముందు గదిలోకి దూసుకొచ్చి) మీరు పెద్దవాళ్ళు అమెరికాలో హయర్‌ ఎడ్యుకేషనదీ చేసేరుట మీరు చెప్పండీ. దిస్‌ బోయ్‌…మై సన్‌….హీ ఈజ్‌ సెల్లింగ్‌ రియలెస్టేట్‌ టు ఏ..ఏ..(చెప్పలేక తడబడి) …..షీ ఇజ్‌ దీ మోస్ట్‌ ఇండీసెంట్‌ కరప్ట్‌ వుమన్‌ ఇందీ టౌన్‌ చింతాడా వేర్‌ అయ్‌ వర్క్‌… చెప్పండి. ఇదే అమెరికాలో ఇంగ్లండ్‌ లో అయితే సివియర్‌ పనిష్మెంట్‌ ఇస్తారా లేదా? యూ ప్లీజ్‌ అడ్వైజ్‌ హిమ్‌.!? ఊఁ…??

గోపా అలాక్కాదు ఆవేశపడకండి ముందితను ఏం చేసేడో కనుక్కోండి….!

క్రిష్ణ (అవమానంతో ఉడికిపోతూ) వాళ్ళ దగ్గిరికెందుకూ వాళ్ళు మా ఫ్రెండ్సు. తగువు మనుషులు కారు. ఇంట్లోకి రండి…..

(కోటీశ్వర్రావు బనీను, లుంగీ, తువ్వాల్తో మొహం తుడుచుకుంటూ వచ్చి)

కోటి (గోపాల్‌ తో) హలో సార్‌! నమస్తే! మీరుండండి మాఁవయ్య గారూ…నాకన్నీ తెల్సు కదా నేనే వెళ్ళమని చెప్పేను….డబ్బుకి సాని డబ్బూ సంసారి డబ్బూ అని లేదు కదా ఆవిడికి కావాలని కొనుక్కుంటోంది. రిజిష్ట్రేషన్‌ చేసి ఆవిడి కాయితాలావిడికిచ్చేస్తే అయిపోయింది…దీనికింత రాద్ధాంతఁవెందుకూ…..

రామ ఎందుకా? పోలాలమావాస్య నాడు మా జేయీ ఎదురుకుండా మంగలి షాపులో కూర్చుని వీడు లోపలికెళ్ళడం చూసేట్ట! వీడు సాయంత్రం ఏడింటికెళ్ళి రాత్రి తొమ్మిదిన్నరకి బయిటికొచ్చేట్ట….

కోటి ఏం వై నిజఁవేనా?

క్రిష్ణ నిజఁవే మీ జేయీని నేనూ చూసేను. అవేళ గాలీ వానా వొచ్చి కరంటు పోయింది. ఆవిడ నేను ఏం చెప్పకుండానే ‘ నాకు ముసిలి కాలంలో చుట్టూ మొక్కలేసుకుని ఇల్లు కట్టుకోని రామా క్రిష్ణా అనుకుంటూ ఉండాలనుంది. నువ్వు జనా గారి చేత జాగా తీయించేవుట. నాకూ కావాలి చూపిస్తావా ‘ అంది.

రాఘ (ఆసక్తిగా) నువ్వేంటన్నావు……?

క్రిష్ణ నేనేంటన్నాను…..గండి గుండంలో జాగాలున్నాయి. తీసుకోమన్నాను. జన మాఁవయ్య గారి దగ్గరయితే ఒద్దన్నాది. అయితే గంగి వలసలో తీసుకోమన్నాను. చెప్పిందంతా విని ‘ నా కష్టార్జితం డబ్బు కదా. నీ మాట విని ఎందుకు తీసుకోవాలీ? నువ్వెవడివో కూడా నాకు తెలీదూ ‘ అంది.

కోటి ఎడ్వాన్సిచ్చింది మరీ?

క్రిష్ణ ఇప్పుడు తీసుకుంటే ముందుకి బోల్డు ధరొస్తుంది….అయామ్‌ లైక్‌ యువర్‌ సన్‌ అనుక్కోండి అన్నాను. అంటే ఉన్నట్టుండి నా చేతులు రెండూ పట్టుకుని భోరుమని ఏడ్చీసింది. ‘ నాకు బిడ్డ సంచీ తీసీసేరు. నాకింక పిల్లలు పుట్టరు…..నాకు పిల్లడ్ని కన్నంత అదృష్టం కూడానా….నువ్వు అంత మాటన్నావు……అదే చాలు ….. ‘ అని. చీకట్లో ఎడ్వాన్సివ్వకూడదు కరంటొచ్చేవరుకూ ఆగమంటే ఆవిడ కొట్టిన సుత్తంతా వింటూ కూచున్నాను …….

కోటి అంతే కదా! నెమ్మదిగా రిజిష్ట్రేషనయిపోయే వరుకూ ఊరుకో. (మామగారితో) తెలీక వెళ్ళేడండీ. ఇహమీదట వెళ్ళకు..తెలిసిందా? బేలన్స్‌ తీసుకోడానికి కాఁవస్తే ఈ సారి నేను వెళ్తాను….

అమో నువ్వూ వొద్దూ వాడూ వొద్దూ మనిషి వాడ్ని పంపించి నేను తెప్పిస్తాను.

రాఘ (రామజోగితో) ఈ పాటి దానికి ఎందుకండీ ఆవేశం? మీ వాడు ఇంకా నయం ఎక్కడికెళ్తునాడో ఏం చేస్తునాడో అడిగితే చెప్తున్నాడు . అమెరికాలో అయితే పిల్లల పెర్సనల్‌ మేటర్సేం మీరు అడగడానికే వీల్లేదు……

రామ (నమ్మకం లేనట్టు) ఏదో అలాగ వెనకేసుకొస్తారు ఇటీజ్‌ దీ మోష్ట్‌ ఎడ్యుకేటెడ్‌ సొసైటీ……వీడు సరిగ్గా చదువుకుంటే అమెరికా తోలెస్తాఁవండీ అక్కడికెళ్ళేనా బావుపడతాడు…..

అమో (గోపాల్‌ తో, రాఘవతో చెప్తున్నట్టు) అదిగో అదేదో అది చూడండి! అమిరికా తోలిస్తే ఈ బావా ఈ తిరుగుళ్ళూ అన్నీ బంద్‌! అక్కడ మనుషులేఁవిటిలాగ మంచులో పెట్టి తీసిన ఏపిలీసు పళ్ళలాగ! మా అప్ప గారి మనవలు అక్కడే ఉన్నారండీ….ఇయావూలో ఉన్నారు. మహా సత్యఁవైన దేశంట. అందుకే కదు నాన్నా మరి ఆ అష్ట లక్ష్మీ తాండవం………..

రాఘ ఇయావూ కాదండీ…అయోవా!

రామ అయోవా! అయోవా!! అక్కడంతా మోష్ట్‌ ఎడ్వాన్స్‌డ్‌గా ఉంటుంది. దొడ్లు తుడిచీ వాడు కూడా కార్లో వొచ్చి దొడ్డి తుడిచీసి పోతాట్ట. ఇక్కడా…..? ఎన్టీఆరన్నాడు కదా…..వాళ్ళ రోడ్లు మన బెడ్రూమ్స్‌ కంటే నున్నగా సుబ్భరంగా ఉంటాయనీ….

గోపా ఇప్పుడిక్కడేం చెడిపోయేడండి మీ వాడు….

అమో ఆయనుట్టినే అలా అంటారండీ…మా క్రిష్ణకేఁవీ జన ముద్దైన పిల్లడు……

క్రిష్ణ (ఏడుపు గొంతుతోటి) నా ముద్దు మండినట్టే ఉంది. అక్కడ రుద్రా గారు తగులుకున్నాడు…ఇక్కడీయనా!

కోటి (సాధికారంగా) మాఁయ్‌ గారూ! ఎవ్విరి థింగీజ్‌ ఆల్రైట్‌! మీరు లోపటి కెళ్ళండి. అత్తయ్‌ గారూ! మీరు కాఫీ టిఫిన్లేవో ఉన్నాయా లేదా? (రాఘవ తోటి) సారీ సార్‌! లాష్ట్‌ టైము మిమ్మల్ని చూడ్డం పళ్ళేదు, అయ్‌ లెఫ్టే మెసేజి విత్‌ యువర్‌ మిస్సెస్‌ గారు. జాగాలు చూడ్డాని కెప్పుడెళ్దాఁవండి?

రాఘ ముందు మా ఫాదరిన్లాని మీటవ్వాలండీ. ఆయన కోసం……మా కోసం కాదు!

కోటి ఐ సీ! అచ్ఛచ్ఛా! సరే ఆ రకంగా చేద్దాఁవండి. ఫష్ట్‌ లెటజ్‌ మీట్‌ యువర్‌ ఫాదరిన్లా ఎండ్‌ ఎక్స్‌ప్లెయిన్‌ దీ సిట్యువేషన్‌! (అనుమానంగా) మీకూ స్లమ్సవీ అంటే ఇష్టఁవా ఏటండి?

గోపా (నవ్వి) అతనికే నా కంటే ఎక్కువిష్టం…..

కోటి (క్రిష్ణతో) స్లమ్స్‌ కాదు కానీ ఒకసారలాగ సర్దాగా మన సైటు మీదికి తీసుకెళ్ళు. ఏం?

నాలుగవ స్థలం.

(బర్మా కోలనీలో ఒక ఇల్లు కడుతున్న సైటు. ఇటుకల గోడలు సగం లేచిన ఇల్లు.

ముత్యాలు మేస్త్రి TVS50 మీద కూర్చుని పనివాళ్ళని అదమాయిస్తుంటాడు. క్రిష్ణ రాజ్‌ దూత్‌ మీద కూర్చుని ఉంటాడు. గోపాల్‌ రాఘవ దూరం నుండి ఇళ్ళన్నీ పరిశీలించి చూస్తూ వస్తుంటారు.)

ముత్తేలు సూత్తావేటబ్బాయ్‌ సూత్తావేటీ? గలాయించూ….సూత్తూ కూకుంటే పన్లవుతాయేటీ?

తాతబాబు (సున్నం కలుపుతూ, కోపం నటిస్తూ) ఎవులు కూకున్నారు మేస్త్రీ? (క్రిష్ణని చూపించి) కూకుంటే డబ్బులిస్తాడా ఆ బాబు?

రాములమ్మ (నలభయ్యేళ్ళ మనిషి. ముక్కుకి, చెవులకి తమ్ములు వేలాడుతుంటాయి. నేత చీర జాకట్టు లేకుండా తొడుక్కుని ఉంటుంది. పచ్చటి చేతుల నిండా పచ్చ బొట్లు వేసి ఉంటాయి. చుట్ట నోట్లోంచి తియ్యకుండానే) బాబు శానా మంచివాడు. బాబునేటనక!!

ఎల్లమ్మ (ఏభయ్యేళ్ళ మనిషి. ముక్కుకి, చెవులకి తమ్ములు వేలాడుతుంటాయి. నేత చీర జాకట్టు లేకుండా తొడుక్కుని ఉంటుంది. కొప్పు ముడిచి పెట్టుకుంటుంది. చేతులకీ కాళ్ళకీ వెండి కడియాలు ఉంటాయి) ఎర్రిబేపి కరిసీసి సచ్చిపోనాడు గానీ నేపోతె నా కొడుకు నీయంతుంటాడు కాడా? బాబూ క్రిష్ణ బాబు…..! (నిష్టూరం నటిస్తూ మీదికొచ్చి) ఏవీ టీలన్నావు కాఫీలన్నావు టిపినీలన్నావు?? ఎల్లమ్మా ఎదవ ముండా నీయంత మంచిదాయి నేదు పునాదులు సల్లగేయిస్తే నీకూ రాఁవులమ్మకీ కోకలు కొంతానన్నావు బాబూ….?

(అల్లరిగా మీది మీదికొచ్చి గాజుల చేతులు ముఖం మీద గలగల్లాడిస్తూ పాడుతుంది)

అంతన్నావింతన్నావురో గంగరాజు

ముంత మాఁవిడి పళ్ళన్నావురా…….(వెనక కొత్త మనుషులు రావడం చూసి సిగ్గుగా ఆపేస్తుంది)

గోపా (కంగారుగా) అయ్యో ఆపకాపకు పాడు……పాడమ్మా ….పాడు..

ఎల్ల (తాతబాబు సున్నం కలపడం ఆపి గమేళా మీద తాపీతొ తడుతూ దరువులు వేస్తుండగా…దబాయింపుగా పాడుతుంది)

అంతన్నావింతన్నావురో గంగరాజు
ముంత మాఁవిడి పళ్ళన్నావురా…….
ఎలక బళ్ళు ఎడ్లన్నావురో గంగరాజు
సిలక వంటి పిల్లన్నావురా…………
అంతన్నావింతన్నావురో గంగరాజు
సింత సిగురు కూరన్నావురా……
పలక రాయి మేడన్నావుర్రో గంగరాజు
నెలకి రెండు కోళన్నావురా…….
అంతన్నావింతన్నావురో గంగరాజు
మంతనాలికి రమ్మన్నావురా……….
మచ్చ లేని పిల్లన్నావురో గంగరాజు
ఇచ్చ రూపాయిందన్నావురా……….
అంతన్నావింతన్నావురో గంగరాజు
ముంత మాఁవిడి పళ్ళన్నావురా…….

గోపా (ఏడిపిస్తున్నట్టు) ఏం క్రిష్ణ మోహన్‌ అలాగన్నావా ఆవిడితోటి…?

రాఘ అనే ఉంటాడు….అనకుండా ఎందుకు పాడుతుందీ? అంత మంచి పాట పాడింది…..టిఫినేంటి…… you should buy her lunch!

క్రిష్ణ అబ్బే! లేద్సార్‌..ఎల్లమ్మ ఇగటాలలాగున్నాయి! (తాతబాబుకి సైగ చేసి పిల్చి డబ్బులిచ్చి) ఎళ్ళీ….

తాత ఊఁ….

క్రిష్ణ ఎళ్ళి….పదకొండు కాఫీలు….ఎనిమిది టిఫిన్లు పట్రా! వీరికీ నాకూ స్పెషల్‌ కాఫీలు చెప్పు! (గోపాల్‌తో) కాఫీలు రప్పించక పోతే నా
బడ్డెక్కలాగెస్తుంది…..

గోపా (మెచ్చికోలుగా ఎల్లమ్మని చూస్తూ) ఎంత బాగా పాడిందో….!

రాఘ ఇక్కడ వినేసి ఊరుకోడం కాదు! అట్లాంటి ఫోక్‌ సాంగ్స్‌ కాల గర్భంలో కలిసి పోకుండా కాపాడుకోవాలి. ఇంగ్లీష్‌ లోకీ ఫ్రెంచ్‌ లోకీ అన్ని వరల్డ్‌ లేంగ్వేజెస్‌ లోకీ ట్రాన్స్‌ లేషన్స్‌ చేయించి మన జానపద సాహిత్యం అంతర్జాతీయ స్థాయిగా ఖ్యాతి పొందే లాగ చూడాలి!

క్రిష్ణ ఇదేంటండి…ఇంకెన్నొచ్చో! ఒక రోజు వానొచ్చి వాచిమేను పాకలో టిక్కడిపోయేఁవు. దానికొచ్చిన పాట్లన్నీ పాడీసింది. (సంస్కార పూర్వకంగా గొంతు పెట్టి) ఇటువంటి ఫోక్‌ సాంగ్స్‌ ఇంగ్లీష్‌ లోకి ట్రాన్స్‌ లేషన్స్‌ చేయ్యడానికి ట్రై చేస్తుంటాను సార్‌!

రాఘ వూఁ…? ఏదీ ఏవేనా చేసేవా?

క్రిష్ణ ఊఁ! ట్రై చేసేనండి.. (ఏక్సెంట్‌ పెట్టి)

you said this much, you said that much, O Ganga Raj…..

Mangoes the size of a pot you said!

Rats pull my cart, you said O Ganga Raj……..

I am pretty as a parrot, you said!

