Saturday, December 7, 2019

ఆకాశ వంతెన 1


ఆకాశ వంతెన 1





సాహితీమిత్రులారా!


నేను రైలు దిగగానే కనబడిందా వంతెన.

దూరంగా రెండు కొండల మధ్యనుందది. ప్లాట్‌ఫామ్ మీదనుంచి చూస్తే ఆకాశంలో ఉన్నట్టు కనబడింది.

నేను వెళ్ళాల్సిన చోటు పేరు ‘ఎద్దు పడిన లోయ.’ మూడు సామ్రాజ్యాల చరిత్ర కథలో [1]ముగ్గురు రాజులుంటారు. ఆ ముగ్గుర్లో ల్యూ పే అనే రాజు దగ్గిర పంగ్ టోంగ్ అనే సేనాని ఉంటాడు. పంగ్ టోంగ్‌కే అగ్నిపక్షి అని ఇంకో పేరు. మూడు సామ్రాజ్యాల చరిత్రలో ఈ పంగ్ టోంగ్ తన సైన్యాన్ని ఒక చోటుకి నడిపించి అక్కడ ఓటమికి గురవ్వడమే కాకుండా తన ప్రాణాల్నే పోగొట్టుకుంటాడు. ఇప్పుడా చోటును ‘అగ్నిపక్షి కూలిన వాలు’ అని పిలుస్తారు. మా అమ్మ ఎద్దు సంవత్సరంలో పుట్టింది. ఆవిడ ఎద్దు పడిన లోయలో చనిపోవడం కాకతాళీయమో కాదో. రైల్లో ఈ విషయం గురించే ఆలోచించాను గానీ నా ఆలోచన పూర్తయ్యేలోపలే నేను దిగాల్సిన చోటొచ్చేసింది.

నాతో పాటు రైలు దిగిన వాళ్ళందరిలో నేను విలక్షణంగా కనబడుండాలి. ఎందుకంటే ఈ స్టేషన్లో దిగిన వాళ్ళందరూ సంత నుంచి తిరిగి వస్తున్న రైతులే. అందరి తలల మీదా రెల్లు టోపీలు, భుజాల మీద కావడి బద్దలు కనబడ్డాయి. కావడి బద్దలకి ఒక కొసన ఖాళీ సంచులున్నాయి. సిటీ నుంచొచ్చింది నేనొక్కణ్ణే. ఈ సంగతి గమనించగానే, అప్పుడే పెట్టుకున్న చలువ కళ్ళద్దాలు తీసేశా. మిట్ట మధ్యాహ్నం. ఎండ తీవ్రతకి కళ్ళు మిరుమిట్లుగొలిపి కళ్ళకి చెయ్యడ్డం పెట్టుకున్నా. అదుగో, అలా కళ్ళకడ్డం పెట్టుకున్న చేతి వేళ్ళమధ్యనుంచి కనబడిందా వంతెన మొదటిసారిగా.

ఆ వైపుగా ప్లాట్‌ఫామ్ చివరకి నడిచాను. నా ఛాతీ ఎత్తున్న రాతిగోడ ఉందక్కడ. గోడకవతలి పక్కనో లోయ. ఓ ఐదారువందలడుగుల లోతుంటుందేమో. గోడ మీదకు వంగి లోయ అడుక్కు చూశాను. చిన్నా పెద్దా గుండ్రాళ్ళు తప్పించి నీళ్ళు కనబడలేదు. ఒకప్పుడు నీళ్ళుండేవేమో తెలీదు. ప్రస్తుతం మాత్రం నీటి చాయల్లేవు. రెండు శిఖరాల మధ్యనుందా వంతెన. ఎదురుగా కనబడుతూ, తల ఎత్తి చూడాల్సినంత ఎత్తుగా ఉంది. కొండమీంచి క్రిందకి కాలిబాటొకటి అస్పష్టంగా కనబడుతుంది. గడ్డిలో మెట్లు మెట్లుగా క్రిందికి దిగి, క్రిందనున్న బండరాళ్ళని దాటి వంపు తిరిగి రెండవ కొండ మీదికి మెట్లు మెట్లుగా సాగింది. వంతెన కొండచరియను తాకుతున్న చోట ఒక పెద్ద స్థూపం లాంటి కట్టడం కనబడుతోంది. ఎవరి జ్ఞాపకార్థమో కట్టుండవచ్చు. ఆ వంతెన నిజంగా ఆకాశంలో ఉన్నట్టుందన్న సంగతి అప్రయత్నంగా స్ఫురించింది.

“ఎవరండీ అదీ? ఏం చేస్తున్నారక్కడ?” వెయిటింగ్ రూమ్ బయట నుంచున్న ఒక వ్యక్తి గట్టిగా కేక పెట్టాడు. కాసేపట్నించీ నన్నే గమనిస్తున్నాడల్లే ఉంది. ఏమనాలో తెలీలేదు. “జాగ్రత్త!” నా వైపు చూపుడువేలు సారించి మళ్ళీ తనే మాట్లాడాడు, “ఇంతకుముందు అక్కడ నుంచే కొందరు క్రిందకి పడ్డారు. రెండు నెలల క్రితమే ఒక అబ్బాయి పడ్డాడు. బుర్ర చితికిపోయింది.”

నాకు అతనితో చెప్పాలనిపించింది. ఆ అబ్బాయొక్కడే కాదు… ఇరవయ్యేడు సంవత్సరాల క్రితం ఒకావిడ కూడా ఇక్కడే చచ్చిపోయిందని. ఎద్దు సంవత్సరంలో పుట్టినావిడ. కాకపోతే అదే సమయంలో గుర్తుకొచ్చింది నాకు… నేను పుట్టింది కూడా ఎద్దు సంవత్సరంలోనేనని. ఔను. నేను పుట్టింది పంతొమ్మిదివందల ముప్పైఏడులో. పంతొమ్మిదివందల యాభయ్యేడుకి నాకు ఇరవయ్యేళ్ళు.

వెయిటింగ్ రూమ్ బయట నిలబడి కేకలు పెట్టిన వ్యక్తి స్టేషన్ మాస్టరని తరవాత తెలిసింది. నేనతని దగ్గరికి నడిచి స్టేషన్ మాస్టరెక్కడుంటాడని అడిగేను. ఆ వ్యక్తి నా వంక నింపాదిగా చూసి, “ఎందుకు?” అన్నాడు.

“ఏదో కుటుంబ విషయం,” అన్నాను.

“అలాగా! ఐతే చెప్పండి. స్టేషన్ మాస్టర్ని నేనే.”

జేబులోంచి కర్చీఫు తీసి నుదురు తుడుచుకుని, “అబ్బ, చాలా వేడిగా ఉందిక్కడ,” అన్నాను.

“ఉండదూ మరీ,” గొంతులో వ్యంగ్యం తొంగిచూస్తుండగా అన్నాడతను. “మీరు వేసవి విడిదికోసం వెతుకుతూ దారితప్పి ఇక్కడ దిగారు కాబోలును. వేసవి విడిది కావాలంటే చింగ్ డావ్‌[2] వెళ్ళాలి.”

అతనన్నది నిజమే. నేనిక్కడకి వేసవి విడిది కోసం రాలేదు. మా అమ్మ సమాధిని వెతకడానికి వచ్చేను. కానీ, ఆ సంగతి చెప్పడానికి చాలా ఓపిక కావాలి. ఎందుకంటే నేనా సంగతి చెప్పగానే, విన్నవాళ్ళు మా అమ్మ సమాధి ఇలాంటి చోట ఎందుకుందీ అంటారు మొదట. అదో పెద్ద కథ. నేనది చెప్పేసరికి, వాళ్ళింకో ప్రశ్నడుగుతారు. ‘మీ అమ్మ తెల్లగుర్రపు సరస్సుకు బయల్దేరింది నిన్ను చూడ్డానికన్నావు కదా, అసలు నువ్వు తెల్లగుర్రపు సరస్సులో ఏం చేస్తున్నావ్?’

చచ్చాను. అదింకో పెద్ద కథ.

ఈ కథన్నేను గత రెండు రోజులుగా చెప్పుకొస్తున్నాను. నిన్న నాన్ జింగ్‌లో. మొన్న బాంపూఁలో. అసలు మా ఫాక్టరీలో సెలవు కోసం అడిగినప్పుడెన్నిసార్లు చెప్పాల్సి వచ్చిందో! ఈ కథనిలా చెప్పుకుంటూ పోతే ఏదోక నాటికి నేను కథలు చెప్పడాన్ని వృత్తిగా చేసుకోవచ్చు.

2
కొంతకాలంపాటు నా కథనెవరికన్నా చెప్పడానికి నాకు విముఖత ఉండేది కాదు. నాకైతే అందులో సిగ్గుపడాల్సిన విషయమేం కనబడేది కాదు. కాకపోతే నా కథ విన్నవాళ్ళకలా అనిపించేది కాదు. నిజానికి మా కాలేజీ స్టూడెంటైతే నా మొహమ్మీదే అన్నాడు, నాకు తగిన శాస్తి జరిగిందని. అతగాడి ఉద్ధేశ్యం అదంతా నేను కోరి తెచ్చిపెట్టుకున్నదేనని.

పంతొమ్మిదివందల యాభయ్యేడులో నాకిరవయ్యేళ్ళు. అప్పట్లో నేను డాషిన్ మెషీన్ ఫాక్టరీలో పనిచేసేవాణ్ణి. ఒకరోజు మా వర్క్‌షాప్ డైరెక్టర్ నా దగ్గరకొచ్చాడు, నోట్లో సిగరెట్టుతో సహా. “వాంగ్ బావ్! నువ్వు మన ఫాక్టరీ యాజమాన్యానికి వాళ్ళ లోటుపాట్ల గురించి చెప్పాలి.”

లోటు పాట్ల గురించి నేను చెప్పవల్సిందేం లేదన్నాను.

“ఈ ఫీడ్ బాక్ కావాలని ప్రభుత్వమే అడుగుతుంది[3],” అన్నాడతను. “నువ్వు మిగతావాళ్ళకి మార్గదర్శకంగా ఉండాలి. దీనికి పెద్దగా చేయాల్సిందేం లేదు. ముందు నువ్వు చెప్పదల్చుకున్న దాన్ని పెద్ద అక్షరాలతో ఒక పోస్టర్‌లా తయారు చేసి నోటీస్ బోర్డ్‌లో పెట్టు. తరువాత కొద్ది నిముషాలపాటు చిన్న ఉపన్యాసమివ్వు.”

“నాకు పని బాగా ఎక్కువగా ఉంది. అస్సలు టైమ్ లేదు.”

“అలాక్కుదరదు. అసలే నువ్వు మీ ప్రొడక్షన్ టీముకి లీడరువి. ఆ సంగతి మర్చిపోతున్నావులా ఉంది.” సిగరెట్టుని నా మెషీన్ మీద రుద్ది ఆర్పుకుని బయటకి నడిచాడు మా డైరెక్టర్.

నేనతగాడు చెప్పినట్టే చేశాను. ఎందుకంటే, మా డైరెక్టరన్నట్టుగానే నేను మా ప్రొడక్షన్ టీముకి లీడర్ని. కమ్యూనిస్ట్ యువతలో సభ్యుణ్ణి. పై పెచ్చు, మా ఫాక్టరీ ఫుట్‌బాల్ టీములో సెంటర్ ఆడేవాణ్ణి. ప్రతీ సోమ, బుధ, శుక్ర వారాలు నైట్ స్కూల్లో మెషీన్ డ్రాయింగూ, రష్యనూ నేర్చుకునేవాణ్ణి కూడా! ఆ రోజుల్లో, నేను ఏదోరోజున రష్యన్ ఇంజినీర్లతో ముఖాముఖీ మాట్లాడుతానని కలలు కనేవాణ్ణి. ఇప్పుడు, ఒకటి రెండు ముక్కల రష్యన్ తప్ప మిగతాదంతా మర్చిపోయేను.

మళ్ళీ మళ్ళీ అడిగించుకోకుండా ఉండాలని, నేను కోటాను మించి ఏడు పేజీల పోస్టర్ తయారుచేశాను. వర్క్‌షాప్ మీటింగ్‌లో రెండు గంటలసేపు మాట్లాడేను. నిజానికి నేనంతసేపు మాట్లాడేనంటే అది నాకు ఎలా మాట్లాడాలో తెలీకపోవడం వల్ల మాత్రమే. నేనదే చెప్తే, చాలా తెలివైన సాకు చెబుతున్నానన్నారు నన్ను ఇన్వెస్టిగేట్ చేసిన అధికార్లు. కానీ నిజం మాత్రం ఇదే. వేదికలెక్కి ప్రసంగించే అలవాటు ఉన్నవాళ్ళు ఒక పద్ధతి ప్రకారం తాము చెప్పదల్చుకున్నదాన్ని సూటిగా స్పష్టంగా చెప్తారు. నేనెప్పుడూ అలా ప్రసంగాలిచ్చిన వాణ్ణి కాదు. నా దగ్గిర వాచ్ కూడా లేదు. నేనెంతసేపు మట్లాడుతున్నానో నాకెలా తెలుస్తుంది?

నా ‘ఉపన్యాసం’ రోజున నేను గుర్తుపెట్టుకుని కొత్త యూనిఫామ్ వేసుకున్నాను. ముందుగానే తయారుచేసుకున్న ప్రసంగాన్ని చాలాసార్లు జాగ్రత్తగా మననం చేసుకున్నా. అయితే, స్టేజీ ఎక్కి నేను ‘గుడ్ ఆఫ్టర్‌నూన్, కామ్రేడ్స్!’ అన్నానో లేదో క్రింద కూర్చున్న నా టీమ్‌మేట్లందరూ ఏకకంఠంతో ‘గుడ్ ఆఫ్టర్‌నూన్, వాంగ్ బావ్!’ అని చిలిపిగా సమాధానమిచ్చారు. దాంతో నా బుర్రంతా ఒక్కసారిగా ఖాళీ అయిపోయింది. స్టేజీ దిగిన తర్వాత నా ఉపన్యాసంలో ఒక్క ముక్క కూడా నాకు గుర్తులేదు. నేను మా డైరెక్టర్‌ను అడిగాను ఎలా మాట్లాడేనని.

“బాగానే మాట్లాడేవు గానీ, మీ నాన్న రిక్షా లాగుతాడనీ, మీ అమ్మ పాచి పని చేస్తుందనీ చెప్పాల్సిన అవసరమేమొచ్చింది?” అన్నాడు ఆయన.

కాలేజీ స్టూడెంటు ఈ కథని విన్నప్పుడు మంచంలో పడుకున్నవాడల్లా ఒక్క ఉదుటున లేచి కూర్చున్నాడు. ఆ రాత్రి చాలా చలిగా ఉంది. మా రూము బయట నీటి కుంట పూర్తిగా గడ్డ కట్టుకుపోయేంత చలిగా ఉందా రాత్రి. అంత చలిలోనూ, వాడు తను కప్పుకున్న కంబళీ విసిరేసి తన ఊచకాళ్ళతో నా మంచం దగ్గరకి పరుగెత్తుకొచ్చాడు. “నాలుగు ముక్కలు వ్రాయమంటే ఏడు పేజీలు వ్రాశావు. రెండు నిముషాలు మాట్లాడమంటే రెండు గంటలు మాట్లాడేవు. నన్నడిగినా కూడా నీకు సోషలిజమంటే ద్వేషమనే చెప్తాను. నీకు తగినశాస్తి జరిగింది,” అన్నాడు.

“నీక్కూడా తగినశాస్తే జరిగింది,” అన్నాన్నేను. దాంతో వాడు నా మంచం ముందు ఒక్క క్షణమాగి వాడి మంచానికి తిరిగి వెళ్ళేడు. తలనిండా కంబళి ముసుగేసి మళ్ళీ మాట్లాడలేదు వాడు.

వాడు మారు మాట్లాడకపోవడానికి కారణం నేనన్నది నిజం కావడమే. నిజానికి నా విషయంలో కంటే వాడి విషయంలోనే ‘తగిన శాస్తి’ అన్నమాట నిజం. అంతేకాక వాడు పనిచేసే ప్రొడక్షన్ టీముకి నేను లీడర్ని. వాడు నా సహాయం లేకుండా బ్రతకలేడు. పోయినసారి కోతల సమయంలో, మా కోటా 10 టన్నులైతే వాడు 6 టన్నులకే చేతులెత్తేసేడు. మిగిలిన నాలుగు టన్నులూ నేను పూర్తిచేశాను.

“ఒరే బచ్చాగా! నువ్వు ఈపాటి బరువు కూడా మొయ్యలేవు. అసలు నువ్వు చెయ్యగలిగిన పనేమన్నా ఉందా?” అని ఎగతాళి చేశాన్నేను వాణ్ణి.

వాడు అప్పుడే నూర్చిన ధాన్యపు కుప్ప మీద వెల్లికిలా పడుకుని, వగరుస్తూ, “నువ్వు మనుషుల్ని వాళ్ళ శరీరాల్ని బట్టి అంచనా వేయడం మంచిది కాదేమో. ఏదోరోజు నీకు నా అవసరం కలక్కపోదు,” అన్నాడు.

తరవాత్తరవాత వాడు నిజంగానే నాకు చాలా సహాయం చేశాడు. వాడు నాకు ముగ్గురాడవాళ్ళని పరిచయం చేశాడు. ఆ ముగ్గురిలో ఒకావిడ ఇప్పుడు నా భార్య.

నేను అలా స్టేజీ మీద నవ్వులపాలైన కొద్ది నెలలకు యాంటీ రైటిస్ట్ మూవ్‌మెంట్ మొదలయ్యింది. దాంతో రాజకీయ వాతావరణం పూర్తిగా మారిపోయింది. అందరూ నా మీద పోస్టర్లు వ్రాయడం, నన్ను తిట్టడం మొదలుపెట్టేరు. అయితే, నేను కార్మికుణ్ణవ్వడం వల్ల నాకు రైటిస్ట్ అనే ముద్ర వేయడం కుదరలేదు. అయినా వాళ్ళు నన్ను యాంటీ సోషలిస్ట్‌గా పరిగణించడం మొదలయింది. కొంతకాలానికి మా ఫేక్టరీ వాళ్ళు నన్ను లేబర్ ఎడ్యుకేషన్ కేంప్‌కి పంపించడానికి నిర్ణయించారు. ఆ కేంప్ ఉన్నది తెల్లగుర్రపు సరస్సు ఫార్మ్‌లో.