                                                                                                                                       (ఇంకా ఉంది)
-----------------------------------------------------------
రచన: కనకప్రసాద్, 
ఈమాట సౌజన్యంతో

Wednesday, November 14, 2018

త్రిశంకు లోకం


త్రిశంకు లోకం



సాహితీమిత్రులారా!


“మూడ్రోజులు పోయిన తర్వాత మళ్ళా వస్తే కుట్లు విప్పేస్తాను. దెబ్బ మాని పోతుంది. మచ్చ కూడా మిగలక పోవచ్చు. మరేమీ పరవా లేదు.”

ఆడ పిల్ల కదా మచ్చ పడితే బాధ పడుతుందేమోనని సముదాయించే ధోరణిలో ఊరడింపు మాటలు చెప్పేడు డాక్టర్‌ పరాంకుశం.

“పెద్ద దెబ్బ తగిలిందేమిటోయ్‌ మచ్చా గిచ్చా అంటున్నావు. ముఖం మీద కానీ తగిలిందా?” పక్క గదిలోంచి రామేశం గారి గొంతుక వినిపించింది.

“ముఖం మీద కాదండి. ముంజేతి మీద. ఆరు కుట్లు పడ్డాయండి. రొటీన్‌ ఇంజరీ కేసేనండి” అంటూ బోర విరుచుకుని ఊపిరి పీల్చేడు పరాంకుశం, అదేదో బ్రహ్మవిద్య చేసినవాడిలా.

పరాంకుశం ఆంధ్రా మెడికల్‌ కాలేజీలో చదువు పూర్తి చేసి ఆ ఊళ్ళో కొత్తగా ప్రేక్టీసు పెట్టిన రోజులవి. చూడ్డానికి బొత్తిగా కుర్రాడిలా కనిపించేవాడు. పుస్తక పరిజ్ఞానం బాగానే ఉంది కానీ అనుభవంలో ఇంకా చెయ్యి తిరగలేదు. అప్పటికే ఊళ్ళో అరడజను మంది డాక్టర్లు ఉన్నారేమో, పోటీలో నెగ్గుకు రావాలంటే క్లినిక్‌ ని మంచి స్థావరంలో పెట్టాలి. లేదా అనుభవం ఉన్న వైద్యుడి దగ్గర కొద్ది కాలం శిష్యరికం చేసి ఆ ప్రేక్టీసుకి తను వారసుడుగా నిలవాలి.

“ప్రేక్టీసు నిలదొక్కుకునే వరకు మీ ఇంటి ముందు వాటాలో ఉంటే కొంచెం సదుపాయం గానూ ఉంటుంది, సర్దుబాటుగానూ ఉంటుంది” అని ప్రాధేయపడ్డాడు పరాంకుశం.

“…”

“మీరొక్కరూ ఉంటున్నారు. ఇల్లంతా ఖాళీగానే ఉంది కదా. మీకు చేదోడు వాదోడుగా ఉంటాను. ఆలోచించండి.”

ఇచ్చకపు మాటలకి గభీమని లొంగే తత్వం కాదు రామేశం గారిది. అందుకని ఏ సమాధానమూ ఇవ్వలేదు.

“మీ దగ్గరగా ఉంటే వైద్యంలో మెళుకువలు కూడ నేర్చుకోవచ్చని అనుకుంటున్నాడండి. పైగా చూడబోతే మీ దృష్టి మందగిస్తోంది. ఉండనియ్యండి. మనిషి సహాయం ఉంటుంది” అని పక్క నున్న ఆప్తమిత్రుడు గోపాలం ప్రోత్సహిస్తూ ఒక సిఫారుసు చేసేసరికి రామేశం గారు మౌనం తోనే అర్థాంగీకారం చూపించేరు. అప్పటినుండి పరాంకుశం మీదా, అతని ప్రేక్టీసు మీదా చెరొక కన్నూ పారేసి చూస్తూ ఉంటున్నారు రామేశం.

“దెబ్బ ఎలా తగిలిందేమిటమ్మా. ఏదీ ఇలా వచ్చి ఒక సారి నాక్కూడా చూపించు,” అంటూ పేషెంటుని తన వైపు ఒక సారి రమ్మని రామేశం గారు కేకేసేరు. వచ్చిన పేషెంట్లని అందరినీ ఆయన చూడరు. అప్పుడప్పుడు ఒకరిని ఎంపిక చేసి పిలుస్తారు. మంచీ చెడ్డా ఒక సారి మాట్లాడి పంపేస్తూ ఉంటారు.

“ముళ్ళ కంచె గీసుకుందండి” అంటూ మడిచిన ముంజేయి పైకెత్తి చూపించింది.

ఆమె వయస్సు ఇరవై ఉండొచ్చు. ముఖంలో వర్చస్సు లేదు. లోతైన బావిలో కదలిక లేని నీళ్ళలా జడ స్థితిలో  ఉన్న ముఖ కవళిక. ఆరోహణ, అవరోహణ లేని ఏకస్వరపు మాట తీరు. ఎవరివో పరిచయస్తుల పోలికలు ముఖంలో కనిపించేయి కానీ ఇదమిద్ధంగా ఎవరూ స్ఫురణకి రాలేదు. తన జీవితంలో ఎంతమందిని చూసేడో ఆయన!

“ఇది ముళ్ళ గీకుడు కాదమ్మా. గాటు లోతుగా పడి ఉండకపోతే ఆరు కుట్లు పడవలసిన అవసరం ఏమిటి వచ్చింది? నిజంగా ఏమిటి జరిగిందో చెప్పమ్మా.”

రామేశం గారు ఈ ప్రశ్న అడుగుతూన్నప్పుడు ఆయన గొంతుకలో అభిమానం, బుజ్జగింపు ధ్వనించేయి కానీ అభియోగం కాని, గద్దింపు కాని ధ్వనించ లేదు. కొత్త మళుపు తిరుగుతూన్న కథ ఏమిటో చూద్దామని పరాంకుశం పక్క గదిలోంచి వచ్చేడు.

కుడి మోచేతి వెనక భాగంలో మొదలయి అంగుళం నర మేర ఆరు కుట్లనీ పరిశీలిస్తూ, మడచి ఉన్న పేషెంటు ముంజేతిని తన చేతులోకి తీసుకుని రామేశం గారు ఆ మడతబందు కీలుని ముందుకు చాచేరు. మణికట్టుకి కొంచెం కిందుగా బాగా మానిపోయిన మచ్చ మరొకటి కనిపించింది, అయన కంటికి. అది కూడా దరిదాపు రెండంగుళాల పొడుగు ఉంది. మణికట్టు వరకూ వెళ్ళిన ఆయన కళ్ళు ఆమె చేతి వేళ్ళమీద పడ్డాయి. ఆమె వేళ్ళని తన చేతులోకి తీసుకుని పళ్ళతో కొరకబడి గార రంగుతో చూడ్డానికి చాలా అనారోగ్యంగా కనబడుతూన్న ఆ గోళ్ళని నిమురుతూ…

“ఏమోయ్‌ పరాంకుశం! ఏమిటోయ్‌ నీ రోగనిర్ణయం?”

“ఇన్‌ ఫెక్‌ షన్‌ అయుంటుందంటారా?”

“ఇప్పుడు అడగవలసిన తరువాత ప్రశ్న ఏమిటోయ్‌”

రామేశం గారి రెండవ ప్రశ్నతో రోగనిర్ణయం ఇన్‌ ఫెక్‌ షన్‌ కాదని పరాంకుశం గ్రహింపుకి వచ్చేసింది. తర్వాత అడగవలసిన ప్రశ్న ఏమిటో తెలియక బుర్ర అడ్డుగా ఆడించేసేడు.

“ఏమమ్మా, నీది కుడి చేతి వాటమా? ఎడం చేతి వాటమా?”

ఆ అమ్మాయి ఇదమిద్ధంగా ఏ సమాధానమూ ఇవ్వకుండా భుజాలు ఎగరేసింది.

“అమ్మా నీది కుడి చేతి వాటం కదూ?” మళ్ళా అడిగేరు.

“…”

“ఈ ప్రశ్న ఎందుకు అడుగుతున్నానో తెలుసా?” అని రామేశం పరాంకుశాన్ని అడిగేరు.

రామేశం గారి ప్రశ్న లోని అంతరార్ధం అర్ధం కాక, “మీరే చెప్పండి” అని తప్పించుకున్నాడు పరాంకుశం.

“ఏమమ్మా ఆ పైట చెంగు కొంచెం పక్కకి తప్పించి ఆ ఎడం చెయ్యి కూడా ఒక సారి చూపించు.”

పరాంకుశం నిర్విణ్ణుడై కళ్ళప్పగించి ఆమె చూపించిన చేతిని చూస్తూ అలా ఉండిపోయేడు.

ఆ చేతి నిండా గీతలు గీసినట్టు దెబ్బలు మానిన మచ్చలే. ఒకటి కాదు. ఒక రకం కాదు. అంగుళం పొడుగున్నవి. రెండంగుళాల పొడుగున్నవి. కుట్లు పడ్డ మచ్చలు. వాటంతట అవే మానిన మచ్చలు. నిలువుగా. అడ్డుగా!

“ఒక్క మనిషికి ఇన్ని దెబ్బలా? ఎలా తగిలేయి? ఎందుకు తగిలేయి?” అప్రయత్నంగా పరాంకుశం నోట్లోంచి వస్తూన్న ప్రశ్నల వర్షాన్ని ఆపడానికా అన్నట్లు రామేశం మధ్యలో కలుగజేసుకున్నారు.

“పరాంకుశం! అకర్మక క్రియ కాదోయ్‌ వాడవలసినది. సకర్మక క్రియ.”

ఈ వ్యాకరణపు సవరింపు వినేసరికి పరాంకుశం ఆశ్చర్యానికి అవధులు లేకుండా పోయింది. కుడి ఎడమల తారతమ్యం ఇప్పుడు తెలిసింది. తన ప్రశ్నలో వ్యాకరణాన్ని సవరించి, “ఎవరు కొట్టేరు? ఎందుకు కొట్టేరు అని అడగాలంటారా, లేక ఆత్మనేపదాన్ని వాడి ఎందుకు కొట్టుకున్నావు? ఎలా కొట్టుకున్నావు? అని అడగమంటారా?” అని పరాంకుశం సమ ఉజ్జీలో సమాధానం  చెప్పి తను తెలుగు పండితుడి కొడుకునే అని నిరూపించుకున్నాడు.

“మనకి వ్యాకరణాలతో తగవులాట ఎందుకు లెద్దూ! అమ్మాయిని రెండు రోజులపాటు “అబ్సర్వేషన్‌” లో ఉంచి చూడ్డం మంచిదనిపిస్తోంది. అమ్మా నీ పేరేమిటమ్మా?”

“కామాక్షి”

“కామాక్షిని ఆఫీసు లోకి  తీసుకువెళ్ళి పేరు, చిరునామా, కావలసినవాళ్ళ పేరు, చిరునామా, వగైరా విశేషాలన్నీ నమోదు చేసి రెండు రోజులు “అబ్సర్వేషన్‌” లో ఉంచండి” అని పరాంకుశం చిన్న హుకుం ఒకటి జారీ చేసి రామేశం గారి గదిలోకి వచ్చి ఎదురుగా ఉన్న కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.

“ఇది “బోర్డర్‌ లైన్‌ పెరసనాలిటి డిసార్డర్‌” అని నా అనుమానం” అన్నారు రామేశం.

“బోర్డర్‌ లైన్‌ పెరసనాలిటి డిసార్డర్‌” అన్న పేరు వినగానే తను మెడికల్‌ కాలేజీలో రుక్కు పట్టేసిన పాఠాలు జ్ఞాపకం వచ్చేసేయి పరాంకుశానికి. ఇహ ఉండబట్ట లేక “ఇవన్నీ తనంతట తాను తగిలించుకున్న దెబ్బలేనేమో. అడిగి వస్తానుండండి,” అని పరాంకుశం లేవబోయాడు.

“కూర్చోవోయ్‌ పరాంకుశం. అడగవలసిన తొందర ఏమీ లేదు. అడుగుదాంలే. అడిగినా పిల్ల నిజం చెబుతుందని నమ్మకం ఏదీ? అబ్సర్వేషన్‌ లో పెడుతున్నాము కదా. ఈ “బోర్డర్‌ లైన్‌ సిండ్రోమ్‌” తో బాధ పడే వాళ్ళ నిఘంటువులో “నేను”, “తాను”, “నా అంతట నేను”, “తనంతట తాను”, “కావాలని” మొదలైన మాటలు, భావాలు ఉండవు. వీళ్ళకి “తనపర” వ్యత్యాసం తెలియదు. వీళ్ళ శరీరానికీ ఆత్మకీ మధ్య ఉండే లంకె దరిదాపుగా తెగిపోయినట్లే. కనుక తమని తామే కొట్టుకుంటున్నారో, మరొకరు వాళ్ళని కొడుతున్నారో తెలుసుకునే విచక్షణ జ్ఞానం వీరికి ఉండదు. వాళ్ళ అస్థిత్వం అంతా ఎవరిదీ కాని త్రిశంకు లోకం. ఇంగ్లీషులో చెప్పాలంటే, “దె ఆర్‌ ఇన్‌ నో మేన్‌ స్‌ లేండ్‌.””

“మా ఎల్లోపతీ పరిభాషలో చెప్పాలంటే ఈ రకం త్రిశంకు లోకం లో ఉన్న వ్యక్తులు రెండీంటికీ చెడ్డ రేవళ్ళ లాంటి వాళ్ళు. అటు ఆలోచనా కేంద్రాలు రోగగ్రస్తమైనప్పుడు వచ్చే “స్కిజోఫెర్నియా” వంటి “కాగ్నిటివ్‌ డిసార్డర్స్‌” లక్షణాలని ఒక పక్కా, ఇటు మనస్థితికి సంబంధించిన “డిప్రెషన్‌” లక్షణాలని ఒక పక్కా రకరకాల పాళ్ళల్లో ప్రదర్శిస్తూ ఉంటారని వైద్య సిద్ధాంతం ఉండడం ఉందండి.”

“సిద్ధాంతం అన్నావు కనుక ఏదో మాటవరసకి చెబుతున్నాను. సిద్ధాంతాలూ నిర్వచనాలూ అక్షరాలా పాటిస్తే మనందరిలో కూడా ఏదో ఒక రకం “పెరసనాలిటీ డిసార్డర్‌” కొద్దో గొప్పో కనిపిస్తూనే ఉంటుంది. చాదస్తం ఒక రకం వ్యక్తిత్వ దోషం. దీన్ని ఇంగ్లీషులో “కంపల్సివ్‌ పెరసనాలిటీ డిసార్డర్‌” అంటారు. అహంభావం ఒక రకమైన “నార్సిసిజం”. మరొకళ్ళని గభీమని నమ్మలేకపోవడం, గభీమని క్షమించ లేకపోవడం, ఊరికే తప్పులు పట్టడం “పెరనోయా” లక్షణాలు. ఇవి శ్రుతి మించకుండా, మరొకరికి హాని చెయ్యకుండా ఉన్నంత సేపూ చికిత్సలూ అభిచర్యలూ అక్కర లేదు.

“అందుకని ఎవరి శరీరాలని వాళ్ళు కత్తితో కోసుకుని హాని చేసుకునే వాళ్ళంతా ఈ మానసిక వ్యధలతో కృంగి కూలిపోతున్నారని అనుకోడానికీ వీలు లేదు. తలనొప్పి మీద అమృతాంజనం ఎలా పనిచేస్తుందో నేను నీకు చెప్పక్కరలేదు, పరాంకుశం. తలనొప్పి బాధని కప్పెడుతూ ఈ లేపనం మరొక రకం చిరు బాధని కలుగజేస్తుంది. కత్తితో కోసుకోవడం కూడా అలాంటిదే. ఎన్నో విధాల సవ్యంగా వుండి సజావుగా జీవితాలు సాగిస్తూన్న వాళ్ళు కూడా ఉద్వేగాత్మకమైన మనోకల్లోలాలని ఎదుర్కొన్నప్పుడు కోత వల్ల కారే రక్తాన్ని చూసి, కోత వల్ల పుట్టే నొప్పిని భరించి అసలు సంక్షోభాన్ని వెనక్కి తోసేసి ఉపశమనం పొందుతూ ఉంటారు.”