నేను కేంపుకి బయల్దేరినప్పుడు మా వర్క్‌షాప్ డైరెక్టర్ నన్ను గేటుదాకా సాగనంపేడు. నా భుజం తట్టి, “వాంగ్ బావ్! నువ్వు కష్టపడి పనిచెయ్యి. వయసులో ఉన్నవాళ్ళకు ఇలాంటి చిన్న చిన్న ఎదురుదెబ్బలు ఒక లెక్కలోకి రావు. నువ్వు ఆ గ్రామాల్లో ఒక రెండు సంవత్సరాలు కష్టపడి పనిచెయ్యి. తిరిగి రా. నేను నీ మెషీన్‌ని మళ్ళీ నీకే అప్పగిస్తాను,” అని ధైర్యం చెప్పేడు. అతను మాట్లాడిన తీరు నేను లేబర్ ఎడ్యుకేషన్‌కి కాక సైన్యంలో చేరడానికి వెళుతున్నట్లుగా ఉంది.

అతనే కాదు. మా నాన్నా నేనూ కూడా లేబర్ ఎడ్యుకేషన్ అంటే తేలిగ్గానే తీసుకున్నాం. మేం చాలా పేద కుటుంబం నుంచి వచ్చినవాళ్ళం. కాయకష్టం చేసుకు బ్రతకడానికి అలవాటు పడ్డవాళ్ళం. ఫేక్టరీలో పనిచేయడమన్నా పొలాల్లో పనిచేయడమన్నా ఒకటే మాకు. పై పెచ్చు, మేమసలు ఉత్తర జాన్‌సూ నుంచి వచ్చినవాళ్ళమే. యుద్ధం వల్లనే మేము షాంగ్‌హాయ్‌కి మారిపోయాం.

మేం షాంగ్‌హాయ్ వచ్చింది పంతొమ్మిదివందల నలభయ్యెనిమిదిలో. ఆ తర్వాత రెండేళ్ళకి షాంగ్‌హాయ్ ఒక తీవ్రమైన తుఫానుకి గురయ్యింది. ఒక పక్క తుఫానూ, మరో పక్క వరదలూ! దాంతో మేమంతా మళ్ళీ మా స్వస్థలం ఉత్తర జాన్‌సూకి పారిపోయాం. అప్పటికి నాకు పదమూడేళ్ళు. పొలంలో ఏ పనన్నా చేయగలిగేవాణ్ణి.

నాకు గ్రామానికి తిరిగి వెళ్ళడంలో ఏమాత్రం కష్టం అనిపించలేదు. మా నాన్న కూడా ఉత్సాహంగానే కనబడ్డాడు. నేను షాంగ్‌హాయ్ వదిలి వెళ్ళే ముందురోజు రాత్రి మా నాన్న మా గ్రామాల గురించి ఆపకుండా కథలు చెపుతూనే ఉన్నాడు. అన్నీ మంచి తమాషా కథలు.

ఈ మధ్యనే పేపర్లో చదివేను. పంతొమ్మిదివందల యాభైలో షాంగ్‌హాయ్ మేయర్ చెన్ యీ [4] గ్రామాల్నుంచి వలస వచ్చినవాళ్ళను వెనక్కు పంపించడానికి ప్రయత్నించాడట[5]. అతడా పనికి చాలా మంది పార్టీ అధికారుల్ని నియమించేడు గానీ, లాభం లేకపోయిందట. అయితే, ఆ వేసవిలో వచ్చిన తుఫానూ, వరదల దెబ్బకి వలసదారులందరూ తమంతట తామే తిరుగుముఖం పట్టేరట. అది చూసి చెన్ యీ, ‘ఇంత మంది కమ్యూనిస్టు పార్టీ మెంబర్లు చెయ్యలేని పని ఈ తుఫానూ, వరదలూ చేసినయ్య’ని చమత్కరించేడని కథనం.

పేపర్లో ఈ విషయం వ్రాసిన రిపోర్టర్ ఆ సమయంలో పార్టీ మెంబరట. అతడు వ్రాయడం, కామ్రేడ్ చెన్ యీ ఇలా చమత్కరించిన కొంత కాలానికే, వరదలు తగ్గిపోవడమూ, వలసదారులందరూ తిరిగి షాంగ్‌హాయ్ చేరుకోవడమూ జరిగినయ్యట. అంతేకాదు, ఈసారి వలసదారులు వాళ్ళ బావల్నీ, బాబాయిల్నీ, మేనమామల్నీ, అల్లుళ్ళనీ, ఇంకా ఇరుగుపొరుగుల్నీ కూడా తీసుకు మరీ వచ్చేరట. ఆ దెబ్బకి వలసదారుల సంఖ్య రెట్టింపయ్యిందట. చెన్ యీ మళ్ళీ వీళ్ళని తరిమేయడానికి పథకాలు వేసిన దాఖలాలు లేవు.

తలుచుకుంటే నవ్వొస్తుంది. అప్పట్లో ఆ బడా మేయరు చెన్ యీని అలా ఏడ్పించిన వాళ్ళలో ముగ్గురు మా కుటుంబం నుంచే!

మా నాన్న అలా పల్లెల గురించి తమాషా కథలు చెప్తుంటే మా అమ్మ చిన్న పీట మీద కూర్చుని నా చిరిగిన చొక్కా కాలరు కుడుతూన్నది. ఆవిడ కుడుతున్నంత సేపూ కన్నీరు కారుస్తూ, ఆ కుడుతున్న చొక్కా తోనే కళ్ళు తుడుచుకున్నది. తరువాత నేనా చొక్కాని పెట్టెలో పెట్టుకునే సమయానికి అది సగం తడిసిపోయుంది.

ఈ ఎడబాటు తరువాత, మేమిద్దరమూ మళ్ళీ ఒకరినొకరం చూసుకోమని ఆవిడకి ఎలానో తెలిసుండాలి.

3
నాకు ఫేక్టరీ నుంచి మూడ్రోజుల సెలవు దొరికింది. అవసరమైన కాగితాలు నింపడానికి మా వర్క్‌షాప్ డైరెక్టర్ నాతోపాటూ హెడ్డాఫీసుకి వచ్చాడు. తర్వాత ఫేక్టరీ గేటు దాకా నన్ను సాగనంపేడు. నా భుజం తట్టి “వాంగ్ బావ్! ఎలాగైనా మీ అమ్మ సమాధిని కనుక్కో. ఆవిడ కొడుగ్గా నీ విధి అది. వీలైనంత త్వరగా తిరిగి రా,” అన్నాడు. పాపమాయన చాలా మంచి మనిషి. ఆయన్ని నేనెన్నడూ తప్పుపట్టలేదు. పోయినసారి నన్నిలా గేటు దాకా సాగనంపినప్పుడు కూడా ఇలానే వీలైనంత త్వరగా తిరిగి రమ్మన్నాడు. కాకపోతే, అప్పుడు నేను తిరిగి రావడానికి ఇరవై రెండేళ్ళు పట్టింది.

నేను బాంపూఁకి టికెట్ కొనుక్కుని రైలెక్కాను. ఈ ప్రయాణం వల్ల ప్రయోజనం ఉంటుందో లేదో తెలీదు గానీ నాకా నెల సెలవు తీసుకోకుండా పనిచేస్తే వచ్చే బోనస్ రాదనిపించింది. నిజం చెప్పాలంటే మా అమ్మ సమాధిని పట్టుకోగలనో లేదో నాకు తెలీదు. నాకు తెలిసిందల్లా ఆవిడ చచ్చిపోయిందన్న విషయం మాత్రమే. ఆవిడ ఇరవయ్యేడేళ్ళ క్రితం షాంగ్‌హాయ్, బాంపూఁల మధ్య మరణించింది.

మిట్ట మధ్యాహ్నానికి రైలు నాన్‌జింగ్ చేరుకుంది. అప్పటికి నా అపనమ్మకం ఇంకా పెరిగింది. 1980లో నేను తెల్లగుర్రపు సరస్సు నుంచి వచ్చేసినప్పుడు భోజనం ఖరీదు 30 పైసలుండేది. ఈసారి అది రూపాయిన్నరైంది.

నేను చొక్కా జేబులోంచి చిల్లర డబ్బులు తీసేను. నోట్లన్నీ దొంగజేబులో ఉన్నాయి. అది నా చిన్నప్పట్నుంచీ మా అమ్మ చేసిన అలవాటు. రద్దీగా ఉన్నచోట దగ్గరున్న డబ్బులు పైకి కనబడకుండా దాచుకోవాలని చెప్పేదావిడ. (అందులోని సత్యం తరువాత తెలిసొచ్చింది. చాలా విలువైన మాటది.) మా టీములో కొంతమంది దొంగవెధవలుండేవాళ్ళు. టాయిలెట్ పేపర్నయినా సరే కొట్టేయడానికి తయారుగా ఉండేవాళ్ళు. నా దొంగజేబులో ఇంకో కాగితం కూడా ఉంది. అది బాంపూఁ రైల్వే పోలీసులిచ్చిన మరణ ధృవీకరణ పత్రం.

మా అమ్మ ఎవరనేది కనుక్కోవడం రైల్వే పోలీసులకి చాలా పెద్ద పనయ్యింది. మొదట వాళ్ళకు ఊరూ పేరూ తెలీని స్త్రీ శవం దొరికింది. తరవాత వాళ్ళకు హంతకుడు దొరికేడు. వాడు 381 నంబరు రైల్లో ఒకావిణ్ణి ఖూనీ చేసినట్టు అంగీకరించాడు. అయితే వాడికి తను చంపినావిడ ఎవరు, ఏమిటనేది తెలీలేదు. ఈలోగా, 381 నంబరు రైలును శుభ్రంచేసిన క్లీనర్లకి ఒక సీటు కింద ఎవరో ప్రయాణీకులు పోగొట్టుకున్న బుట్ట దొరికింది. బుట్టని పోగొట్టుకున్నవాళ్ళని కనుక్కోలేక వాళ్ళు దాన్ని రైల్వే పోలీసులకు అందజేసేరు. పోలీసులు ఆ బుట్ట చనిపోయినావిడది అయ్యుంటుందని నిర్ణయించి దాన్ని వెతికితే అందులో రెండు జతల బట్టలు (దాదాపూ కొత్తవి), డజను బిస్కట్లు, చిన్న సంచీడు బియ్యం, కొన్ని పొట్లాల నూడిల్స్, రెండు పెట్టెల సిగరెట్లూ కనబడినయ్యట. బిస్కట్లూ, నూడిల్సూ షాంగ్‌హాయ్ ఫేక్టరీలలో తయారయ్యుండడాన్ని బట్టి పోలీసులు చనిపోయినావిడ షాంగ్‌హాయ్ నుంచయ్యుంటుందని ఊహించగలిగేరు. పోలీసులకి బుట్టకడుగున వ్రాసున్న పేరు కనబడింది.

వాళ్ళక్కనబడిన పేరు, ష్యూ గూయింగ్. గవర్నమెంటు రికార్డుల్లో మా అమ్మ పేరది. (ఇలా అన్ని వస్తువుల మీదా పేరు వ్రాయడం మా అమ్మ నాకు నేర్పిన ఇంకో అలవాటు. నేను తెల్ల గుర్రపు సరస్సుకు వెళ్ళే ముందు నా వస్తువులన్నిటిమీదా, నా పెట్టెలన్నిటి మీదా నా పేరు రాయించిందావిడ. ఇప్పటికీ నా చొక్కా లోపలిపక్క ‘వాంగ్ బావ్, 1వ టీమ్’ అన్న అక్షరాలు కనబడతాయ్.

నేను షాంగ్‌హాయ్ తిరిగి వెళ్ళినప్పుడు మా నాన్న నాకీ విషయాలన్నీ విపులంగా చెప్పేడు.

మా అమ్మ తెల్లగుర్రపు సరస్సుకు వెళ్ళుండడం వల్ల ఆరోజు మా నాన్న రిక్షా తొక్కడానికి వెళ్ళలేదు. మరి వంట తనే చేసుకోవాలి కదా! తను కుంపటి విసురుకొంటూ జానపద గీతాలు పెద్ద వాల్యూమ్‌తో వింటూండడం వల్ల మూడోసారి తలుపు తట్టేదాకా ఆయనకి వినబడలేదు. మా నాన్న తలుపు తీసేసరికి ఎదురుగా లోకల్ కమిటీ మెంబరు మిసెస్ ల్యూతోపాటూ యూనిఫారంలో ఉన్న ఆఫీసరొకతను కనబడ్డాడు. మొదట నేనే మళ్ళీ ఏదో పీకలమీదకి తెచ్చుకునుంటానని అనుకున్నాడట మా నాన్న.

“ఇతను కామ్రేడ్ గావ్. ఈయన మిమ్మల్ని కొన్ని ప్రశ్నలడుగుతారు,” అన్నది మిసెస్ ల్యూ. మా నాన్న వాళ్ళని ఇంట్లోకి ఆహ్వానించి రేడియో నోరు నొక్కేడు.

“మీ భార్య పేరు ష్యూ గూయింగేనా?” కామ్రేడ్ గావ్ ప్రశ్నించేడు.

“అవునండీ.”

“ఆవిడ ఇంట్లోనే ఉన్నదా?”

“లేదండీ. ఊరెళ్ళింది.”

“ఏ ఊరు?”

“తెల్లగుర్రపు సరస్సుకి వెళ్ళిందండీ. మా అబ్బాయిని చూడ్డానికి.”

“ఆవిడ వయసెంతుంటుంది?”

“ఆమె ఎద్దు సంవత్సరంలో[6] పుట్టింది. ఈ ఏడు నలభయ్యేడు నిండుతాయి.”

“ఏ రైలెక్కింది?”

“మధ్యాహ్నం మూడు గంటల బండి.”

“ఏ రోజు?”

“మొన్న.”

“ఆవిడ తనతోపాటు ఏం తీసుకువెళ్ళింది?”

“ఒక బుట్ట.”

“ఆహా!” కామ్రేడ్ గావ్ ఆనందం పట్టలేకపోయాడు. “మీ భార్యను రైల్లో ఎవరో హత్య చేశారు.”

మా నాన్నకి కామ్రేడ్ గావ్‌ని చాచి లెంపకాయ కొట్టాలనిపించిందిట. మా అమ్మ చనిపోతే అతనికెందుకానందమో మా నాన్నకర్థం కాలేదు. నిజానికి, కామ్రేడ్ గావ్ ఆనందమల్లా, తను ఇంకా వెతకాల్సిన పని తప్పినందుకు మాత్రమే. కామ్రేడ్ గావ్ మా నాన్నతో తరువాత అన్నాడట. “షాంగ్‌హాయ్‌లో ఎంతమంది షూ గూయింగ్‌లున్నారో, మీకు తెలుసునా? 288 మంది! వాళ్ళలో ఒక మగవాడు కూడా ఉన్నాడు.[7]”

బాంపూఁ నుంచి అందిన సమాచారం ప్రకారం, ఆ మగ షూ గూయింగ్‌ని లిస్టులోంచి తీసేయగలిగేరట. తరువాత మరీ పడుచువాళ్ళనీ, మరీ ముసలివాళ్ళనీ తీసేస్తే 127 మంది మిగిలేరట. కామ్రేడ్ గావ్ తలుపు కొట్టిన ఇళ్ళలో మాది 74వ ఇల్లట. కాళ్ళు విరిగినంత పనైందన్నాడు గావ్. “చాలా ఇళ్ళు ఫర్వాలేదు. తలుపు కొడతాం, షూ గూయింగ్ ఇంట్లో ఉందో లేదో అడుగుతాం. తలుపు తీసినావిడ తనే షూ గూయింగ్ అన్నదా? అడగాల్సిందేం లేదు. కానీ కొన్ని ఇళ్ళకు తాళం వేసి ఉంటుంది. ఆ ఇంట్లోని షూ గూయింగ్ పనికెళ్ళిందో, కూరగాయలకెళ్ళిందో, స్నేహితుల ఇళ్ళకెళ్ళిందో ఎలా చెప్తాం? ఇరుగూ పొరుగూ ఇళ్ళలో ఉంటే ఫర్వాలేదు. లేరా? ఆ ఇంటిముందు పడిగాపులు పడ్డమే గతి. ఆ చచ్చిపోయినావిడ దొరికిపోవడం వల్ల ఇక నేను బతికిపోయాను.”

కామ్రేడ్ గావ్‌కి షూ గూయింగ్ అంటే ఒక పేరు మాత్రమే.

వెళ్ళేముందు, ‘ఎందుకన్నా మంచిది. మీరు తెల్లగుర్రపు సరస్సులో వాకబు చేసి మీ భార్య ఆచూకీ కనుక్కోండ’ని మా నాన్నకి సలహా ఇచ్చాడు కామ్రేడ్ గావ్. ‘అదృష్టం బాగుంటే…’ వాక్యం పూర్తిచేయకుండా వెళ్ళేడు. అదృష్టం బాగుండడమంటే మా అమ్మ బ్రతికుండడమో లేక అతగాడికి మళ్ళీ పనిపడకపోవడమో మనం ఊహించుకోవాల్సిందే!

రెండు వారాల తరువాత, పోస్ట్‌మేన్ డెత్ సర్టిఫికేట్ తెచ్చిచ్చేడు. దాన్ని చూసి మా నాన్న సొమ్మసిల్లిపోయాడు. అదృష్టవశాత్తూ, మా పల్లెనుంచి ఏదో పనిమీద షాంగ్‌హాయ్ వచ్చిన మా బాబాయి మా నాన్నని మా ఊరు తీసుకెళ్ళిపోయాడు. మా నాన్న మా పల్లెలో ఆరు నెలలుండిపోవడం వల్ల మా అమ్మ శవాన్ని తీసుకువెళ్ళడానికెవరూ లేకపోయారు. మా నాన్న వెళ్ళగలిగినా, ఆపాటికి మా అమ్మ సమాధి మాత్రమే కనబడుండేది.