“నేను మాత్రం ఇటువంటి కేసుని ఎప్పుడూ చూడలేదండి”

“తొందర పడకోయ్‌ ఇప్పుడు చూస్తున్నావు కదా. అయినా మన దేశంలో ఇటువంటి కేసులు, పూర్వపు రోజుల్లో, డాక్టర్ల వరకూ వచ్చేవి కావు. దృష్టి దోషం అనో, చెడుపు అనో, చిల్లంగి అనో, దయ్యం అనో, పూనకం అనో రకరకాల పేర్లు పెట్టి నాటు వైద్యాలు చేస్తామంటారు కాని వైద్యుడి దగ్గరకు వెళ్ళరు.”

“వెళ్ళితే డబ్బు ఖర్చు అయిపోతుందని ఒక బెంగ. మనవాళ్ళకి అన్ని ఉచితంగా కావాలంటారు. గవర్నమెంటు ఆసుపత్రులలో ఉచితంగానే రంగునీళ్ళు పోస్తారు. అవి పని చేసి చావవు. రోగం ముదురుతుంది. అప్పుడు మనదగ్గరకి వస్తారు. రోగాలని మొక్కగా ఉన్నప్పుడు ఒంచాలి గాని మానైతే ఒంగవు.” కొత్తగా ప్రేక్టిసు పెట్టిన పరాంకుశం తన సాధక బాధకాలని చెప్పుకున్నాడు.

“అందుకనే వైద్యుడు రోగిని చూసేటప్పుడు డబ్బు ప్రసక్తి రాకూడదు. డబ్బుతో నిమిత్తం లేకుండా వైద్యం జరిగిపోవాలి. డబ్బు అదే వస్తుంది.”

“మరి నాలాంటి వాడి గతి ఏమిటి కావాలండి. బోలెడంత డబ్బు గుమ్మరించి చదువుకున్నాను.”

“చూడవోయ్‌. నేను ఈ వూళ్ళో నలభై ఏళ్ళ బట్టి హొమియోపతీ వైద్యం చేస్తున్నాను. ఎప్పుడు ఎవ్వరినీ ఒక్క చిల్లి గవ్వ ఇమ్మని అడగలేదు. ఇచ్చిన వాళ్ళు ఇచ్చేరు. ఇవ్వని వాళ్ళు ఇవ్వ లేదు. నిజానికి ఉన్న వాళ్ళల్లోనే మందు పుచ్చుకుని ఉడాయించిన వాళ్ళు ఎక్కువ. లేని వాళ్ళే తృణమో పణమో ఎప్పటికప్పుడు నా చేతిలో పెట్టే వారు. నేను వైద్యం చేసి గొప్పవాణ్ణి అవలేదు. కాని నాకీ ఊళ్ళో ఉన్న పరపతి ఎంతో తెలుసా?” సగర్వంగా ప్రశ్నించేరు, రామేశం.

“మీరు మెడికల్‌ కాలేజీకి వెళ్ళి బోలెడు డబ్బు ఖర్చు పెట్టలేదు కనుక మీరు “ఫ్రీ” గా వైద్యం చేసినా మీకు గిట్టుబాటు అయింది. మరి…”

“అలాగే! నీ కోణం నుండే చూద్దాం. మన ఊళ్ళో సుబ్బారాయుడు డాక్టరు గారిని తెలుసు కదా. నీలాగే ఆయన కూడా ఆంధ్రా మెడికల్‌ కాలేజీ లో గోల్డ్‌ మెడలిస్టు. ఇప్పుడంటే ఆయన పేరూ, ప్రతిష్టా ఈ జిల్లా అంటా పాకి పోయింది కాని, ఆయన కొత్తగా ఈ ఊళ్ళో ప్రేక్టీసు పెట్టినప్పుడు నీ లాగే చిన్న కుర్రాడు. ఆయన దమ్మిడీ అడిగి పుచ్చుకునే వాడు కాదు. ఎవరింటికి పిలచినా కాదనకుండా సొంత జటకాలో వెళ్ళే వాడు. జట్కా కూలికని జట్కా వాడే అర్ధ రూపాయి పుచ్చుకునేవాడు. ఎన్ని ఇళ్ళకి వెళితే అన్ని అర్ధలు. తనకి ఇవ్వ వలసిన ఫీజు ఇంత అని ఎప్పుడూ అడిగేవాడు కాదు. అయినా ఆయన ప్రేక్టీసు అవధులు లేకుండా పెరిగింది. ఆయన బంగారంతో మేడలు కట్టెయ్యలేదు కాని, బాగానే గణించేడు.”

“మీరు మీ వైద్యం అంతా స్వయంకృషితో నేర్చుకున్నదే అంటున్నారు కదా. ఈ మానసిక వైద్యంలో ఉన్న మెళుకువలు మీకింత బాగా ఎలా తెలిసాయండీ?”

“చూడు పరాంకుశం! హోమియోపతీ వైద్యం నిజానికి మానసిక వైద్యమోయ్‌ మేము మానసిక లక్షణాలకి బాగా ప్రాధాన్యత ఇస్తాం.

“అంతే కాకుండా “వైద్యులు విద్యార్ధిగా నాలుగేళ్ళల్లో నేర్చుకున్న దాని కంటె “హౌస్‌ సర్జన్‌ గా ఒక ఏడాదిలో ఎక్కువ నేర్చుకుంటారు” అనే నుడికారం ఎప్పుడు వినలేదుటోయ్‌ వైద్యానికి కావలసినది అనుభవం. పుస్తక పరిజ్ఞానం ఉండాలి. కాదనను. కాని అనుభవం నేర్పిన పాఠాలని మరచిపోలేము. అందుకనే ఎమ్‌ బి. బి. యస్‌ లు అరడజను మంది ఈ ఊళ్ళో బల్ల కట్టు వేల్లాడదీసినా నా హోమియోపతీ ప్రేక్టీసుకి ఇంతవరకు ఢోకా రాలేదు.”

“అయితే మీరనేది ఇటువంటి కేస్‌ మీ అనుభవంలో ఇంతకు పూర్వం తగిలిందంటారు?”

“దరిదాపు పాతిక ఏళ్ళ కిందటి సంగతి. స్మృతిపథం లోంచి చెరిగిపోతూన్న సంఘటన. చాలమట్టుకు వివరాలు మరచిపోయాను. కాని కొన్ని ముఖ్యమైన అంశాలు మాత్రం రేఖామాత్రంగా మనస్సులో ఉండిపోయాయి. ఆ కేసుకీ ఈ కేసుకీ కొట్టొచ్చినట్టు పోలికలు ఉన్నాయి. కాలం మార్పుతో మనం వాడే భాష మారింది. చదువులతో మన దృక్పథం మారుతోంది. దానితో రోగనిర్ణయం మారినట్టు మనకి అనిపిస్తుంది.”

“ఆ కథ చెబుతారా?”

“ఇది కట్టుకథ కాదోయ్‌ నిజంగా జరిగిన సంఘటన. చెబుతాను విను.

“రామశాస్త్రి గారి కోడలికి దయ్యం పట్టింది.” అని మొదలుపెట్టేరు.

“రామశాస్త్రి గారు ఎవరండోయ్‌” అంటూ పక్క గదిలోని నర్సు బిరబిరా వచ్చింది.

“నేను పిఠాపురంలో పని చేస్తూన్నప్పుడు రామశాస్త్రి గారి పక్కింట్లోనే మేము అద్దెకు ఉండే వాళ్ళం.”

పిఠాపురం పేరు వినగానే వీధి అరుగు మీద కూర్చుని లెక్కలు చూసుకుంటూన్న గోపాలం కూడా లోపలికి వచ్చేసేడు, కథ వినడానికి. ఆయన పిఠాపురం మనిషి.

“రామశాస్త్రి గారు బాగా పేరున్న సంస్కృత పండితుడు. ఆస్తిపరుడు. పిఠాపురంలో బాగా పలుకుబడి ఉన్న పెద్ద. కోడలికి దయ్యం పట్టిందని నలుగురి నోటా పడితే పరువు పోదూ? కల్యాణం వచ్చినా కక్కొచ్చినా ఆగదంటారు. అలాగే దయ్యం పట్టిందన్న విషయం దాగదని శాస్త్రి గారు స్వానుభవం మీద తెలుసుకునే లోగా నన్ను సంప్రదించడానికి మన ఊరు వచ్చేరు.”

“దయ్యం పడితే మీరేమి చెయ్య గలరండీ, భూతవైద్యుడి దగ్గరకి వెళ్ళాలి కానీ?” అన్నాడు గోపాలం.

“హోమియోపతీ మందు ఇచ్చి కుదర్చగలరా అని అడగడానికి వచ్చేరు.”

“దయ్యం పడితే హోమియోపతీ మందేమిటండీ, ఎక్కడా వినలేదు. మీరు వెటకారం చేస్తున్నారు” అని నర్సు నవ్వాపుకోలేక మూతిని కొంగుతో కప్పుకొంది.

“అది దయ్యమని మొదట్లో ఆయనా అనుకోలేదు. ఉత్తరోత్తర్యా ఊళ్ళో ఉన్న పిల్లా పెద్దా, చిన్నా చితకా కలసి అది దయ్యమే అని తీర్మానించేరు.”

“అప్పుడు మీరు ఆ దయ్యానికి అదే ఆ దయ్యం పట్టిన కోడలికి మందిచ్చి కుదిర్చేరు?”

నర్సు మాటలలోని వ్యంగ్యాన్ని గమనించి, “మందివ్వడం ఇచ్చేనమ్మా. దాని వల్లే కుదిరిందో మరో మంత్రం వల్ల కుదిరిందో నాకు తెలియదు. కాని ఇది నిజంగా జరిగిన విషయమమ్మా, నర్సమ్మా! ఇది ఆ రోజులలో నలుగురికీ తెలిసిన విషయమే. ఆఖరికి కవిసామ్రాట్‌ విశ్వనాథ సత్యనారాయణ గారు కూడ ఆయన రాసిన బాణావతి అన్న పుస్తకంలో ఈ విషయం క్లుప్తంగా ప్రస్తావించేరు.”

ఈ దెబ్బతో నలుగురూ నమ్మకంగా వింటున్నారని నిర్ధారణ చేసుకుని, రామేశం గారు మళ్ళా అందుకున్నారు.

“నేను మందు ఇవ్వడం అంటే ఇచ్చేను గాని…తమాషా ఏమిటంటే ఆ దయ్యాన్ని ఒదలగొట్టుకునే ఉపాయం ఆ దయ్యమే చెప్పింది…..

“తన చేత కాశీ యాత్ర చేయించి, గంగలో స్నానం చేయించి, గయలో పిండప్రదానం చేయించి, ఇంకా ఏవేవో కర్మ కాండలు చేయిస్తే తను పార్వతిని ఒదిలి వెళ్ళిపోతానని పార్వతి నోటి ద్వారానే చెప్పింది, ఆ దయ్యం.

“నేనిచ్చిన మందు పని చేస్తుందని నాకు అంటే నమ్మకం ఉంది కానీ, కాశీ వెళ్ళి దయ్యాన్ని ఒదలగొట్టుకోవాలన్న కోరిక వారి ఇంటిల్లిపాదికీ ఉందని నేను గమనించి, కాశీ వెళ్ళినందువల్ల ఒరిగే నష్టమేముంటుందిలే అని “సరే అలాగే వెళ్ళి రండి” అన్నాను.

“రామశాస్త్రి గారు భార్య కామాక్ష్మమ్మతో పాటు కొడుకునీ కోడలు పార్వతినీ వెంటపెట్టుకుని కాశీ యాత్ర చేసుకుని తిరిగి వచ్చేరు.”

వింటూన్న వాళ్ళకి కొంచెం నమ్మకం కలిగినట్టుంది. మధ్య మధ్యలో చొప్పదంటు ప్రశ్నలు వెయ్యకుండా కుదురుగా కూర్చుని వింటున్నారు. రామేశం గారు మళ్ళా అందుకున్నారు.

“కాశీకి వెళ్ళిన బృందంలో నాలుగు శాల్తీలు, ఒక దయ్యం ఉంటే, తిరిగొచ్చిన బృందంలో ఐదు శాల్తీలు  ఉన్నాయి. దయ్యాన్నైతే సునాయాసంగానే ఒదలగొట్టుకున్నారు కానీ, ఆ దయ్యాన్ని ఒదలగొట్టించిన భూతవైద్యుణ్ణి ఒదలగొట్టించుకోలేకపోయారు, రామశాస్త్రి గారు.  తను పార్వతి పక్కన లేకపోతే విడచి పెట్టిన దయ్యం మళ్ళా పట్టుకునే ప్రమాదం నికరంగా ఉందని అతని పేరు మరచి పోయాను, కనుక కాశీశాస్త్రి అందాం కాశీశాస్త్రి అందరికీ నచ్చచెప్పి ఒప్పించేడు.  అప్పటినుండీ మనిషి మీద వేసిన కన్ను తియ్యకుండా, పగలనక, రాత్రనక, అహర్నిశలూ పారూని కనిపెట్టుకునే ఉన్నాడు కాశీ!

“ఏతా వాతా పార్వతి జబ్బు నయమయిందనీ, పార్వతి ఒక పిల్లని కూడా కన్నదనీ, దరిమిలా కాశీశాస్త్రి కాశీ ఉడాయించేశేడని కర్ణాకర్ణిగా విన్నాను.

“కాశీశాస్త్రి రామశాస్త్రి గారింట తిష్ట వేసిన కొత్తలో పార్వతి అన్నదమ్ముడికి ఒక విచిత్రమైన రుగ్మత వచ్చింది. రామశాస్త్రి గారికీ నాకూ ఉన్న సాన్నిహిత్యాన్ని పురస్కరించుకుని నన్ను సంప్రదించడానికి తొండంగి నుండి తుని వచ్చేడు.

“అతని పేరు మరచిపోయాను కానీ మనిషి మంచి స్పురద్రూపీ, ధృఢకాయుడూ. చెక్కి నిలబెట్టిన శిలావిగ్రహం లాంటికాయవాటు శరీరం. శారీరకంగా కాని, మానసికంగా కాని ఏమీ లోపాలు  ఉన్నవాడిలా కనపడ లేదు. ఏదో రాతకోతల వ్యవహారాలు మాట్లాడడానికి వచ్చి ఉంటాడనుకున్నాను. కాదు, మందు పుచ్చుకోడానికి వచ్చేనన్నాడు. సావకాశంగా కూర్చుని లక్షణాలు చెప్పమని అడిగేను.

“ఒకటే ఒక లక్షణం అన్నాడు. తను పరాగ్గా ఉన్నప్పుడు ఎవరో వెనకనుంచి వచ్చి కొట్టి పారిపోతూ ఉంటారుట.”

“ఎవరో కొడుతూ ఉంటే పోలీసుల దగ్గరకి వెళ్ళి ఫిర్యాదు చెయ్యాలి కాని వైద్యుడు మందేమి ఇస్తాడు?” అని గోపాలం తన అభిప్రాయం వ్యక్తం చేసేరు.

“నేనూ అలాగే అనుకున్నాను. కాని నా అనుభవంలో ఇలాంటి కథనాలు ఎన్నో విన్నాను. అందుకని మౌనంగా అతను చెప్పే విషయం ఓపిగ్గా వినడమే ఉత్తమ మార్గం అని అనిపించింది.

“అప్పుడు చెప్పేడు. ఆ కొడుతూన్న వ్యక్తి ఎవరో. ఒక ఆడ మనిషిట. ముఖం చూడడానికి ఎప్పుడూ అవకాశం చిక్కలేదుట. ఎవరా అని చూడడానికి ముఖం తిప్పేసరికి అక్కడ ఎవరూ కనిపించేవారు కాదుట.”