షాంగ్‌హాయ్‌లో ఇక 287 మంది ష్యూ గూయింగ్‌లే మిగిలుంటారు. అక్కడ తెల్లగుర్రపు సరస్సులో నాకు అందాల్సిన బుట్ట కోసం చూసి చూసి నా కళ్ళు కాయలు కాసినయి.

మా అమ్మ తీసుకువస్తున్న బుట్టకోసం రెప్ప వేయకుండా ఎదురు చూసేన్నేను.

(సశేషం)

అధస్సూచికలు   [ - ]

“Romance of the three kingdoms” a fourteenth century epic written by Luo Guanzhong. This covers the period of Chinese history from 220 A.D. to 265 A.D. and is about the rise and fall of the three kingdoms — Wei, Shu, and Wu — that covered most of China. This has been translated into English at least by two sets of translators. One of the two English translations can be read at www.threekingdoms.com. This is also made into an acclaimed TV series in China. ↩
Qing Dao (translates to “green island”) is a well-known summer resort which is in the San Tong province. ↩
In 1956 April, Mao Zedong encouraged intellectuals and others to voice criticisms of party policy so that the party could correct itself. This campaign became known as The Hundred Flowers Campaign and lasted from 1956 May through 1957 May. (The name of the campaign was derived from a slogan from Chinese classical history:”let a hundred flowers blossom and a hundred schools of thought contend”.) However, the extent of criticism was beyond Mao’s expectations. Those that had spoken against the party policy and personnel during the Hundred Flowers Campaign paid a heavy price during the 1957 anti-rightist campaign that followed. Some 200,000 critics were denounced and either imprisoned or sent to labor reform camps. ↩
Chen Yi (1901-72) was one of the outstanding Chinese Communist military commanders of the 1930s and ’40s. After the Communist takeover in 1949, he became mayor of Shanghai and a major figure in eastern China. He was made a member of the ruling Politburo in 1956 and served as the foreign minister from 1958 to 1966. He was stripped of all his power during the cultural revolution. ↩
In China, there are restrictions on where one can live within China. Probably, these restrictions are meant to prevent rural labor from migrating to the cities on a large scale. ↩
According to the Chinese traditional calendar, each year is associated with one of twelve animals — tiger, dragon, snake, rooster, hare, ox, dog, pig, sheep, rat, horse, and monkey. It’s a twelve year cycle with the same animal repeating after every twelve years. ↩
It’s a unisex name. ↩
----------------------------------------------
రచన: కొండలరావు పలకా, జియన్
మూలం: లీ షావ్ (Li Xiao)
ఈమాట సౌజన్యంతో

Thursday, December 5, 2019

ఉండేలు


ఉండేలు




సాహితీమిత్రులారా!


“కుర్ హోయ్… కుర్ హోయ్…” బక్కడు పిలుస్తుంటే వారగా తెరిచిన దొడ్డి తలుపులోంచి ఊరిమీదకి ఉరుకుతున్న పందులు, మళ్ళీ వెనక్కి ‘డ్రోంక్ డ్రోంక్’ అంటూ పరిగెత్తుకొచ్చేశాయి. తెల్లారగట్టే చెరకు గానుగుల నుంచి కుండలతో మోసుకొచ్చిన తేపను వాడు తాటి డొల్లలో పోస్తుంటే ఒకదాన్ని ఒకటి ముట్టిపెట్టి కొట్టుకుంటూ ఆబగా తాగుతున్నాయి.

రకరకాల సైజుల్లో బలంగా ఎదిగిన పందులని చూసుకున్న బక్కడు, ఓసారి కళ్ళకి చెయ్యడ్డుపెట్టి ఆకాశం వైపు చూశాడు. చల్ది వేళ అయింది. కాస్సేపట్లో వాడి బామ్మర్ది నతానేలు వస్తాడు. వాడికిచ్చి ఓ పందిని సంతకి తోలాలి.

బక్కడు ఏడాది పొడవునా ప్రతిబుధవారం ఓ పందిని సంతలో అమ్ముతుంటాడు. పొరుగూరులో వుండే నతానేలు అందుకు సాయం చేస్తాడు. ఓ విధంగా పెంపకం వీడిది, వ్యాపారం వాడిది.

తేప త్రాగిన పందులు ఒకదాన్నొకటి తరుముకుంటూ కుమ్ముకుంటూ ఊరిమీద పడ్డాయి. తేప కావిడ్ని గుడిసె చూరు కింద పెట్టిన బక్కడు అప్పమ్మ సర్దివుంచిన చల్ది గెంజి ముందు కూర్చున్నాడు.

“ఏంవాయ్, ఏంటివ్వాళ వేట?” మీసం తిప్పుకుంటూ అడిగారు కలిదిండి జనార్ధనరాజు.

“పావురాయండే దివానం.”

“భేష్.”

జనార్ధనరాజుకి రోజూ పిట్ట మాంసం వుండాలి. లేకపోతే ముద్ద దిగదు.

నల్లగా నేరేడుపండులా నిగనిగలాడే జనార్ధనరాజు వయస్సు యాభైకి అటూ ఇటూ వుంటాయి. అంతటి నలుపు మొహంలోనూ ఎర్రటి పెదాలు ఎప్పుడూ తాంబూలం వేసుకున్నట్టు కనిపిస్తాయి. కాంతులీనే ఆయన కళ్ళు ఎలాటివారినైనా ఇట్టే ఆకట్టుకుంటాయి. ఆడవాళ్ళనైతే మరీను. ఆయన్ని బాగా తెలిసినవాళ్లకి మాత్రమే ఆయన కళ్ళ వెనక కదిలే భావాల గురించి తెలుస్తుంది. కోరింది క్షణాల్లో అమర్చిపెట్టే దాసదాసీజనం, వందిమాగధులు, లంకంత కొంప, వందల ఎకరాల తోటలకీ పొలాలకీ ఆసామీ అయిన రాజుగారికి పిల్లా జెల్లా ఎవరూ లేరు. దీనంతటికీ పిట్ట శాపమే కారణమంటూ ఊళ్లో జనం గుసగుసలాడుతుంటారు. ఈ పిట్టలని కొట్టడం, పొయ్యిమీద పెట్టడం మానుకోవాలని ఆయన భార్య ఎంత పోరుపెట్టినా వినకపోవడంతో ఆవిడ పుట్టింటికి వేంచేశారు.

పందుల పెంపకం కంటే, రాజుగారికి రోజుకో పిట్టని కొట్టిపెట్టడమే బక్కడికి ప్రధాన వ్యాపకం. ఇందుకుగానూ వాడికి అయిదు ఎకరాల మామిడితోటని రాజుగారు ప్రత్యేకంగా ఏర్పాటు చేశారు. దానిమీద వచ్చిన ఫలసాయం వాడిదే. అంతేకాకుండా రాజుగారి తోటలలో రాలిన మామిడి టెంకలన్నీ వాడివే. టెంకల్లో వుండే జీడి అంటే పందులకి మహాప్రీతి.

ఒక్క బక్కడనే కాదు రాజుగారి ప్రతి అవసరాన్నీ… తమ అవసరం కంటే ఎక్కువగా భావించి ప్రభుసేవలో తరించే చాలామందికి, ఆయన ఇలాటి సదుపాయాలనే ఏర్పాటు చేస్తారు.

రామకోవెల దగ్గర పులీమేకా ఆడుతున్న బుల్లియ్య అండ్ కో కళ్ళల్లో పడకుండా తప్పించుకుపోవడానికి సన్నాసులు, ఆ గోడ ప్రక్కా ఈ గోడ ప్రక్కా నక్కుతూ నడుస్తున్నాడు. అయినా ప్రయోజనం లేకుండాపోయింది.

సన్నాసిని ఓరకంట చూసిన బుల్లియ్య “ఒరేయ్ మీరు కాస్సేపు ఆగండ్రా… సన్నాసిగాడు వస్తున్నాడు, ఓ ఆట పట్టిద్దాం,” అన్నాడు మిత్రబృందాన్ని. బుల్లియ్య బ్యాచ్ గప్ చుప్ అయిపోయారు.

“ఏట్రా సన్నాసులూ, బుట్ట బుజాన్నేసుకు దిగడ్డావ్. ఇల్రా…” పిలిచాడు బుల్లియ్య.

“ఆగాహె… అవతలీధికి అర్జంటుగా పోవాలి, అయినా నీలాటి పోస్కోలెధవలతో మాటాడొద్దంది మా మామ్మ,”

“నంగనాచి తుంగబుర్ర… ఏటి? అంత మాటనీసిందా! ఎల్దీ గానిలేరా? రా ఇలారా కూర్చో,”

ఇక తప్పదన్నట్టు చేతిలో జంగిడిని పక్కన పెట్టి కూలబడ్డాడు సన్నాసులు.

“బాగా బరువున్నట్టుంది? యేంట్రా బుట్టలో?”

“కోడిగుడ్లాయ్. కొత్తేపారం మొదలెట్టేను. మనూళ్ళో గుడ్దు పావలాక్కొని, రాంపురం అట్టుకెళితే అద్రూపాయి!”

“ఏ ఎధవ చెప్పేడ్రా నీకు గుడ్లేపారం ఎట్టమని? బుట్ట కిందడితే మొత్తం బంక బంకైపోయి లాభం గూబల్లోకి వచ్చేత్తాది,”

“అవున్రా సన్నాసీ, పొద్దున మా కోడి గుడ్డెట్టింది కదాని ఇలా తీశానో లేదో అలా చేతిలోంచి జారి చిదిగిపోయింది. ప్రాణం ఉస్సూరుమందనుకో…” చింతించాడు రాంబాబు.

“మరేం చెయ్యమంటార్రా? కాళీగా తిరుగుతున్నావని, మా మామ్మ కాల్చుకు తినేత్తంది.”

“సుబ్బరంగా మిలట్రీలో జాయినయిపో.”

“నేనా? మిలట్రీలోనా? చెయ్యగలనంటావా?”

“ఏం నీకేం తక్కువ? కోడిగుడ్ల యాపారంకన్నా అదే ఈజీ.”

“ఏటి నిజవే…”

“ఆఁ. కావాలంటే రాంబాబుగాడిమీదొట్టు. నీ బుట్టలో ఒక్కో గుడ్దూ తీసి కిందెట్టు,”

సన్నాసులు జంగిడిలో వున్న ఒక్కో గ్రుడ్డునీ జాగ్రత్తగా క్రింద పెట్టాడు.

“ఈటన్నాటినీ… ఎలా తీసేవో అలా జంగిట్లో పెట్టెయ్,” చెప్పాడు బుల్లియ్య.

సన్నాసులు మళ్ళీ గ్రుడ్లన్నిటినీ జంగిట్లో పెట్టేసుకున్నాడు.

“ఇంతేరా. ఇలా చేత్తేచాలు. మిలట్రీలో బాంబుకాయలు కోడిగుడ్లలాగే వుంటాయి. నువ్వొకోటీ తీసి జార్తగా ఆళ్ళకిస్తే… నోటితో ఆళ్ళు ముచ్చుకు లాగి చైనావోళ్లమీదేసేస్తారు. అంతే…”

“బాగుంద్రా, నన్ను మిలట్రీలో జాయిన్ చేసెయ్యండ్రా…” అన్నాడు సన్నాసులు ఉత్సాహంగా.

“అలాగే. ఇంక నీకీ గుడ్లెందుకు? మనోళ్ళు నలుగురుకీ తలా పుంజీడు ఇచ్చెయ్. నీ పేరుమీద ఆట్టేసుకు తింటారు పాపం.”

అందరికీ నాలుగేసి గుడ్లు పంచేసిన సన్నాసులు. “నడండి మరి,” అన్నాడు.

“ఆగరా బాబూ… అంత కంగారేటి? బాంబుకాయలందించగానే సరేటి? అప్పుడప్పుడూ ఆళ్ళకి చేతులు పీకితే… నువ్వు టుపాకట్టుకొని నలుగురైదుగురు చైనావోళ్ళని పేల్చిపారెయ్యాలా వద్దా? కాంత అదికూడా నేర్చుకో…”

“భలే ఫిటింగ్ ఎట్టావురా? అదెక్కడ నేర్చుకోవాలి.”

“మన బక్కడున్నాడు కదా! ఎవడు? పందుల బక్కడు. నెల్రోజులు ఆడికూడా తిరుగు. ఆడి దగ్గర ఈటెలు, బరిసెలు, బాణాలు, ఉచ్చులూ, వడిసెలలూ, ఉండేళ్ళూ బోలెడన్నుంటాయి. అయ్యన్నీ నేర్చేసుకున్నావనుకో, ఇంక నువ్వు బాంబుకాయలందిచక్కర్లేదు. డాం డాం డామ్మని టుపాకెట్టి కాల్చి పారేయడమే!”

“మరే… మరే…” అంటూ బుల్లియ్య మాటలు పూర్తికాకుండానే సన్నాసులు పరుగు లంకించుకున్నాడు.

రాత్రి పెట్టిన ఎలకల బుట్టల్ని తియ్యడానికి, పొలంబాట బట్టిన బక్కడికి కాలవ దగ్గర ముసానం చేటలందుకుంటున్న ఆడవాళ్లు కనబడ్డారు. ఊళ్ళో ఏ పుణ్యస్త్రీ పోయినా బంధువుల్లో పుణ్యస్త్రీలకి ఇలా చేటలివ్వడం సంప్రదాయం. బక్కడి పెళ్ళాం అప్పమ్మ, ఈ చేటలు అల్లడంలో సిద్ధహస్తురాలు. మామూలుగా వెదురుతో చేటలు అల్లడం బక్కడి కులవృత్తికాదు. ఈత మట్టలతో రైతులకి కావాల్సిన తట్టలు, బుట్టలు అల్లడానికే వాళ్ళకి సమయం చాలదు. కానీ ఊళ్ళో చేటలు అల్లేవాళ్లెవరూ లేకపోవడంతో అప్పమ్మకి, ఈ చేటలు అల్లే బాధ్యత తప్పడం లేదు. దాన్ని అప్పమ్మ పుణ్యకార్యంగా భావిస్తుంటుంది.

“ఏరా బక్కా, ఏం జూత్నావిక్కడ?”

అక్కడి తంతుని దూరాన్నుంచి చూస్తున్న బక్కడు, సన్నాసులు పిలుపుతో ఆలోచనల్లోంచి బయటపడ్డాడు.

“పాపవండే… పసుపుకొమ్ములా వుండీది. కాలుజారి నూతిలో అడిపోయిందంట.”

“ఇలాటోళ్లందరికీ రాజుగారి పెద్దనుయ్యే దిక్కులా వుంది. ఆ నుయ్యి కప్పెట్టెద్దారేట్రా?” అన్నాడు సన్నాసులు ఏదో ఆలోచిస్తున్నట్టు.

“మనకెందుకులెద్దురూ, నడండి.” అన్న బక్కడు చేలగట్లవెంట పెట్టిన బుట్టల్ని ఒక్కోటీ ఏరి పోగెడుతుంటే… సన్నాసులు సాయం చేస్తున్నాడు.

“చూడండెలా బలిసిపోయాయో! పుట్టి మూన్నెల్లయ్యుండదు ఒక్కోటీ బత్తాడొడ్లు బుక్కేసుంటాయి.” బుట్టల్లోంచి చచ్చిన ఎలకలని తీస్తున్న బక్కడు చెప్పాడు.

వాటివంక నిర్వికారంగా చూసిన సన్నాసులు జేబులోంచి బీడీ తీసి వెలిగించాడు.

పంటకాల్వ గట్టున మాటువేశాడు బక్కడు. వాడి నిక్కరు జేబులో మట్టి గోళీలు బరువుగా వున్నాయి. గుబురుపొదలు, నీటివసతి వున్నచోట చెవుడు కాకులు వుంటాయన్న సంగతి వాడికి గోచీ పెట్టుకునే వయస్సు నుంచే తెలుసు.

ఓ మట్టి గోళీని, కేటల్ బార్‌లో వుంచి పొదవైపే చూస్తున్నాడు. ఎక్కడా అలికిడి లేదు. ఒకటి. రెండు.. మూడు… క్షణాలు గడుస్తున్నాయి. చెవుడుకాకి అలికిడి లేదు. ఓ పెద్ద రాయి తీసి పొదమీదకి విసిరాడు. వెంటనే కేటల్ బార్‌ని పొజిషన్ లోకి తీసుకున్నాడు. ప్చ్! లాభం లేకపోయింది. చెవుడు కాకి ఆనవాలు లేదు. వుంటే రాయి దెబ్బకి భయంతో బయటపడేదే. మాటు మార్చాలి. రాజుల చెరువు వైపు నడిచాడు.
బక్కడి ప్రతి కదలికనీ నిశ్శబ్దంగా పరిశీలిస్తున్న సన్నాసులు వాడిని అనుసరించాడు.

రాజుగారి వంటకి ఆలస్యమైపోతోంది. సూర్యాస్తమయం కల్లా భోజనం ముగించటం రాజుగారికి ఆనవాయితీ. పిట్ట మాంసం రుచి మరిగినప్పటినుంచీ రాజుగారు ఎన్ని పిట్టలని తినేశారో, ఆయన కోసం ఇప్పటివరకూ తాను ఎన్ని పిట్టల ఉసురు తీసి వుంటాడో… నడుస్తున్న బక్కన్ని ఆలోచనలు చుట్టుముడుతున్నాయి.

వడిసెల విసరడం, ఉండేలు ఉపయోగించడం, ఉచ్చులు పన్నడం, మత్తు గింజలు చల్లి పిట్టలని పట్టడం బక్కడికి ఇష్టం వుండదు. గుండు గురిచూసి కొట్టడమే వాడి నైజం. గువ్వలు, గునపంకోళ్లూ, పావురాలు, కారుకోళ్ళు, చిలకబాతులు, జమ్ముకోళ్లు, చెవుడుకాకులు, గూడకొంగలు, నీటికోళ్లు. ఒకటా? రెండా? తనవల్ల జంటలని కోల్పోయి ఎన్ని పక్షులు ఒంటరయిపోయాయో? అవి మళ్లీ జంటకట్టడం అనేది జరగని మాట. గుండు దెబ్బతిని నేలకూలిన పిట్టల నిర్జీవమైన కళ్ళల్లో ఆ బాధ, బక్కడికి ఎప్పుడూ కనబడే అవకాశంలేదు. కానీ ఆ వియోగం గురించి వాడికి తెల్సినంతగా మరెవరికీ తెలియదు.