“ముఖం చూడకుండా ఆడ మనిషి కొడుతున్నాదని ఎలా చెప్పేడండీ?”

“గలగలమంటూ గాజులు తొడిగిన ముంజేయి, ఆ చేతిలో కత్తి స్పష్టంగా కనిపించేవిట!”

వింటూన్న అందరి ముఖాల్లోను కత్తి వేస్తే రక్తపు చుక్క లేదు.

“ఇలా చెపుతూ ఆ ఆసామీ ఉత్తరీయం తొలగించి తన ఎడమ చేతిని ముందుకు చాపి చూపించేడు. ఆ చేతి నిండా గాట్లు. కత్తి దెబ్బలకి పడ్డ గాట్లు!

“ఎవరో అతనిని కత్తితో కొట్టేరన్నది నిర్వివాదాంశం. ప్రత్యక్షంగా నిదర్శనం కనిపిస్తోంది. ఆడ మనిషి గాజుల చేతులు కనిపించేయని చెబుతున్నాడు. పక్కకి వచ్చి కొట్టిన మనిషి అకస్మాత్తుగా ఎక్కడికి పోతుంది?” గోపాలం చిన్న విశ్లేషణ చేసేడు.

“ఆడ మనిషి గాజుల చేతులు అనగానే నా అనుమానం మరొక పక్కకి దారి తీసింది, గోపాలం. అందుకని, ఆ దెబ్బలు ఇంట్లో ఉండగా తగిలేయా, నిద్రలో కాని తగిలేయా మొదలైన విషయాలు కొన్ని వాకబు చేసేను. ఇంట్లోనే మరొకరెవరైనా  కొడుతున్నారేమోనని నా అనుమానం. వాళ్ళ జాడ తెలిసికూడా కప్పెడుతున్నాడేమో.

“రోడ్డు మీద నడుస్తున్నప్పుడు, పెరట్లో పనులు చేసుకుంటూన్నపుడు, అలా ఒక వేళ అంటూ లేదుట. ఎప్పుడో ఒకప్పుడు ఆవిడ వచ్చి కొట్టి వెళ్ళిపోతూ ఉండేదని చెప్పేడు.”

“పార్వతిని పట్టి వేధించిన దయ్యం ఇప్పుడు ఈ అన్నదమ్ముణ్ణి పట్టుకుందేమో” అంది నర్సు.

“దయ్యాన్ని అదుపు ఆజ్ఞలలో పెట్టగల కాశీశాస్త్రి ప్రభావం ఏదైనా ఉందేమోనని నా అనుమానం” అని గోపాలం తన సిద్ధాంతాన్ని వెలిబుచ్చేడు.

“మీమీ పరిధులలో మీరిద్దరూ ఒక విధంగా రైటే. శాస్తుర్లు గారింట దయ్యం సంగతి ఊరూ వాడా అంతా తెలుసేమో ఇది మరొక దయ్యం అయుంటుందని సరిపెట్టుకున్నారు చాలమంది. మరొక కాశీ యాత్ర చేస్తే దీనిని కూడా ఒదుల్చుకో వచ్చని కొందరు ఉచితంగా సలహా కూడా ఇచ్చేరు.

“మరొక కాశీ యాత్ర చెయ్యడం అస్సలు మంచి పని కాదనీ, శాస్త్రిగారింటికి వచ్చిన దయ్యాలన్నిటిచేతా కాశీ యాత్ర చేయించి విముక్తి ప్రసాదిస్తారన్న వార్త నాలుగు మూలలకీ పాకిందంటే దేశంలో ఉన్న దయ్యాలన్నీ వీరి ముంగిట్లోనో, చూరులోనో వేల్లాడుతూ ఉంటాయని రాజకీయాలలో ప్రవేశం ఉన్న వాళ్ళు ఆరాట పడ్డారు.

“కాశీ యాత్ర ప్రస్తావన వచ్చినప్పుడల్లా కాశీశాస్త్రి గుర్తుకు వస్తున్నాడనీ, ఆ ఆషాడభూతి పేరు  తన ఎదురుగా చెప్పవద్దనీ కోపంతో ఒంటి కాలిమీద లేచిపోయేవాడుట ఈ పార్వతి అన్నదమ్ముడు.

“ఈ కథనం అంతా విన్న తర్వాత ఇది మానసిక రోగమో, దయ్యమో అప్పట్లో పూర్తిగా అర్ధం కాలేదు. అదృష్టవశాత్తూ హోమియోపతీలో రోగానికో పేరు, లక్షణానికో మందు అంటూ ఏమీ లేదు. మేము మనిషి మానసిక ప్రవృత్తినీ, మనిషి నైజాన్ని చూసి మందు ఇస్తాము. అంటే “వుయ్‌  ట్రీట్‌ ద పేషెంట్‌ నాట్‌ ద డిసీజ్‌ కనుక అప్పుడు నాకు తోచిన మందు ఇచ్చి పంపించేను.”

“అయితే ఇప్పుడు అర్థం అయిందంటారా?” గోపాలం అడిగేడు.

“ఇప్పుడు ఈ కామాక్షిని చూసిన తరువాత పార్వతి అన్నదమ్ముడికి పట్టిన దయ్యమేమిటో మరికొంచెం బాగా అర్ధం అవుతోంది.”

“ఈ రకం మానసికమైన జబ్బులు కొన్ని సంసారాలలో వంశానుగతంగా వస్తూ ఉంటాయిట. ఒకరి వంశంలో ఒక సారి వచ్చిందంటే, అదే వంశంలో మళ్ళా జబ్బు లక్షణాలు కనిపించడానికి సావకాశాలు ఎక్కువట. మిగిలిన సంసారాలతో పోల్చి చూస్తే ఒకసారి కనిపించిన కుటుంబాలలో ఈ జబ్బు ఐదింతలు ఎక్కువగా వస్తుందిట. ” ఏదో పుస్తకం పట్టుకొచ్చి అందులో చూసి చదువుతున్నాడు పరాంకుశం. “ఏదీ కామాక్షిని మరొకసారి ఇటు రమ్మని పిలుద్దామా? ఆ అమ్మాయి పుట్టుపూర్వోత్తరాలు కనుక్కుందికి మరొక రెండు ప్రశ్నలు అడిగి చూడొచ్చు.”

కామాక్షి మళ్ళా గదిలోకి వచ్చింది. రామేశం గారు చూపించిన కుర్చీలో కూర్చుంది. కామాక్షి ముఖంలో తను ఎప్పుడో ఎక్కడో చూసిన మనిషి పోలిక ఇప్పుడు మరికొంచెం స్ఫుటంగా కనిపించసాగింది.

” అమ్మా మీది ఏ ఊరు?”

“పిఠాపురం.”

“మీ ఇంటిపేరు ఏమిటమ్మా?”

చెప్పింది.

ఈ సమాధానంతో రామేశం గారి దవడలో పట్టు తప్పిపోయి కిందికి వేలాడిపోయింది.

“పిఠాపురంలో రామశాస్త్రిగారనే పండితుడొకాయన ఉండేవారు. ఆయన ఎవరో తెలుసా?”

“ఆయన మా తాతగారు.”

“అయితే నువ్వు పార్వతి కూతురివా?”

“అవును.”

“మీ మావయ్య ఒకాయన ఉండేవాడు కదూ?”

“మా మావయ్యే మీకు చూపించుకోమని పంపేడు.”

అమ్మాయి మోచేతిమీది కుట్లని మరోసారి పరీక్షిస్తూ, “నువ్వు ఇక్కడ రెండు రోజులు మా పర్యవేక్షణలో ఉండమ్మా. పరాంకుశం గారు స్పెషలిస్టుకి చూపించే ప్రయత్నాలు చేస్తారు” అంటూ కుర్చీ లోంచి లేచి, “పరాంకుశం, కుట్లు బాగా వేసేవయ్యా. గుడ్‌ వర్క్‌” అని పరాంకుశాన్ని ఒకసారి పొగిడి పెరటి భాగంలో ఉన్న పడక గదికి దారి తీసేరు.
----------------------------------------------------------
రచన: వేమూరి వేంకటేశ్వర రావు, 
ఈమాట సౌజన్యంతో

Tuesday, November 13, 2018

తమాషా దేఖో - 2 (కథ)


తమాషా దేఖో - 2 (కథ)




సాహితీమిత్రులారా!

తమాషాదేఖో రెండవ కథను ఆస్వాదించండి............

(వర్ధమాన హోంబిల్డర్‌ కోటీశ్వర్రావ్‌, అతని బావమరిది కృష్ణ సాగిస్తున్న కస్టమర్ల వేట క్రితం భాగం తరవాయి ఇప్పుడు చదవండి)

(లోపల్నుండి రమణా రావ్‌ గోపాల్‌ వస్తారు)

రవ : ఏంటండీ కోటీస్స్రారు? క్రిష్ణార్జునులు ఇలాగొచ్చీసేరు?

కోటి : (గోపాల్ని చూపించి) అదే వారు రమ్మంటే వొచ్చేఁవండి….

గోపా : (పరధ్యానంగా) రమ్మన్నానా? ఆఁ ఆఁ నాగూ రమ్మందేమో..

నాగే : (లోపల్నుండి వచ్చి కోటేశ్వర్రావుని చూసి నవ్వి) హాఁయ్‌ కోటీ గారూ….

కోటి : (చనువుగా) హాయ్‌ మేడమ్‌ …హౌ ఆర్‌ యూ?

నాగే : We are grrreat! How are yooou? (సోఫాలో కూలబడి తమాషాగా) మేం బాగున్నామండీ…మీరేఁవో బీచ్‌ రోడ్‌ లో మాకు కోటలు కట్టిస్తామన్నారనీ (కళ్ళు అరి చేతుల్తో పెద్దవి చేసి) కళ్ళల్లో వత్తులేసుకుని చూస్తున్నామండీ…

కోటి : యెస్‌ యాస్‌ మేడమ్‌. వియ్‌ హేవ్‌ మెనీ డిఫరెంట్‌ ప్రోపర్టీస్‌…..ఇఫ్‌ యూ సీ ది లేఅవుట్స్‌ ఎండ్‌ మేకే డెసిషన్‌ వియ్‌ విల్‌ గివ్‌ యూ దీ బెస్ట్‌ సైట్‌! సో దట్‌ ఎవిరి బడీ ఫీల్‌ హేపీ…

గోపాల్‌ : (చిరాగ్గా) వాళ్ళని నిలబెట్టి ఏంటీ ఇంటర్వ్యూ? కూర్చోండీ!

నాగే : అయ్యో కూచోండి కూచోండీ..మా బావగారిల్లు మీ ఇల్లే అనుక్కోండి….

( కూర్చుంటారు).

కోటి : థేంక్యూ సార్‌! నాకు మీరు చెప్పాలేటి మేడం…..ఈ వూళ్ళో అందరూ మనకి ఆప్త బంధువుల్లాటి వోళ్ళేనండి…మా రవణా రావు గారయితే మాకు గురువుగారి తోటి సమానం….ఆయనిల్లు మా యిల్లు కాకపోతే మరేటండి…..

రవ : (అనుమానంగా) నా ఇల్లు మీ ఇల్లెలాగయింది? అతను మాయల క్రిష్ణుడూ ఇతను వాళ్ళ బావ మరిదీ….నువ్వు మాట వరసకన్న ముక్కే సాక్ష్యం పెట్టుకుని ఇతను డఫేదార్నీ డవాలా బంట్రోతుల్నీ తెప్పించి ఇల్లు ఖాళీ చేయించీ గలడు…ఇతన్తో జాగర్త…!

కోటి : తమ దయవల్ల మా ఇళ్ళు మాకున్నాయి గానీ ఏటండి బాబూ ఆవిడ్నలా అడలగొట్టెస్తారు? ఉక్కు పిడి మాయావి గారు మీ ఉక్కు మాయల ముందు మేఁవెంతండి…(నాగేశ్వరి, గోపాల్‌ తో) ఇతను మా బావ మరిదండి. సివిలింజినీరు యూనివర్సిటీ ఫస్టు గోల్డు మెడలిష్టు…. ఇతను ప్లాన్‌ రాసేడంటే మీరు మరింక తిరిగి చూసుకో అఖ్ఖల్లేదు….(క్రిష్ణ మోచేత్తో కోటేశ్వరావు డొక్కలో పొడుస్తాడు)…

కోటి : (నెమ్మదిగా) ఉండమ్మా చెప్పనీ… నీ గురించి నేనూ నా గురించి నువ్వూ కాకపోతే ఇంకెవడు కొడతాడు? ఎవల్డబ్బా ఆడు కొట్టుకోడానికైతే మొహమాటం గానీ పరస్పరం తప్పులేదు….అందుకే ఏ వ్యాపారానికైనా ఇద్దరుండాలి! (గట్టిగా) ఏదమ్మ క్రిష్ణా ఆ ప్లాను కాపీలు….

రవ : (కలగ చేసుకుని ప్లాన్‌ కాపీల కట్టలకేసి చూసి) ఏటమ్మా కోటీస్రావ్‌ ఆ లేఅవుట్లన్నీ మీవే? కోటీస్వర్రావు కేటి? వూళ్ళో సగం జాగాలు ఈయనవీ మిగతావి ఈళ్ళ మాఁవ్వీ. (తమాషాగా, రాగంతో) మాటలా కోటలా…..మహమ్మహమ్మాట్లు మాటలు మాట్లు కోటలు కోటలు కోట్లు…….

కోటి : చూడండెక్కడ కావాలో చెప్పండి మరి పన్లో పని మీ తమ్ముడు గారు మరదలు గారి పక్కనే మీకూ కట్టించెస్తాం ఒక్కోట…

రవ : అదుగో చెప్పేనా…(అరిచెయ్యి చాచి చూపించి) అదుగో రాయీ సున్నం ఇవిగో ద్వార గుమ్మాలు…..కోటేస్వర్రావని వూరికే అన్నారా…

కోటి : ఇందులో అతిశయం ఏఁవీ లేదండి…గురుద్వారా దగ్గిర బిస్వాస్‌ గార్నడగండి మేం కట్టించిన డూప్లెక్సుల సంగతి. ఇప్పుడు మీకిలా నవుతాలుగానే వుంటాది కానీ ఒక్క 2000 వరుకూ ఆగండి, ఈ వూళ్ళో ” మా గుమ్మం ముందు నిలబడ్డావూ అద్దె కట్టు! ” అని నిలదీసే రొజులొస్తాయి . అటుసైడు పొద్దుటే లేచి డాబాల మీదకెళితే ఇండస్ట్రీల పొల్యూషనల్లా ఇళ్ళమీదికి ఆకుపచ్చగా ఏసిడ్‌ లాగ దిగుతోంది మీరు అబ్జర్వ్‌ చేసేరో లేదో! ఇంక ఢిల్లీ బోంబే లాగే మనఁవూ ముక్కులకి గుడ్డలు కట్టుకుని రోడ్డుమీద బళ్ళు తియ్యాలి. ఏదో మనవాళ్ళూ అమిరికాలో రైట్‌ రోయల్‌గా అలవాటయిపోయుంటాదీ పొల్యూషనదీ లైక్‌ చెయ్యరనీసి ఇంత లెక్ఖన చెప్పటం గానీ మీరు కాదంటే ఎగరేసుకు పోడానికి విజయవాడ నుండీ హైడ్రాబాడ్‌ నుండీ పార్టీలు రడీగా లేకేటండి?!

నాగే : కోపగించుకోకండీ మా బావగారు నవుతాలు మనిషి..