కానీ ఏం చేస్తాడు? ఇది తన వృత్తి. వృత్తి ధర్మం ప్రకారం, రాజుగారి పంటికిందకి ఇంత పిట్ట మాంసాన్ని సంపాదించి పెట్టడమే. అది తప్పా? ఒప్పా? పాపం-పుణ్యం అవేమీ వాడికి తెలీదు. కళ్లెదురుగా చెరువు గట్టున వాలిన చిలకబాతుల గుంపు బక్కడి ఆలోచనలని చెల్లాచెదురు చేసింది. ఈ మధ్య కాలంలో అన్ని బాతులు కనబడడం ఇదే.

కేటల్ బార్ చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. మట్టిగోళీని పెట్టి, ఓ కన్నుమూసి రబ్బరుని చెవిదాకా లాగి వదులుతుండగా… సన్నాసులు వాడిని ప్రక్కకి ఒక్క తోపు తోశాడు. గుండు గురితప్పి, ఓ పొదని అదిలించడంతో ప్రమాదాన్ని పసిగట్టిన బాతుల గుంపు అక్కడ నుంచి పలాయనం చిత్తగించింది.

“యాటి బాబు మీరు చేసిన పనేటి?” పైకి లేస్తూ సన్నాసులు మీద ఆగ్రహం ప్రదర్శించాడు బక్కడు.

“పాపం రా!”

“పాపం లేదు గీపం లేదు. అటికీభూమ్మీద నూకలు చెల్లిపోతే చత్తాయి అంతే. చచ్చీ పెతి పిట్ట మీద రాజుగారి పేరు రాసుంటది.”

“రాజుగారికెప్పుడు చెల్లిపోతాయిరా నూకలు? అప్పుడుగానీ ఈ పిట్టలు బతికి బట్టకట్టవా?”

సన్నాసులు ప్రశ్నకి బుర్రగోక్కున్న బక్కడు “మీరు తింగరోళ్ళో… గడుసోల్లో… నాకద్దమవట్లేదు. మీకోదన్నం. నా కూడా రాకండి.” అని పొదల్లోకి పోయి మాయమైపోయాడు.

పొద్దున్నే తేప పెట్టి, పందులని ఊరిమీదకొదిలేసిన బక్కడు రాజుగారి పిట్టల కోసం వేటకి పోయాడు. వాడు తిరిగొచ్చేసరికి సన్నాసులుతోపాటూ నతానేలూ వాడి స్నేహితుడూ గుడిసెముందు కూర్చుని వున్నారు. నతానేలు, వాడితోపాటూ వచ్చినవాడి చేతుల్లో బలమైన వెదురు గడలున్నాయి. వాటికి చివర తాడుతో ఉచ్చులు బిగించి వున్నాయి. వాటిని ఆసక్తిగా చూస్తున్నాడు సన్నాసులు.

“యారా బావా ఎంసేపయ్యింది వచ్చి?” బామ్మర్దిని చూసి కుశల ప్రశ్నలేశాడు బక్కడు.

“ఉప్పుడే అరగంటయ్యింది. బేగా నడు, ఇప్పటికే ఆలీసవైపోయింది.” అన్నాడు నతానేలు.

“నాకాడకి రావొద్దన్నాను కదా! మల్లెందుకొచ్చేరు?” సన్నాసులు మీద చిరాకుపడ్డ బక్కడు గుడిసె చూరులోంచి పెద్ద బాణాకర్ర తీశాడు. ఎవరి కర్రలు వాళ్ళు పట్టుకొని, ముగ్గురూ ఊరి మీదకి బయలుదేరారు. సన్నాసులు కూడా వాళ్లవెనకేపడ్డాడు. కొంతదూరం వెళ్ళేసరికి బురదలో దొర్లుతూ పందుల గుంపు కనిపించింది.

“అగో… ఆ తెల్లపందినేసేద్దాంరా” చెప్పాడు బక్కడు.

నతానేలూ, వాడి స్నేహితుడూ ఇద్దరూ చెరో రాయీ తీసి బురద గుంటలోకి విసిరారు. పందులు బీకబీకలాడుతూ గుంటలోంచి లేచి, తలో దిక్కూ పరిగెత్తాయి. మిత్రులిద్దరూ తెల్ల పంది వెనక ఉచ్చుకర్రలతో పడ్డారు. అది ఆ సందులోంచీ ఈ సందులోంచీ దూరుతూ, పారిపోతూ వాళ్లిద్దర్నీ పరుగులు పెట్టిస్తోంది.

“ఒరే తింగరెదవా! పొద్దున్నే దొడ్లోనే దాన్ని వుంచెయ్యొచ్చు కదరా, ఇప్పుడు ఉరుకులూ పరుగులూ పెట్టేబదులు?” ప్రశ్నించాడు సన్నాసులు.

ఒకసారి సన్నాసులు కళ్ళలోకి సూటిగా చూసిన బక్కడు “అది ఏట నియమం బాబూ. ఏటాడి చంపడం మా నీతి.” అన్నాడు.

డ్రోంక్… డ్రోంక్… తెల్లపంది హృదయ విదారకంగా అరుస్తోంది. దాని మెడకి నతానేలు ఉచ్చు బిగుసుకుంది. అయినా అది జంకూ గొంకూ లేకుండా ఉచ్చుతోపాటూ వాడ్నీ ఈడ్చుకుంటూ పరిగెడుతోంది.

పంది సరిగ్గా తన ముందుకు రాగానే… బాణా కర్రెత్తి బక్కడు దాని తలమీద బలంగా ఒక్క దెబ్బ వేశాడు. అంతే అది కీచుమంటూ విరగబడిపోయింది. నతానేలూ వాడి స్నేహితుడూ కిందపడ్డ పంది కాళ్లని కదలకుండా కట్టేసి, బాణాకర్రకి దాన్ని తగిలించుకొని మోసుకుపోతుంటే… బక్కడి కళ్ళముందు రాజుగారు, చేటలు మార్చుకుంటున్న ఆడంగులు ఏకకాలంలో మెదిలి మాయమయ్యారు.

సంజ చీకట్లు ముసురుకుంటున్నాయి.

చక్కటి పిట్టమాంసంతో విందారగించిన జనార్ధనరాజు మామిడితోటలోని విశ్రాంతి భవనం ముందు తాంబూలం నములుతూ పచార్లు చేస్తున్నారు.

నూతి వెనకనుంచి లేచిన బక్కడు ఒకే ఒక్కసారి దానిలోకి చూశాడు. తర్వాత కేటల్ బార్‌లో మట్టిగోళీని వుంచి ఓ కన్ను మూసి చూస్తుండగా… రాజుగారు ఒక్కసారిగా విరుచుకుపడిపోయారు.

చెట్టు చాటునుంచి చీకట్లోకి కలిసిపోయిన సన్నాసులు బక్కడికి కనబడలేదు.
----------------------------------------------------
రచన: చిరంజీవి వర్మ అనే వత్సవాయి చిట్టివెంకటపతి రాజు, 
ఈమాట సౌజన్యంతో

Tuesday, December 3, 2019

రంగుల రాజ్యం


రంగుల రాజ్యం




సాహితీమిత్రులారా!


ఒక నల్లవాడు ఒక తెల్లవాళ్ళ కాలనీలో ఒక ఇల్లు కొనుక్కొని అందులోకి చేరిపోయాడు. ఆ నల్లరంగు ఇంటికి ఒక నల్లరంగు వరండా ఉండేది. ఆ నల్లని వరండాలో ఒక నల్లటి కుర్చీలో కూర్చొని ఆ నల్లవాడు ప్రతీరోజూ ఒక నల్లరంగు కప్పులో నల్లటి కాఫీ తాగుతుండేవాడు–ఒక నల్లటి రాత్రి ఇరుగుపొరుగు తెల్లవాళ్ళు ఇతని ఇంట్లోకి జొరబడి నల్లవాణ్ణి దారుణంగా కొట్టేదాకా. నల్లవాడు నేల మీద ఉండ చుట్టుకుపోయి తన నల్లని రక్తపు మడుగులోనే పడిపోయినాక కూడా–ఉన్నట్టుండి ఒక తెల్లవాడు ఈ నల్లవాడు మన చేతుల్లో చస్తే మనం జైలుకెళతాం, చంపేదాకా కొట్టద్దు ఆపండి ఆపండి అని అరిచేదాకా- తెల్లవాళ్ళు నల్లవాణ్ణి ఇంకా ఇంకా కొడుతూనే ఉన్నారు.