కోటి : అబ్బే కోపఁవనీసి కాదండి విషయం చెప్పక పోతే తెలీదు చూడండి. మీ బావగారితోటి వ్యవహారాలు మాకు కొత్తేటండి మాతోటి డీలింగు ఆయనక్కొత్తా?! (నాగేశ్వరీ కేసీ గోపాల్‌ కేసీ తిరిగి) ఆయనిగటాలకేట్లెండి గానీ మీరు గనక ప్లాట్స్‌ చూసి ఒక డెసిషన్‌ కొచ్చేరంటే (క్రిష్ణని చూపించి) ఇదుగో మా వోడే ఫ్త్లసాసైన ప్లానేసి కట్టించుతాడు మీకు …. ఇండియా వొచ్చినప్పుడు ఒకళ్ళ ఇంట్లో దిగఖ్ఖల్లేకుండా హేపీగా బీచొడ్డున మీ బంగళా మీ కారూ మీ తోటా ఎంజాయ్‌ చేసుకోవచ్చును…..ఇప్పట్లో నా మాటినీసి కొనుక్కోండి గోల్డ్‌ మైను లాంటి సైటు! ఈ ఛాన్సొదిలీసుకున్నారంటే మీదటికి మీ డాలర్లు కూడా అందుకోలేని గడ్డురోజులొస్తాయి.

నాగే : (సందేహంగా) ఎంతేంటండి?

కోటి : ఇదిగోటండి ఈ కార్నరు బిట్టు….ఈస్ట్‌ ఫేసింగు, ఈశాన్యం పెరిగింది! మీరు పొద్దుట లేచి సముద్రం వేపు చూసుకుంటూ బాలమురళీ క్రిష్ణ గారి పాటలు వింటూ పళ్ళు తోఁవుకోవచ్చు……మీరు క్లాసికల్‌ మ్యూజిక్‌ అంటే లైక్‌ చేస్తారు కదా?! ఇటు సైడు అప్పల పాత్రుడు గారనీసి ఏలూరు కలక్ట్రండి ఇంక రిటారయిపోయొచ్చెస్తారు. ఇటు సైడు రాజేష్‌ బాబు గారు కొనుకుంటారని ఆళ్ళ మనుషుల చేత కబురు పెడితే ఇయర్‌ మార్కు చేసేఁవు…..

రవ : అబ్బో సినిమా వాళ్ళే!

కోటి : కాకపోతే మామూలోళ్ళం తట్టుకోగలఁవేటండి? ఈ లేఅవుట్లంట ఆఫీసర్లూ, అమిరికా వోళ్ళూ తప్పితే సినిమా వోళ్ళూ మేగ్జిమం లైక్‌ చేస్తనారు….

రవ : పాత్రుడా? పాత్రుడంటే…మనవాళ్ళే?

కోటి : దీనికి మన వాళ్ళేటి పైవాళ్ళేటి….డబ్బున్నోడూ డబ్బుల్లేనోడూ అని రెండే! ఇందులో మినిమమ్‌ అయ్యేయెస్‌ కేడర్‌ కెవరూ తక్కువ లేరండి……ఎన్నారైస్‌ కాబట్టి మీకు చూపించడం కాని అలగా కలగా అవకాశఁవే లేదు…. (నాగేశ్వరితో) అసలిక్కడ నా మాటినీసి మీరు టేకప్‌ చేసేరంటే ఇక్కడికొచ్చినా మీకు ఈ డర్టీ ఇండియాలో వున్నట్టుగే ఉండదు. ఇండియాలోనే అమిరికా సృష్టించుకోవచ్చును….. ” మంచి కల్చరూ స్టేండింగూ ఉన్న వాళ్ళకే ఇద్దాం కోటీస్సరారూ ఎవళకి పడితే ఆలకివ్వొద్ద ” ని మా రాజుగారి పంతం మీద మీకు ఆఫర్‌ చెయ్యడఁవండి పార్టీలేక్కాదు!

గోపా : ఎంతో ముందు అది చెప్పరు….

కోటి : అఛ్చా దానికేటుంది….(పోకెట్‌ కేల్‌క్యులేటర్‌ తీసి) తొమ్మిదివందల గజాలు…. సిక్స్‌ లేఖ్సండి….రెండున్నర వైటు…మిగతాది అడ్జిస్మ్టెంట్‌ చేయించమని రాజుగార్నడుగుదాం…ఏదో మీకూ వెసులుబాటుగా ఉండాలి….రిజిష్ట్రేషన్‌ ఇంక్లూడెడ్‌ !

నాగే : (అలోచనగా..డాలర్స్‌ లోకి కన్వర్ట్‌ చేసుకుని, స్థిరంగా) కొనచ్చనుకోండి మాకిదేం పెద్ద…ఇదిగో! ఇప్పుడిలాగే కబుర్లు చెప్పి you will sell us the lot but తీరా మేం వెళ్ళేక who will look after the house?

కోటి : మంచివాళ్ళే! కష్టమర్‌ ఈజ్‌ కింగ్‌ తెలుసండీ! గుమ్చీ లాటి వాచిమేన్ని పెట్టి మేం దెగ్గిరుండి సంరక్షణ చేయిస్తాము. మీరు ఆ పైయేడు మళ్ళీ వొచ్చేనాటికి ఇల్లూ చుట్టూ అరిటి చెట్లూ కొబ్బరి చెట్లూ కుక్కా స్విమ్మింగ్‌ పూల్తోటి సహా రడీ చేయించి అప్పచెప్తాఁవు! (క్రిష్ణతో) మన కార్డూ బ్రోచరూ వారికివ్వు…..(నాగేశ్వరితో) ఇదిగోటండి! వుయార్‌ కోటి భానూ డెవలపర్స్‌, ప్రమోటార్స్‌ ఎండ్‌ బిల్డార్స్‌……సర్వీసంతా ప్రొఫెషనల్‌గా వుంటాది మీకేమ్‌ డవుటక్ఖల్లేదు! సో దట్‌ ఎవిరిబడీ ఫీల్‌ సేటిస్ఫైడ్‌……

నాగే : (పాడుతుంది) కోటి భాను సమ ప్రభా….! (కార్డు చూసి చదువుతుంది)
D. Koteeswara Rao, M. Com., M. A. (Econ.), B. L., M. L. (C. L.).
Koti-Bhanu Developers, Promoters & Builders……. … O my! ఇన్ని డిగ్రీలే?

కోటి : (వినయంగా) డిగ్రీలకేటుందండి తొన్నాడు రాత్రి న్యూస్‌ పేపరు చదివి మర్నాడెల్లి రాస్తే ఉర మరగా ఏభయ్‌ మార్కులొస్తాయి… ఆ పైన కేంపస్‌ లో మీ దయ వల్ల మనకాపాటి గుడ్‌ విల్‌ ఉంది లెండి….

క్రిష్ణ : మా బావగారు ఎగ్జామ్స్‌ కెళ్ళి కట్టలు కట్టలు ఎడిషనల్స్‌ తీస్తారండి….ఏం రాస్తారో! మార్చిలో ఎకనామిక్స్‌ పేపరలాగే!

రవ : స్లిప్పులు పెట్టెస్తారా?

కోటి : మంచివాళ్ళే ఈ పాటి దానికి స్లిప్పులెందుకూ… ఎకనామిక్సు లక్ష్మీ శాస్త్రం స్లిప్పులు పెడితే కళ్ళు పోతాయి! గుండ్రంగా పెద్ద పెద్ద అక్షరాల్తోటి ” కుక్క సచ్చిపోయింది పిల్లి సచ్చిపోయింద ” ని రాసినా ఆ దిద్దే వాళ్ళు పేస్‌ మార్కులేసెస్తారు…అదిప్పుడెందుగ్గాని వెన్‌ డూ యూ వాంటూ సీ ది సైట్‌ మేడమ్‌?

నాగే : మరీ చెట్టెక్కి కూచున్నారు? ఇదుగో… Six lakhs is too much… మీరు సరిగ్గా చెప్తే మా ఫ్రెంద్స్‌ another five families are visiting from the states… మరి చూ…

రవ : (మాటకి అడ్డం పడి, ఆరోపిస్తున్నట్లు) ఇదుగో మేం అన్నదమ్ములం ఒకటే మాటా ఒకటే బాణం…మా మధ్యన డివైడ్‌ ఎండ్‌ రూల్‌ పెట్టకండి……ఇండియా వొస్తే మా ఇంట్లో దిక్కండా వాళ్ళకి వేరే ఇళ్ళూ జాగాలూ ఎందుకూ…..? (క్రిష్ణ తోటి) చూడవయ్యా మీ బావ (కోటితో) ఆర్లక్షలే? అందులో మీకెంతండి? ఓ లక్షేనా…..?

కోటి : ( కొంచెం చికాగ్గా) ఊఁ లక్ష! మీరు చూస్తుండగానే?! నమ్మండి నమ్మక పొండి ఇందులో మాకు పెద్దగా మిగిలేదేం లేదు…..ఏదో ఇదొక సర్వీసు కింద చేస్తున్నాము మా పెట్రోల్‌ డబ్బులు మాకొచ్చెస్తే చాలు బాబూ… నలుగురికిళ్ళు కట్టించి చూపిస్తే అదొక తృప్తి! ఇచ్చెడు వానికి ఇచ్చును దైవం….

రవ : (క్రిష్ణతో) చూడు మీ బావ బీదరుపులు…..

గోపా : (క్రిష్ణని గమనించి పరిశీలనగా) ఇతను మీ బావమరిదా?

కోటి : అవునండి. హీ ఈజ్‌ మై వైఫ్స్‌ బ్రదర్‌ ఎండ్‌ దె ఆర్‌ ఆల్సో అవర్‌ రిలేషన్‌ ఫ్రం మై మదర్స్‌ సైడ్‌ సార్‌

గోపా : నీ పేరేంటన్నావు?

క్రిష్ణ : క్రిష్ణమోహనండి. జే క్రిష్ణ మోహన్‌

నాగే : జే అంటే…

క్రిష్ణ : (మొహమాటంగా) జనమంచి

రవ : జనమంచి వాళ్ళా? కళ్ళేపిల్లి జనమంచా గరీబ్‌ సాయిబ్‌ పేట జనమంచా?

క్రిష్ణ : ఏమోనండి !… (బావకేసి చూస్తాడు)

కోటి : గరీబ్‌ సాయిబ్‌ పేటేనండి. ఎప్పుడో మూడువందలేళ్ళ కిందట జనమంచీ డొక్కమంచీ ముక్కమంచీ ఊరుమంచీ దిబ్బమంచీ ఇలాగ పద్ధెనిమిది కుటుంబాలవాళ్ళు ఎక్కడ్నుంచో ఈ గరీబ్‌ సాయిబ్‌ పేటొచ్చి సెటిల్మెంటయిపోయేరుట. ఇప్పుడు మీరు అమిరికాలో సెటిలైపోయినట్టు….

రవ : ఇంటి పేరుకి తగినట్టూ మంచి కుర్రాళ్ళా వున్నావయ్యా! మీ బావెనక తిరిగితే ఆ మంచి కాస్తా ఊష్‌ కాకీ మని ఎగిరిపోతుంది జనంలో మిగిలిపోతావు జాగర్తా మరి!

కోటి : మంచితనానికీ మర్యాదకీ మీకాడే ట్రైనింగిప్పించాలి బాబూ! మొహం చూసి చెప్పీడానికి మీకాడేం ప్రియ దర్శిని ఉన్నాదేటండి? అలా ముద్రుళ్ళాగున్నాడు గాని జనాల్లోకొచ్చినప్పుడేనండి కుర్రాడి మంచి. అతన్ని నేను చెడగొట్టేదేటి మీలాటి నాలాటి పెద్ద మనుషులు నలుగురికి నేర్పుతాడు మోళీలు? పీటలు దిగి రానీ చూపిస్తాను నా పిర పిరలు అన్నాదిట. మావోడి మంచీ చెడ్డా మీకేటి తెలుసు, ఇంట్లో వున్న వాళ్ళం మమ్మల్నడగండి ఇతగాడి మంచీ చెడ్డా…

క్రిష్ణ : (నామోషీగా) ఎహే….ఎల్లండీ…..

రవ : అదేంటండీ అలాగన్నారు మీ బావమరిదిని మీరు ఎనకేసుకు రావాలి….మంచీ చెడ్డా అంటే గుర్తొచ్చేడు దుర్మార్గుడు… ఏవీ మా సంతాన క్రిష్ణన్‌ గాడి కాయితాలు తెస్తాఁవన్నారు తెచ్చేరా..? బిల్లుల మీద కూచున్నాడు కాయితాలిచ్చీదాకా కదిలీటట్టు లేడు. ఆళ్ళావిడ ఎప్పుడు కనిపించినా కారాపించీసి ‘ కాకితం యెన్నడా? ’ అని అగ్గగ్గలాడుతోంది……

కోటి : తేకేఁవండి మొన్నే రిజిష్ట్రేషన్‌ అయిపోయింది. నేనూ మా వోడూ ఏవో పన్లమీద తిరుగుతున్నాఁవు కాయితాలు పంపించటం కుదిరింది కాదు…(బేగ్‌ లోంచి తీసి) ఇవిగో కాయితాలు ఇదిగో రసీదు, చూసుకోండి!

రవ : (గబ గబా దస్తావేజులు తిప్పి, స్వగతం లాగ) ఇదేటిది తెలుగులో రాయించేరు?
(పైకి గట్టిగా) అరవ్వాళ్ళ జాగా తెలుగులో చేయించేరేటి రిజిష్ట్రేషను….ఆళ్ళకి అర్థం అవకుండానా?

కోటి : అరవ్వారి రిజిష్ట్రేషనయితే మటుకూ ఇప్పుడు అరవ డాక్యుమెంట్‌ రైటర్లెక్కణ్ణుంచొస్తారండి? ఇంగ్లీషులో అయితే టైప్త్లిసు బండ బూతులు బాదెస్తునారు ….మనకి తెలిసిన డాక్యుమెంట్‌ రైటర్చేత తెలుగులోనే పూచీ కత్తులన్నీ ఎత్తి రాయించేను…….మందగ్గిర మీకు అలాటి భయాలేఁవీ అక్ఖర్లేదు…. ఏదిలాగివ్వండి….చూడండి. (చదువుతాడు)

భీముని పట్నం తాలూకా భీముని పట్నం సబు డిపో చేపల దిబ్బడి పాలెం వాస్తవ్యులు శ్రీ అవ్వారి బాల సుందర రాజు సన్నాఫు లేటు పెద గంగ రాజు, మత్స్యకారం వారు…….అయ్యెన్నెస్‌ వజ్రబాహు కంటోన్మెంట్‌ పోస్టు బంగళా నెంబరు పదిహేడు వాస్తవ్యులు శ్రీమతి డాక్టర్‌ ఐరావతం సెంథిల్‌ నాథన్‌ వైఫాఫు శ్రీ సంతానక్రిష్ణన్‌ సెంథిల్‌ నాథన్‌ గృహకృత్యం వారికి రాయించి ఇచ్చిన క్రయ చీటి

రవ : గృహకృత్యం ఏటండీ ఆవిడి గోషాస్పటల్లో పెద్ద డాక్టరైతేనూ…?

కోటి : మరా సంగతి ముందే చెప్పేరు కాదే? పోన్లెండి మించి పోయింది లేదు…ఇన్‌కం టేక్స్‌ పర్పస్‌కి ఇలాగయితేనే బెటరు…..ఇదిగో ముఖ్యఁవయిన పోయింటు పూచీకత్తుల క్లాజు పకడ్బందీగా ఎత్తి రాయించేను విన్నారు కాదు…(చదువుతాడు) ఈ ఆస్తి మీ పుత్ర పౌత్ర వంశ పారంపర్యాభివృద్ధి పర్యంతమూ వాపీ కూప తటాక సమేతముగనూ, గృహ జల తరు నిధి నిక్షేపముల తోనూ మీ యదేఛ్చగా సుఖాన అనుభవించ వలెను. ఈ క్రయము అమలు పరుచుటలో మిమ్ములకు గాని మీ వారసులకు గాని మా వలన గాని మా వారసుల వలన గాని మా జ్ఞాతులవలన గాని ఎన్నడునూ ఏవిధమయిన తగాయిదాలూ కలుగజేయు వారము కాము. ఇహ మీదట ఈ క్రయం మూలకముగా ఏవిధమయిన సివిలు క్రిమినలు లావాదేవీలు తటస్థించిననూ అవి అన్నియూ మా స్వంత ఖర్చులతో, మా స్థిర చర ఆస్థుల జవాబుదారీ మీద మేమే స్వయముగా పరిష్కరించి ఈ క్రయమును మీ పేరిట నిరాటంకముగా అమలు జరుపగల వారము…ఇంత లాగ ఎవడూ రాయించడండీ! ఇదుగో (కాయితాలు బల్లమీద పడీసి) మీ సంతాన క్రిష్ణన్‌ గారూ సంతానం హేపీగా అనుభవించుకోమనండి!

రవ : వుట్టినే ఇస్తున్నట్టు మాటాడరేటి..కష్టార్జితం…జాలార్లు కదా ఆళ్ళ కాడేటుంటాయి స్థిర చరాస్థులు జవాబుదారీ చూపించీడానికి? చేపల వలా బుట్టానూ….

గోపా : (నిష్టూరంగా దీర్ఘంగా) ఆ వున్న చెక్కా ముక్కా మీ సంతానక్రిష్ణన్‌ గారు లాగీసేకా!

కోటి : చదివింపులు కష్టార్జితం ఎలాగయ్యేయి? హేటో గురువు గారి లాజిక్కు……జాలార్లనీసి అంత తక్కువెష్టిమేషన్‌ ఏసుకోకండి! కొమ్ము కోనాలు రెండు పడితే నెల్లాళ్ళు వైభోగం. డబ్బిస్తే మాత్రం సరియయిన చోట జాగా సెట్టవడం అదెంత అదృష్టం అనుకున్నారు. స్థల యోగం వుండాలి….ఆయనికి మీరు జాగా గిఫ్టుకింద ఇస్తనారంటే కన్యాదానం ఎంతో ఇదీ అంత పుణ్యం తెలుసండి!

రవ : నిజఁవే లెండి వాడికి ఫ్రీవే కదా! (సముదాయింపుగా) థేంక్సండీ..వ్యవహారజ్ఞులు! అక్కడ దొరకడఁవే అసాధ్యమనుకున్నాఁవు….

కోటి : యువార్‌ వెరీ వెల్కమ్‌ సార్‌! అసాధ్యాల్ని సుసాధ్యం చెయ్యటఁవే మన ప్రత్యేకత! మా మీద భరోసా వేసి మీరు హేపీగా ప్రశాంతంగా వుండండి బాబూ అని చెప్తే విన్రు కాయితాలమీద బెంగెట్టీసుకున్నారు! మనుషుల్లో ఉన్నాదండీ కాయితాల్లో ఏటున్నాది?

నాగే : O.. ప్రశాంతీ అంటే గుర్తొచ్చింది… I wanted to ask you.. ……..మిమ్మల్ని కిందటిమాటే అడగాలనుకుని I forgot పుట్టపర్తి వెళ్ళటానికి transportation ఎలాగో చెప్పండి కోటీ గారు…. Trains are better or.. బస్సు బెటరా?

కోటి : బస్సయితే బెష్టండి మేడమ్‌! యూ ప్లీజ్‌ టేక్‌ ది వీడియో కోచ్‌ బస్‌ ఆప్షన్‌ సో దట్‌ ది చిల్డ్రన్స్‌ ఫీల్‌ హేపీ! తెల్లారి ఆరు గంటలకి ఇక్కడెక్కితే సాయంత్రానికల్లా అక్కడ దిగిపోతారు. లింగరాజు డాక్ట్రగారనీసి మా బెష్టు ఫ్రెండు. సాయి డివోటీస్‌. ఆళ్ళ వీడియో కోచయితే పిల్లల్తోటి మీకు పూచీ పేచీ వుండదు. మా డాక్ట్రగారిది బ్రెమ్మాండమయిన టేష్టు లెండి. హమ్మాప్కే కవున్‌, దిల్‌ వాలా దుల్హణియా వో జాయేంగే ఇలాటి బంపర హిట్‌ మూవీలు చూసుకుంటూ మీరిలాగ చిన్న కునుకు తీస్తూ వుండగా అలాగ ప్రశాంతీ నిలయంలో దిగిపోతారు…..బస్సులోకే మీ కాళ్ళ కాడికి కాఫీలూ టిఫిన్లూ భోజనాలూ సమస్తం సప్లయ్‌ చేస్తారు. ఆ ఉప్మా వుంటాదండి …..పుట్టపర్తి వెళ్ళీ తోవలో తిన్నంత టేష్టీ వుప్మా నా జన్మలో ఎక్కడా తిన్లేదంటే నమ్మండి….మిరప కాయ కూడా వొదలబుద్ధెయ్యదు.

నాగే : (భక్తిగా) O yeah! రుచంటే సాయి సుధ!

కోటి : మరలాగే అనుకోవాలండి…ఇంట్లో మా ఆడాళ్ళు చేసిన వుప్మాలు ఎత్తుకెత్తు నెయ్యి పోసినా ఆ రుచేదండి?

క్రిష్ణ : అక్కతో చెప్తానుండండి!

కోటి : చెప్పు నాకేం భయఁవా? అది చేసిన టిఫిను నాకూ పిల్లలికీ పెట్టి ఆఫీసుకి పంపించీసి తనకీ మా అమ్మకీ బొల్లయ్యరు కొట్టునుండి ఇడ్లీలు తెప్పించుకుంటుంది మీ అక్క. సేమియా పాయసం వొక్కటే దానికొచ్చిన పిండి వంట….. మిమ్మల్నేటంటాను మీ అమ్మననాలి…..చదువొక్కటి చెప్పించెస్తే అయిపోయిందా? ఆవిడొకర్తి, మీ ఊకా మావయ్యోకడూ …..చదివీ చదివీ పుస్తకాలు చదివీ మని పాటే పాట……….

గోపా : (ఆశ్చర్యంగా) ఊకా గారు?? ఊకా గారు మీ చుట్టాలా?

కోటి : చుట్టాలేటండి స్వయానా ఈయన మేనమావ..

క్రిష్ణ : అవునండి మా మాఁవయ్య!

కోటి : ఈళ్ళ ఫేమిలీలో కాంబాబనీసి పిలుస్తారు…..(ఎత్తిపొడుపుగా) వారు ఊరుమంచీ వీరు జనమంచీ….ఆయన మీకు తెలుసా ఏటండి…

గోపా : ఆయన పొయెట్రీ కధలూ అవీ చదివేనండి…. prolific writer …..బాగా ఫేమస్‌ కదా…! ఈ వూరేనా?

కోటి : ఈ ఊరు కాదండి హైడ్రాబాడ్‌…..(క్రిష్ణతో) వేసవి శలవుల్లోన ఏవో కవులమీటింగులున్నాయి కావోలమ్మా? వొస్తున్నారన్నారండి…..మా వోడూ కవేనండి….ఇతనేం తక్కువ తిన్లేదు…

నాగే : (అతిశయంగా, దెబ్బ తిన్నట్టూ) ఇదుగో! మా గోపీ అలా హంబుల్‌గా వున్నాడు గాని He is a very fine writer…. you know? కవన గోపాలం అని చదివేరా?

క్రిష్ణ : ఆఁ ఆఁ కవన గోపాలం మీరు రాసేరా?

గోపా : అదెప్పటిదో! (మాట మారుస్తాడు)…..నువ్వేం రాస్తున్నావు…చెప్పు?!

కోటి : (తనలో) రామేశ్వరం వెళ్ళినా శనేశ్వరం తప్పలేదు. వ్యవహారం ఫైసల్‌ చేద్దామని అమిరికా వోడి దగ్గిరికొస్తే ఈళ్ళిక్కడ కవుల మీటింగు పెట్టెస్తారో ఏటో! (పైకి) మా వోడూ కవేనండి. మొన్న విజయవాడెళ్ళి ప్రైజు కూడా అందుకునొచ్చేడు….ఏటమ్మా ఆ కవిత్వం? చదువూ…? మండేలా మండేలా…

గోపా : (ఆసక్తిగా) అచ్ఛా! ఏదీ…?

క్రిష్ణ : అబ్బా ఇక్కడెందుకు బావగారూ…

కోటి : తప్పులేదు చదువమ్మా. విద్యున్నది దాచుకోడానికా? పెద్దవాళ్ళొచ్చి అడిగినప్పుడు కాదనకుండా మనకి తెలిసిన్నాలుగూ గడ గళ్ళాడి ఏకరబెట్టెస్తేనే ఆ విద్యకి శోభ….(తొడ గిల్లి) ఇతను కవిత్వం వింటే గానీ జాగా కొనీటట్టు లేడు….మురిపించుకోకుండా చదువ్‌…….

క్రిష్ణ : (తప్పనిసరిగా)….అంతా గుర్తులేదు….

కోటి : గుర్తున్నమటుక్కే చదువు….అయినా మరిచిపోడానికి ఇదేఁవన్నా బ్రహ్మవిద్యా? చివర్లంట రైమింగ్‌ వర్స్డు వేసుకుంటూ పోతే అదే కవిత్వం….చదవ్వై సొండు గాడివి…..

క్రిష్ణ : (పౌరుషంగా) అలాగే పొయెట్రీ అంటే అంత చవగ్గా లేదు లెండి…అంతరాంతర జ్యోతిస్సీమల్ని వెలిగించాలి……

కోటి : సిగరట్‌ లైటరిమ్మన్నావా?

నాగే : అతన్నలా వెక్కిరిస్తే అతనేం చదువుతాడండీ…

కోటి : వుట్టినే ఇగటాలకన్నానండీ…..కవిత్వం విలువ మాకు తెలీకేఁవండీ. చచ్చి ఏ స్వర్గానున్నారో మా నాన్నగారు రోజూ పొద్దుట లెగ్గానే ఓ పుంజీడు పద్యాలో శ్లోకాలో రాయకుండా కాఫీ చుక్కైనా తాగీ వాళ్ళు కారు…..

గోపా : ఎవరండీ మీ నాన్నగారూ…?

కోటి : పండుతొండ మేషారంటారండి……పోయేర్లెండి మీకు తెలీదు…చెవిటి రాణీ కాలేజీలో సాంస్కృట్‌ పండిట్‌ చేసి రిటారయిపోయేరు….ముసిలికాలంలో స్టేంపు వెండరు చేస్తే కాని దినం వెళ్ళింది కాదండి! కవిత్వాలే కావలిస్తే మా పాతింటికి రండి….అటక నిండా ఇవే…..మొన్నే ఇంక విసుగొచ్చి అద్దెల వాళ్ళ పిల్లల్ని కాగు పొయ్యిలోకి వేసీసుకో మన్నాను…. మా నాన్నగారికీ మీలాగే కవిత్వాలంటే వెర్రండి! నాకింకా గుర్తేను….ఇంక పోతారనగా ముందు రోజు నన్ను పిలిచి ” వొరే చిన్నవాడా! కవిత్వాలొద్దు నాన్నా! డాక్యుమెంట్‌ రైటరు నేర్చుకో! టైపూ షార్ఠేండూ నేర్చుకో! ” అని చేతిలో చెయ్యి వేయించుకున్నారు…(తెప్పరిల్లి) చదువమ్మా నువ్వేగం చదివీ!

క్రిష్ణ : (నెమ్మదిగా చదువుతాడు)

ఆఫ్రికా హృదయాలు నిండేలా
అంతటా స్వప్నాలు పండేలా
ఆలోచనా శిఖలు మండేలా
అందరం పచ్చగా వుండేలా

అవును
చివ్వున నినాదమై లేచావుగా మండేలా
అవునవును
క్రెవ్వున కేకై మ్రోగావుగా మండేలా
నీ జాతి కన్నీళ్ళ చారికలలో చంద్రుడై ప్రతిఫలించిన వేళ
నీ చూపు శతృవును దావాగ్ని కీలలా ముట్టడించిన వేళ

స్పర్శించు మిత్రమా స్వాతంత్య్ర పవనాలు
వర్షించు….? స్వా…..?!
……..ఏదో వుంది! మర్చిపోయేను…….

నువ్వు చాచిన ఈ నల్లని చేతినే అందుకుంటాము
నువ్వు రాసిన ఈ చల్లని గీతినే పాడుకుంటాము

(అభిప్రాయం కోసం గోపాల్ని చూస్తాడు)

గోపా : బావుంది..కానీ..చల్లని గీతి ఏంటి? రైమింగ్‌ అయిందనా?

కోటి : నేను చెప్పేను కదండి…అంటే అన్నాడంటారు. నాతోటి కవిత్వాలు మాటాడాలంటే మావోడికెంత టెక్కో! ఆళ్ళ సర్కిల్‌ వేరు వారి లెవిలు వేరు. ఏటుందండి ఇందులో కూసు విద్య…(నవ్వుతూ)
కానీవోయ్‌ గురూ వో మండేలా
కాగు బిందీ డేగిసాలూ నిండేలా
స్థాళీ పాకం వంటలు వండేలా
ఓ కాణో పరకో నీకూ ఉండేలా…….

గోపా : తిప్పి తిప్పి చివరికి అక్కడికే తీసుకొచ్చేరు…..

కోటి : ఇతనేదో రాస్సేడు ఆళ్ళేదో ప్రైజిచ్చీసేరు గాని…ఓ కాణో పరకో లేకపోతే ఆయనలాగ జైళ్ళంట పడి తిరుగుతాడంటారా! (గోడ గడియారం పన్నెండు కొడుతుంది) అదుగో జయం…..! (నాగేశ్వరితో) మరి నేను చెప్పవలిసింది చెప్పేను…చూడండి మీ ఇష్టం…..(వెళ్తాం అన్నట్టు లేచి నించుంటారు)

నాగే : మీరలా చెప్తుంటే let me be frank….tempting గానే వుంది కోటీ గారూ….మా బావగారేమో మీదంతా మాటల గారడీ అంటారు….(నవ్వుతుంది) O I am totally confused… మేం కొనెళిపోతే ఎవరైనా occupy చేసేసేసుకుంటే? మంచి watchman ఎవడైనా దొరుకుతాడా….?

కోటి : దొరక్కపోడానికిదేం అనుపానఁవా పులిపాలా… వాచిమేన్లకేటి మేడమ్‌ నివగాం కిచ్చాడా బైరిపడా అటుసైడు కరువొచ్చి పనుల్లేక మలమల్లాడతన్నారు….మీరు నెలకో పది డాలర్లిలాగిసిరెస్తే మీ సైటు కనిపెట్టుకుని పడుండటానికి వందమంది లైను కడతారు……ఇతన్నడగండి! (క్రిష్ణతో) ఎవరమ్మా అతను నివగాఁవా మొన్న ముషిడివాడ మన సైటు మీదికొచ్చి బండికడ్డంగా పడిపోయేడు? ” చిమింటు కట్టలు రెండీసి రెండీసి ఒక్క భుజాన్నేసుకుని మోసెత్తాను బాబూ….పనిప్పించు బాఁవు వింజినీరు గారూ… ” అని కళ్ళనీళ్ళ పర్యంతఁవైపోతేడు……..మీ దయ వల్ల పనోళ్ళకేం తక్కువ లేదు…

క్రిష్ణ : నివగాం కాదు బావగారూ అచ్యుతాపురం…..ఇదే ఫస్టైము గావాల ఇక్కడికి రాడం…బేజారయిపోయి కళ్ళంట్నీళ్ళు పెట్టీసుకుంటున్నాడు…….

గోపా : (ఆదుర్దాగా) పనిచ్చేరా? ఇచ్చేరా…?

క్రిష్ణ : మా బావగారికి తెలిసినోలున్నారు సార్‌ సన్యాసి రావు గారనీసి. ఆయన్దగ్గిరిప్పించేరు…… మా పనోళ్ళు మాకే సరిగ్గా సరిపోతారు సార్‌…మావన్నీ చిన్న వర్క్‌..

కోటి : (క్రిష్ణ కాలి మీద బూటుతో తొక్కి) చిన్న వర్క్సు ప్రస్తుతానికండి ఇతని చదువొకటి అడ్డుందని చిన్న ప్రోజక్స్టే టేకప్‌ చేసేము. ఎన్నారై నగర్‌ అనీసి కిలారు బ్రదర్స్‌ తోటి త్రీ క్రోర్స్‌ ప్రోజక్టొకటి టేకప్‌ చేస్తనాఁవండి…..(నాగేశ్వరితో, గుండెలమీద చెయ్యేసుకుని) మీ మంచికోరి చెప్పిన మాటండి….ది సైట్‌ ఈజ్‌ ఎ జామ్‌ ఎండే క్రీమ్‌ ఎండే గోల్డుమైన్‌… మరచ్చూసుకోండి. (రవణారావుతో) ఎళ్ళొస్తాం గురువు గారూ శాన దయుంచండి….(గోపాల్‌తో) గుడ్‌ నైట్‌ ఎండ్‌ స్వీట్‌ డ్రీమ్స్‌ సార్‌!…(మెట్లు దిగిపోతారు. గోపాల్‌ వాళ్ళతోటే మెట్లు దిగి గేటుదాకా వస్తాడు)

(బయటికొచ్చి బండి స్టార్ట్‌ చెయ్యబోయి ఆగి)

కోటి : ఏటోనువై నానుముచ్చు బేరం తెగదూ ముడి పడదూ!

క్రిష్ణ : అబ్బా ఆకలేస్తంది బాబూ……….

కోటి : ఆకలి దంచుకుంటోంది….బైట తినెద్దాఁవా? ఇంతద్ధరాత్రి హొటల్లేటుంటాయిలే! ఇంత సేపు కూచోబెట్టి మాటాడేడు గాని కాఫీ చుక్కలన్నా పోసేడు కాడు చూడు ఠొప్పాసి నాకొడుకు….

క్రిష్ణ : మీరు కాఫీ టీ అవీ తాగరనీసి తెలుసు కాబోలు.

కోటి : అబ్బే ఈడా? ఒంటి మీద మట్టి కూడా ఎరువివ్వడు, ఇతను కాఫీ ఇస్తాడా?…..మీ ఇంటికెల్దాఁవా మా ఇంటికెల్దాఁవా? మా ఇంటికొద్దులే మీ ఇంటికే పదా….సెకెండ్షో వొదిలీసేరు. తిడితే తిట్టింది గానీ ఏ మాటకామాటే చెప్పుకోవాలి మీ అమ్మ పెట్టినట్టు అన్నం ఎవరూ పెట్టరు…పదా….

(గేటు దగ్గర్నుండి గోపాల్‌ కేకేస్తాడు)

గోపా : ఇదుగో ఏయ్‌ బాబూ…!

క్రిష్ణ : సార్‌! పిలిచేరా? (దగ్గిరికెళ్తాడు. కోటేశ్వర్రావు బండి మీదే కూర్చుని చూస్తుంటాడు)

గోపా : Just a minute! ఆ తుల్సికోట దగ్గిరికి రా! ప్లాట్సవీ కాదు గానీ…మీది ఈ వూరేనా?

క్రిష్ణ : ఈ వూరే సార్‌..

గోపా : (చిన్నగా) ఇదిగో! నాకు వూరల్లా తిరగాలనుంది…..ఒక్కణ్ణే!

క్రిష్ణ : దాందేఁవుంది సార్‌! వెంకటేశ్వరా టేక్సీ సర్వీసు మా బావగారి ఫ్రెండ్స్‌దేనండి…కారైతే కారు వేనైతే వేనూ బుక్‌ చేయిద్దాఁవు…

కోటి : (కుతూహలంగా మెడ ఎత్తి) వారికేం కావాలంటే మొహమాటం ఒద్దూ మన ఫోన్నెంబర్లవీ ఇవ్వమ్మా..!

గోపా : ప్చ్‌ ..కారు గురించి కాదు బాబూ…

క్రిష్ణ : వూఁ…?

గోపా : నువ్వు….నువ్వు నాతో కలిసి తిరుగుతావా? నాకిక్కడ ఎవరూ…

క్రిష్ణ : (అయోమయంగా) నేనా సార్‌? (మొహమాటంగా) మీ మేడమ్‌ గారూ అన్నయ్య గారు ఫేమిలీ అంతా కల్సి సైట్‌ సీయింగ్‌కి వెళ్తాఁవంటే చెప్పండి…..

గోపా : (చికాగ్గా..) వాళ్ళ పన్లు వా… (నిగ్రహించుకుని) వాళ్ళతో కాదు! సైట్‌ సీయింగ్‌ అని కాదు. ….(విడమర్చి చెపుతున్నట్టు) గుళ్ళూ గోపురాలూ బీచీలూ కావు……గుళ్ళకీ షాపులకీ తిరిగి తిరిగి ప్రాణం విసుగేస్తుంది….(నవ్వుతాడు)….వూరికే నాకు ఈ వూళ్ళో వీధులూ బజార్లూ లైబ్రరీలూ ఇళ్ళూ అన్నీ …మనుషులు మసిలే చోట్లన్నీ తిరగాల్ని వుంటుంది….నేను చిన్నప్పుడు ఇక్కడే పెరిగేను….ఇప్పుడంతా మారిపోయింది…..నాకు ఎవరూ తెలీదు కదా…. I feel like a total stranger ……ఒక్కణ్ణే ఎక్కడికెళ్ళినా ఏదో లోన్లీగా వుంటుంది…. you know …

క్రిష్ణ : (సందేహంగా) నేను…నాతో ఏం చూస్తారు సార్‌ మా ఇల్లు కూడా పెద్ద బాగోదు….ఆ సందుల్లోకి మీరు రాలేరండి…….

గోపా : (వారిస్తున్నట్టు) అలాటిళ్ళు చూడాలనే…. (ఎలా చెప్పాలో అర్థం కానట్టు ఆలోచించి) ఇదీ ఒకరకం సైట్‌ సీయింగ్‌ అనుకో! (స్థిరంగా) Yes! This is a different kind of site-seeing. I don’t want to visit dead attractions. I want to see places alive with people…..you know?! నువ్వు నా గైడువనుక్కో…. I’ll pay your fees ….

క్రిష్ణ : (కంగారుగా) అచ్చీ ఫీజులేంటి సార్‌ ఫీజులకేటున్నాది…..(అనుమానంగా) అంటే ఎలాటి సైట్సండి?

గోపా : నువ్వు మామ్మూలుగా పొద్దున్నే లేచి ఎక్కడెక్కడి కెళ్తావో అలాంటి సైట్లు….నేనొక్కణ్ణే అయితే ఎక్కడికెళ్ళాలో తెలీదూ…. and I won’t fit in..

క్రిష్ణ : పొద్దుటేనా? పొద్దున్న లేవగానే పాల పేకట్లకెళ్తాను…..తరవాత మా అమ్మకి కొళాయి నీళ్ళు. తరవాత కాఫీ తాగీసి డంగలా కెళ్తాను….?!

గోపా : డంగలావా? డంగలా అంటే?

క్రిష్ణ : డంగలా అంటే……పంది మెట్టు మీద…….నక్కప్పల్నారాయణ గారి డంగలా సార్‌! ఎక్సర్సైజులకి సార్‌ వెయిట్సు…దండీలు బస్కీలు…..

గోపా : సరే అక్కడికే పదా. Tomorrow morning….?

క్రిష్ణ : (అనుమానంగా, నవ్వాపుకుంటూ) అక్కడేం జిమ్స్‌ లాగుండదు సార్‌! బుగ్గి బుగ్గిగా వుంటుంది….

గోపా : అలాటి బుగ్గిగా వుండే ప్లేసెస్‌కి తీస్కెళ్తావనే నిన్ను బతిమాల్తునానోయ్‌! పాష్‌ ప్లేసెస్‌కయితే I could always go with Nagoo and kids …..ఏం? వొస్తావా రేప్పొద్దున్న?

క్రిష్ణ : డంగలా మా ఇంటికి దగ్గిర సార్‌ మీరే మా ఇంటికొచ్చీండి….?

గోపా : మీ ఇంటికా? Directions ఇస్తావా?

క్రిష్ణ : డెరెక్షన్సేం అక్కల్లేదు సార్‌ చేపలగ్గురారం బీచీ బ్రెమ్మం గారి మఠం దగ్గిర జనమంచి వాళ్ళిల్లంటే మీకు ఏ రిక్షావోడయినా చెప్పెస్తాడు…..

కోటి : (బండి మీంచి మెడ ఎత్తి అసహనంగా) ఏంటి నన్ను రమ్మంటావా? (చిన్నగా) ఏటి కవిత్వాలా?

క్రిష్ణ : లేదు బావగారూ ఒచ్చీసేను (బండి స్టార్ట్‌ చేసిన చప్పుడు).

మూడవ స్థలం.
(అమోఘరత్నం గారిల్లు.)

కోటి : నెమ్మదిగా చప్పుడు చెయ్యకుండా తియ్యి తలుపు….

క్రిష్ణ : అందరూ పడుక్కున్నట్టున్నారు..

(లోపల్నుండి అమోఘ రత్నం తుళ్ళిపడి లేచినట్టు గట్టిగా)

అమో : ఎవళ్ళు పడుక్కున్నారు….అమ్మో దొంగ….. నాయినా నువ్వా? ఇంకా కంబైన్డ్‌ స్టడీ చేసుకోడానికి తవిటి రాజు దగ్గిరికి వెళ్ళేవనుకున్నాను సెకెండ్షో కెళిపోయేరా?

కోటి : సెకెండ్షో కెవడెళ్ళేడండీ..అమిరికా నుండి పెద్ద ప్రొఫెసిరు గారొస్తే మీ వోడ్ని పరిచయం చెయ్యడానికి తీసుకెళ్ళేను…ముందూ వెనకా చూసుకోకుండా బడ బళ్ళాడ్డమే తప్పించి నా మనస్సు తెలుసుకున్నారు కాదు….

అమో : నాకెందుకు తెలీదూ నీ మనస్సు గుంటవెధవని జాగాలనీ కంట్రాక్టులనీ డబ్బుల రంధిలో తిప్పుతునావు….మా రాఁవయ్య కాబట్టే మా భూఁవమ్మి పెట్టేడనీ! నీ వుపకారం మరిచిపోను తండ్రి తండ్రీ!

కోటి : తిప్పితే తిరిగిపోడానికి చిన్న కూచా బొప్పా? మీతోటి తగువుకి నాకు ఓపిక లేదు గానీ ముందు అన్నం పెట్టండి…(టేబిల్‌ దగ్గర కూర్చుని) భానేదీ?

అమో : (వెక్కిరింపుగా) భానేదీ?….మేడమీద పడుకున్నారు మీ భానూ పేనూ. పెళ్ళాం పిల్లలూ ఇప్పుడు గుర్తొచ్చేరా?

కోటి : నన్ను తిట్టకుండా మీకు దినం గడవదు… ” బీత్త్‌ గయే దిన్‌ అల్లుడ్ని తిట్టకుండానే ” అని బాధ పడతారని అక్క వరసన్న అభిమానంతోటొస్తాను..మీరు పెట్టిన్నాలుగూ తిండానికి.

అమో : నా వంట బావుంటుందనొస్తావు (వడ్డిస్తుంది) బైటయితే ఖర్చు నీకు!

కోటి : (క్రిష్ణతో) ఏటా గురువు గారు తులిసి కోటెనకాల నీతోటి గుస గుసలు?

క్రిష్ణ : ఆయనకి సైట్‌ సీయింగ్‌ చేయించాలిట….

కోటి : ఓసింతేనా. నరహరికి ఫోన్‌ చెయ్యి బండి కావాలని….(అత్తగారితో) నెయ్యి వెయ్యండి.

అమో : నెయ్యిలేదు నాయినా నూనె వేసుకో! వెన్న దాస్తే నీ చిన్నకూతురు తినీసింది….

కోటి : మీ ఇంట్లో నెయ్యి లేదని చెప్పండి దాన్నెందుకంటారు… ” అల్లుడుతోటొచ్చినోడికి నూని లేదూ అల్లుడు గారికి నెయ్యి లేదూ ” అందిట వెనకటికి మీలాటత్తగారే…అలాగుంది మీ మర్యాద.

అమో : రోజూ వొచ్చే అల్లుడివి చాలు నీకీ మర్యాద.

క్రిష్ణ : బండి కాదు బావగారూ…..ఆయనకి ఈ వూర్లోన గల్లీలూ లైబ్రీలూ ఇళ్ళూ స్లమ్సూ అన్నీ చూడాలనుందిట…..నన్ను ఊరు చూపించడానికి రమ్మన్నారు.

కోటి : (ఆశ్చర్యంగా) ఆఁ? అమిరికా వోళ్ళు తిరపతీ అన్నవరం అనడిగినోడ్ని చూసేను! నాకు మొదట్నుంచీ డవుటేనమ్మా. మనిషి అదొక వాటంగా ఉన్నాడు. బీచొడ్డున బంగళా కట్టిస్తానువై బాబూ అంటే ఏదో అతన్లో అతనే గుణించుకుంటాడు కాని మొహం ఎత్తేడు కాడు చూసేవా? అమిరికాలో కుళ్ళు కాలవలూ స్లమ్సూ వుండవు కదా దీవేస్తంది గావాల. మన రాఁవులమ్మకీ ఎల్లమ్మకీ చెప్పి కల్లు పాకల సైడు తీసికెళ్ళు ఆయన తనివి తీరినన్ని స్లమ్సు! అదీ మంచిదేలే ముందు స్లమ్సన్నీ చూపించి ఎన్నారై నగర్‌ చూపిస్తే దాన్లోని మజా ఏటో తెలుస్తుంది. ముందు అతనిక్కావలిసిన చెత్త కుప్పలూ మురికి వాడలూ అన్నీ చూపించీ. (చివాట్లు పెడుతున్నట్టు) కవిత్వాలడిగితే మురిపించుకోకుండా చెప్పీ, తెలిసిందా? ముద్దొచ్చినప్పుడే సంకెక్కి పోవాలి.

క్రిష్ణ : (పరధ్యానంగా) వూఁ…

అమో : ఇందాకట్నించీ చూస్తునాను నోట్లో పిడస నవఁలవూ మింగవూ ఏఁవిట్రా ఆ తిండీ?

క్రిష్ణ : అ ఆఁ….. నువ్విందాక తవిట్రాజంటే గుర్తొచ్చేడు….బావగారూ!

కోటి : ఊఁ?

క్రిష్ణ : మన కంటే చిన్నోడయితే బెల్లఁమ్ముక్క…

కోటి : ఊఁ. (ఉషారుగా) మన కంటే పెద్దోడయితే మర్దనా….చెప్పు!

క్రిష్ణ : మరి మన సాటివాడయితే….?

కోటి : (ఆలోచించి) మన సాటోడితోటి డీల్‌ చెయ్యటం…అమ్మా అదే అన్నిటి కంటే పరమ కష్టం బెదరు! మా ఆఫీసులో ముప్పూడి వాడ్ని చూసేవు కదా! ఆడూ నేనూ ఒక్కియరే సర్వీసులో జాయినయ్యేఁవు. చిన్నప్పట్నించీ ఒక్కంచం ఒక మంచం అన్నట్టుగుండీ వోళ్ళం. ఆడు ఓవర్‌ టైమనీసి ఉల్ఫాగా డబ్బులు చేసుకుంటుంటే నేనేం అనలేదు. మరి నేను వ్యాపారాల మీద తిరిగి కాణో పరకో చేసుకుంటే ఆడికెంత కన్నెర్రో చూసేవా? వాటర్‌ కూలర్‌ దగ్గిర కనపడి ఏటి బావా కులాసా? అంటే అసలు నేనెవరో తెలీనట్టు మొహం దుంప లాగ అటు తిప్పుకుని పోతునాడు. అన్నదమ్ముల్లాగుండీ వాళ్ళఁవి! మన వల్ల ఎన్నో వుపకారాలు పొందేడు. మరేదీ? ఆ రిగార్డేటుంచుకున్నాడా? అంతేనమ్మా! నీటికి నాచు తెగులు జాతికి జాత్తెగులూ…..

అమో : ఏం నాన్నా తవిటిరాజు నిన్నేఁవేనా అన్నాడా?

కోటి : ఎవరు ఆ కోఁవట్ల కుర్రాడా?

క్రిష్ణ : ఊఁ…(అమ్మతో) అబ్బే లేదమ్మా…వుట్టినే! అతను లెఖ్ఖలు బాగా చేస్తాడు…

కోటి : (అల్లరిగా) అనీసి నీకు దొబ్బు తెగులుగా వుందా? మా ముప్పూడి బావ లాగ…..

క్రిష్ణ : నాకెందుకూ. నేనూ చేస్తాను లెఖ్ఖలు. (ఉక్రోషంగా) ఎప్పుడు చూసినా పిడి కొట్టుకుంటూ కూచుంటాడు…..మేథ్సొస్తే సరా?! ఇంగ్లీషేం రాదు లెండి! Thus అనడానికి “దుస్‌ ” అంటాడు……(నవ్వుతాడు).

కోటి : ఎవడో ఆఫ్రికాలో మండేలా వోడి గురించి గుండెలు కరిగేలా రాస్సేవు కవిత్వాలు. నీ క్లాసులో వున్న తవిట్రాజంటే నీకు కన్నెర్ర…శంకర మఠంలో ప్రతీ ఆదివారం ధర్మో రక్షతి రక్షితహా అని లెక్చర్లు పడ దంచీసి దశరాలకి తిరపతెళ్ళి ఆళ్ళింట్లో పిల్లితో సహా అందరికీ గుళ్ళు కొట్టించెస్తాడు మా ముప్పూడి బావ. ఆడి చిన్నప్పట్నుంచీ ఫ్రెండుని, తెల్లారి లేస్తే మొహం మొహం చూసుకుంటే గాని దినం వెళ్ళదు నామీద ఆడికి పీకల దాకా వున్నాది కడుపు నొప్పి! (చెయ్యి తిప్పి) హ్హేటో….! మా నారాయణమూర్తి బాబన్నాడు కదా…..మనిషికొక్క దొబ్బు తెగులు మహిలో సుమతీ!

క్రిష్ణ : దొబ్బు తెగులంటే ఏటి బావ గారూ? జెలసీవా…?

కోటి : జెలసీ అంటే కన్నెర్ర కదూ?! ఎన్వీ అంటే..? అదో రకం దొబ్బు తెగులు కావోలు. ప్రొఫషనల్‌ రైవల్రీ అంటాడు సన్యాసిరావు గారు….. ఇంగ్లీషులో ప్రతీ దానికీ శాస్త్ర ప్రకారం అష్ట విధాలు తీస్తారు. దీన్లో మళ్ళీ రక రకాల్లే……. మొగోల మధ్య ఇదో రకం…ఆడోల మధ్యన అదో రకం. మా అమ్మకీ ఆ కందర్ప వాళ్ళావిడికీ చూడు. పచ్చ గడ్డి వేస్తే భగ్గుమంటుంది…… మంచివాళ్ళు కారా అంటే అదీ లేదు! జెలసీ! ఎన్వీ! రైవల్రీ…..కన్నెర్ర…. మచ్చరం….. కడుపునొప్పి…..చెప్పడం కష్టం గురూ! తప్పదు! (కంచం పట్టుకుని లేచి) మీ కవుల్లోన ఎవరూ వీటి గురించి రాయరేం! ఎప్పుడూ మానవత్వం మరో ప్రెపంచం సోదర భావం దీన జనోద్ధరణా సర్వ మత సమానత్వం అనీసే రాస్తారు కదూ….అవున్లే లేకపోతే మీకు ప్రైజులెవడిస్తాడు!

క్రిష్ణ : చలం గారు రాసేరు..జెలసీ అని.

కోటి : మరాయన రాసిన బుక్కు చదివేవా….? దీనికేటి మందు కనిపెట్టేడా?

క్రిష్ణ : ఏమో! చదివేను…..చదివినప్పుడు బావున్నట్టుంటుంది! (విడ్డూరంగా) రమణాశ్రమం వెళిపోయి మరి రాయడం మానీసేరు……..!

కోటి : మరి మీ కవులందరూ ఆయన రాసిన బుక్కు చదివి ఏ దొబ్బు తెగుళ్ళూ లేకుండా హేపీగా వున్నారేటమ్మా? (పగలబడి నవ్వి) ఇదేటి చూసేవు…..మా మాఁవ….(చెప్పబోయి ఆగిపోయి) ఒద్దులే కుర్రాడివి…..కడుపులో ఉన్న తెగుళ్ళ గురించి రాసుకుంటే చెండాలంగా ఉంటాది! మండేలా వోడి మీద రాసుకో!! ప్రైజులూ అవీ చేసుకోవచ్చు. నువ్వు బుక్కులు రాసి రాసి ముసిలోడివైపోయేక శ్రీశ్రీ గారి లాగ నీకూ బొమ్మ పెడతారు.

అమో : మీ బావ మాట వినకు నాన్నా! స్పర్ధయా వర్ధతే విద్యా అని సాటి వాళ్ళ మధ్య అలాగ మెరమెచ్చాలుంటాయి అవి సహజం. దానికేఁవిటున్నాది…….

క్రిష్ణ : నీకూ కమలత్తకీ మధ్యనున్నట్టుగా?

అమో : అవునురా అంట్ల చిప్ప వెధవా…గుడ్డొచ్చి పిల్లని భ్రమించిందిటా! ఇహ చాలు గీతోపదేశం వెళ్ళి చేతులు కడుక్కుని డాబా మీద పడుక్కోండి పొండి.

(పక్క బట్టలు పట్టుకుని వెళ్తారు)

రెండవ అంకం

ఒకటవ స్థలం
(అమోఘ రత్నం గారిల్లు. తెల్లవారు ఝాము ఐదు గంటలు. నైసు (ఐదేళ్ళు), బూర(నాలుగేళ్ళు) గౌన్లేసుకుని, వల్లి (ఏడాదిన్నర) లాగేసుకుని వాకట్లో చేరతారు. క్రిష్ణ తువ్వాలు రాజపుత్రుల్లాగ తలపాగా చుట్టుకుని ఒక చేతిలో చీపురు కట్ట ఇంకొక చేతిలో అంట్ల గిన్నెల్లోది పిడి ఉన్న మూతా కత్తీ బల్లెం లాగ పట్టుకుని)

క్రిష్ణ : నైసు ముండా! బూర ముండా!! వల్లి ముండా!!! నా సైనికులారా! నా మహా ప్రజలారా!!

పిల్లలు : (వరసగా లైన్లో నించుని) వూఁ..

క్రిష్ణ : వూఁ కాదు మూర్ఖులారా…ప్రభూ అనాలి!

పిల్లలు : ప్లబూ…

క్రిష్ణ : ప్లబూ కాదు.. సంటిముండలు సరేలే! మీ లాటి సంటిముండలకీ ఎంటిముండలకీ చిన్న చిన్న పాపలకీ పిట్టలకీ ఉడతలకీ ఎక్కాలు కూడా సరిగ్గా రాని ఇన్‌సిగ్నిఫికెంట్‌ క్రీచర్సుకీ రాజా ఎవరూ?

పిల్లలు : నువ్వే!

క్రిష్ణ : (కరుగ్గా) కాదు!

బూర : (సందేహంగా) కిట్టమాయ్య….

క్రిష్ణ : ఖాథు! ధిక్కారము!!

నైసు : మీరే ప్రభూ!

క్రిష్ణ : గుడ్‌ బోయ్‌! అందుకే నువ్వు నా సేనాధిపతివి.

బూర : షి ఈజ్‌ నాటే బోయ్‌…

క్రిష్ణ : సైన్యంలో ఉన్నప్పుడు బోయే….! ఊఁ చెప్పండి! మీ బొజ్జల మీద స్కెచ్చి పెన్నులతో ఆవు బొమ్మలూ పిల్లి బొమ్మలూ పిట్ట బొమ్మలూ వేసే ఆ కళా పిపాసి ఎవరతను?

పిల్లలు : మీరే ప్రభూ…

క్రిష్ణ : మీరు బజ్జోకుండా అమ్మమ్మని ఏడిపించడాలకి దిగితే ఆ పాటా ఈ పాటా పాడి మీ పీకలు నొక్కే ఆ మహా గాయకుడో?!

పిల్లలు : మీరే ప్రభూ…

క్రిష్ణ : మరి మీకు గాజులూ పూసలూ గౌనులూ బూటులూ రాటులూ టూటులూ గంగుల టాటులూ కొని తెచ్చే ఆ మహా దాత?

వల్లి : మాయ్యా? పింకుగా ఉంటాయీ అవా?

క్రిష్ణ : అవేనే ద్రోహీ! పింకుగా మెత్తగా తియ్యగా చల్లగా వుంటాయి కదా గంగుల టాటులూ ..అవే!

పిల్లలు : అన్నీ అబద్ధాలే!

క్రిష్ణ : అబద్ధాలు కావు నేనే ఆ మహా దాతని..ఇదిగో మీ డాడీ నేనూ ఈ అమిరికా వోడి బేరం తెగ్గొట్టగానే ముందు బూటు హవుసు సాయిబు దగ్గిర మీకే బూటులూ టాటులూ……(క్రిష్ణ, వెనక పిల్లలూ గెంతుతూ వలయాలుగా తిరుగుతూ పాడతారు) ఆనందం బాయెనహా..ఒహో అహా…ఒహో!

అమో : (కళ్ళాపి బకెట్‌తో లోపలికొచ్చి) బావుంది నాయినా వెర్రి పాటలు! అర్ధరాత్రి అంకమ్మ శివాలని ఆ అంట గిన్నేఁవిటి ఈ చీపురు కట్టేఁవిటి? పాల పేకట్లేవిరా?

క్రిష్ణ : (పాట ఆపకుండానే)
నీ పాలపేకట్లవీగో..అహా..ఒహో…
నీ కొళాయ్‌ నీళ్ళు పట్టీసేను పొహో..ఒహో….
ఆ గోపాల్‌ గారు వొస్తునారుటహా…టొహో…
నాక్కాఫీ చుక్కా? గీఫీ చుక్కా? కహాఁ…కహో……(పైనుండి కేక మోహన్‌! క్రిష్ణ మోహన్‌!)

క్రిష్ణ : (గబ గబా చొక్కా తొడుక్కుని) అమ్మో మాగో బూచాడొచ్చీసేడు అమిరికా పప్పోతాడు మీరు మేడమీదికి పారిపోండి…….పారిపోండి……(వీధి గది కర్టెన్‌ వేసి పైకొచ్చి)వొచ్చేరేంటి సార్‌!

గోపా : ఊఁ…రెడీ? (పక్కనున్న రాఘవని చూపించి) ఇతను మా ఫ్రెండు…రాఘవ. స్టేట్స్‌ నుండొచ్చేరు……

క్రిష్ణ : నమస్తండి…

రాఘ : ఏంటి బాబూ మా మాకేంటి స్పెషల్‌ సైట్‌ సీయింగంట…..

క్రిష్ణ : డంగలా కెల్దాఁవన్నారు సార్‌…రాత్తిర….

రాఘ : ఊఁ ఊఁ…. We would like to do a scientific study of Indian poverty in the globalized economic structure…. ఇదుగో…(చేతిలో బేగ్‌ చూపించి) నోట్‌ బుక్స్‌ ….డేటాకి! డంగలా అంటే పూర్‌ పీపుల్స్‌ జిమ్మేనా?

క్రిష్ణ : (మొహమాటంగా నవ్వి) చూస్తారు కదండి!…(వెనక్కి తిరిగి, కర్టెన్‌ కొంచెం తప్పించి చిన్న గొంతుతో) అమ్మా! అమ్మా! నాక్కాఫీ వొద్దు నువ్వు తాగీ…

అమో : అదేఁవిటి ఫిల్టర్‌ వేసీసేను తాగీసి పొండి!

క్రిష్ణ : నాకొద్దు నువ్వు తాగీ….

(అమోఘరత్నం ఏదో అంటుంటే మాట వినిపించు కోకుండా చెప్పులేసుకుని మెట్లు దిగి పోతాడు.)

రెండవ స్థలం

(తెల్లవారే ముందు గుడ్డి వెల్తురు. నక్కా అప్పలనారాయణ గారి డంగలా. శ్రీ వీరాంజనేయ వ్యాయామ మండలి అని ఒక చెక్క బోర్డు నిమ్మకాయలు, ఎండు మిరప కాయలు గుచ్చిన మేకుకి వేళ్ళాడుతూ ఉంటుంది. ఒక పెద్ద మేడ పక్కన బుగ్గి జాగాలో తడకలు రేకులతో కట్టి ఉంటుంది. కోడి పుంజు ఒకటి కూస్తూ పెట్టని తరుముతూ కారు దిగిన వాళ్ళకి అడ్డం వస్తుంది. చిన్న తడక తలుపు, పక్కన బల్ల మీద ఆంజనేయుడి రాతి బొమ్మ, సిందూరం భరిణె వుంటాయి. తలుపు తీసుకుని వంగి లోనికెళ్తారు.)

గోపా : (సంతోషంగా) ఓహో! ఇదా…..(వాసన పీల్చి, రాఘవతో) చూడు! కళ్ళాపి చల్లిన వాసన?!

రాఘ : (కలయ చూస్తూ) Doesn’t look like much of a gym to me!

క్రిష్ణ : (చెప్పులిప్పి చేత్తో పట్టుకుని) ఇంకా ఎవరూ రాలేదు సార్‌! ఇంకొచ్చెస్తారు…..ఆది బాబూ! ఆదీ…..?

(ఆదిబాబు వెయిట్స్‌ గుండెల మీంచి దింపి కింద పెట్టి లోనుండి పైకొస్తాడు. టైలరు కుర్రాడు. పొట్టిగా ధృడంగా వుంటాడు. లంగోటీ కట్టుకుని, నారింజ రంగు సిందూరం బొట్టు పెట్టుకుని వుంటాడు.)

ఆది : (క్రిష్ణని చూసి) ఏటి క్రిష్ణా స్పాట్‌ కావాలా..? (రాఘవనీ గోపాల్నీ గమనించి, కంగారుగా) ఆగండాగండి సార్‌! చెప్పులిప్పీసి స్వామి చిందూరం పెట్టుకోని లోపటకి రాండి. (నిక్కర్లు చూసి అనుమానంగా) లంగోటీలున్నాయా? లంగోటీఉండాలి. లంగోటీ లేకపొతే గురువు గారు డంగలా లోకి రానియ్యరు బాబూ……..

గోపా : (క్రిష్ణని చూసి, అయోమయంగా) లంగోటీలా….?

క్రిష్ణ : సారీ సార్‌! నా లంగోటీ ఇక్కడే ఉంటాది..మీకు చెప్పడం మర్చి పోయేను….(ఏమీ తోచక నిలబడిపోతారు)

రాఘ : ఈ ఆంజనేయుళ్ళూ అవీ మాకు నమ్మకం లేదండీ. మీ జిమ్‌ లో మెంబర్షిప్‌ కావాలంటే ఆంజనేయుడి భక్తులవ్వాలా ఏంటి? …and whats wrong with boxer shorts??

ఆది : భక్తులనీసి కాస్సార్‌…అయమ్‌ స్వారీ బట్‌ రూలీజ్ది రూల్‌ రూల్‌ ఫరాల్‌ అన్న ప్రకారం డంగలా గురువు గారి కుటంబరంల ఒక్కోవిల్లాగ నదిపిస్తన్నాము సార్‌..క్రిష్టీన్సు ముస్లిమ్సు ఎవులైనా సరే స్వామికి దండం పెట్టి చిందూర బొట్టు లేకుంట నోపలి కొదలం బాబూ….(క్రిష్ణతో) జానీ వొస్తాడు కదా..!

రాఘ : ఇలాటి పోలసీలు ఎక్కడా విన్లేదు….మీ గురువు గార్ని పిలు!

                                                                                                                                       ఇంకా వుంది)
-----------------------------------------------------------
రచన: కనకప్రసాద్, 
ఈమాట సౌజన్యంతో