ఆ నల్లవాడు ఆ తెల్లవాళ్ళ చేతుల్లో చావలేదు. కాసేపటికి ఒక అంబులెన్స్ వచ్చి అతన్ని దూరంగా, చాలా దూరంగా ఎక్కడో ఒక నివురుగప్పిన అగ్నిపర్వతం మీద ఉన్న ఒక మాంత్రికలోకం లాంటి హాస్పిటల్‌కు తీసుకొనిపోయింది. ఆ హాస్పిటల్ రంగు తెలుపు. దాని గుమ్మాలు తెలుపు. దాని గోడలు తెలుపు. నేల తెలుపు, కప్పు తెలుపు. దుప్పట్లు తెలుపు, పరుపులు తెలుపు. ఆ నల్లవాడు మెల్లిమెల్లిగా కోలుకోసాగేడు. మెల్లిమెల్లిగా కోలుకుంటూనే ప్రేమలో పడిపోయేడు. ఇతన్ని కంటికిరెప్పలా కాపాడుకొని, దయతో ప్రేమతో ప్రతిరోజూ సపర్యలు చేసిన ఒక తెల్లని యూనిఫామ్ వేసుకునే ఒక తెల్లని నర్సుతో ప్రేమలో పడిపోయేడు. ఆమె కూడా ఇతన్ని ప్రేమించింది. ఆ నల్లవాడి లాగా, వాళ్ళ ప్రేమ కూడా రోజురోజుకీ బలం పుంజుకొని, పక్క మీదనుంచి లేవగలిగేదాకా, లేచి నేల మీద పాకగలిగేదాకా వచ్చింది–ఒక చిన్న పిల్లవాడిలాగా, ఒక పాపాయిలాగా, తెల్లవాళ్ళు చచ్చేలా కొట్టిన ఒక నల్లవాడి లాగా.

వాళ్ళిద్దరూ ఒక పసుపుపచ్చ చర్చ్‌లో పెళ్ళిచేసుకున్నారు. ఒక పసుపుపచ్చ ఫాదర్ వారికి పెళ్ళి చేశాడు. ఆ ఫాదర్ తల్లిదండ్రులు ఒక పసుపుపచ్చ దేశం నుంచి పసుపుపచ్చ ఓడలో వచ్చారు. వాళ్ళు కూడానూ వాళ్ళ ఇరుగుపొరుగు తెల్లవాళ్ళ చేతిలో బాగా దెబ్బలు తిన్నారు. కానీ ఆ పసుపుపచ్చ ఫాదర్ నల్లవాడికి ఈ సంగతులేమీ చెప్పలేదు. ఇతనెవరో పరిచయం లేదు. పైగా పెళ్ళి చేసుకుంటున్నాడు. ఇప్పుడా సంగతులన్నీ చెప్పుకొనే సందర్భం కాదు. అతను చెప్పదలచుకున్నదల్లా, దేవుడు దయామయుడని, వారిద్దరినీ ప్రేమిస్తాడని, వారిద్దరి జీవితం సుఖంగా కొనసాగాలని తాను దేవుణ్ణి ప్రార్థిస్తానని. కానీ అతనికి అలానే జరుగుతుందని కచ్చితంగా తెలీదు. ఎన్నోసార్లు, అంతా మంచే జరుగుతుంది అని తనను తాను నమ్మించుకోవడానికి ఫాదర్ చాలా ప్రయత్నించాడు. అతని నమ్మకమల్లా దేవుడు మంచివాడని, అందరినీ దయతో ప్రేమిస్తాడని, అందరి మంచి మాత్రమే కోరుకుంటాడని. కాని, ఆరోజు, ముప్ఫై యేళ్ళు కూడా సరిగ్గా నిండకుండా, ఒళ్ళంతా గాయాల గాట్లు మరకలతో, విరిగిపోయిన ఎముకలతో, చక్రాల కుర్చీలో కూర్చొనున్న నల్లవాడిని చూసినప్పుడు, ఆ నమ్మకాన్ని నిలబెట్టుకోవడం ఆ ఫాదర్‌కి చాలా కష్టమయింది. ఎలానోలా నోరు పెగల్చుకొని, దేవుడు మీ ఇద్దరినీ ప్రేమిస్తాడు. మీ జీవితం సుఖంగా కొనసాగేలా ఆ దేవుడు మిమ్మలని చూస్తాడు అని శుభాకాంక్షలు మాత్రం చెప్పగలిగేడు. చెప్పగానే సిగ్గుతో తల దించుకున్నాడు.

ఆ నల్లవాడు, ఆ తెల్లనామె కలిసి చిలకా గోరింకల్లా హాయిగా కాపురం సాగించేరు. అయితే, ఒక సాయంత్రం ఆమె పచారీ దుకాణం నుంచి నడుచుకుంటూ ఇంటిలోకి రాబోతుండగా మెట్ల వెనుక, ఒక గోధుమరంగువాడు ఒక గోధుమరంగు కత్తితో ఆమె కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉండి, ఆమె దగ్గరున్న డబ్బు, ఒంటి మీది బంగారం అన్నీ ఇచ్చేయమని బెదిరించేడు. నల్లవాడు ఆ రాత్రి ఇంటికి వచ్చేసరికి తన తెల్లని భార్య చచ్చిపోయి కనిపించింది. ఆ గోధుమరంగువాడు ఎందుకు తన భార్యని పొడిచి చంపేశాడో నల్లవాడికి అర్థంకాలేదు. ఆమె దగ్గరున్న డబ్బు బంగారం తీసుకొన్నాక ఆమెనేమీ చేయకుండా వెళ్ళిపోయి ఉండచ్చు కదా!

ఆ తెల్లనామె అంత్యక్రియలు ఆ పసుపుపచ్చ ఫాదర్ ప్రార్థించే  అదే పసుపుపచ్చ చర్చ్‌లోనే జరిగేయి. పసుపుపచ్చ ఫాదర్‌ను చూడగానే నల్లవాడు అతని చేయి పట్టుకొని ఆపేడు. నువ్వారోజు చెప్పేవు. దేవుడు మమ్మల్ని ప్రేమిస్తాడని చెప్పేవు, చెప్పలేదూ? మరి దేవుడు మమ్మల్ని ప్రేమిస్తే మమ్మల్ని ఎందుకిలా శిక్షిస్తాడు, మాకిలాంటి అన్యాయం ఎలా చేస్తాడు? అని అడిగేడు. పసుపుపచ్చ ఫాదర్ దగ్గర ఈ ప్రశ్నకు ఒక సమాధానం తయారుగా ఉంది. అది చర్చ్ స్కూల్‌లో అందరు ఫాదర్‌లకూ క్లాసురూములో నేర్పించిందే: దేవుడు మనకు అర్థం కాని పద్ధతుల్లో ప్రవర్తిస్తాడని, ఆయన నిర్ణయాలను, ఆయన మనసులో ఆలోచనలను అర్థం చేసుకోవడం మనవల్ల కాదని. ఏదైనా కూడా, చనిపోయిన ఇతని భార్య ఇప్పుడు దేవుడికి మరింత దగ్గరగా ఉంది అని మాత్రం మనం గుర్తుపెట్టుకోవాలని. కానీ ఫాదర్ నల్లవాడికి ఆ సమాధానం ఇవ్వలేదు. అప్పటికప్పుడు ఆపకుండా దేవుడిని తిట్టడం మొదలుపెట్టాడు. అవి మామూలు తిట్లు కావు. శాపాలు, శాపనార్థాలు. అసలు అలాంటి తిట్లు, అంత దారుణమైన తిట్లు, అంతకుముందు ప్రపంచంలో ఎవరూ విని ఎరగనటువంటి తిట్లు తిట్టేడు. అంత పరుషమైన తిట్లను విన్న దేవుడు కించపడి మనసు గాయపర్చుకున్నాడు.

మనసు గాయపర్చుకున్న దేవుడు పసుపుపచ్చ చర్చ్ లోకి వచ్చాడు. కుంటివాళ్ళు చక్రాలకుర్చీ సహాయంతో వేదిక పైకి రావడం కోసం మెట్లకు ఒక పక్కగా కట్టిన వాలుగట్టు మీదుగా వేదిక పైకి వచ్చాడు. దేవుడు కూడా చక్రాలకుర్చీలోనే ఉన్నాడు. దేవుడు కూడా ఒకప్పుడు తన ప్రేమికను పోగొట్టుకొన్నాడు. దేవుడు వెండిరంగులో మెరుస్తున్నాడు. వెండిరంగు జుట్టు, వెండిరంగు దుస్తులు, వెండిరంగు చక్రాల కుర్చీ. ఆ వెండిరంగు బ్యాంకు డైరక్టర్లు, స్టాక్ బ్రోకర్లు, వాళ్ళ కింద పనిచేసే సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్లూ కొనుక్కునే బిఎండబ్ల్యూ, బెంజ్ లాంటి కార్లకుండే నాసిరకం తళతళలాడే వెండిరంగు కాదు. లేకి చమక్కులు లేకుండా వెన్నెలలా హుందాగా, మాసినట్టున్న వెండిరంగు. ఒకరోజు ఈ వెండిరంగు దేవుడు తను ఎంతగానో ప్రేమించే తన వెండిరంగు ప్రేయసితో వెండిరంగు నక్షత్రాలలో తేలుతూ విహారం చేస్తున్నప్పుడు, ఒక బంగారురంగు దేవుళ్ళ గుంపు వచ్చి వీళ్ల మీద దాడి చేసింది. చిన్నపిల్లలుగా ఉన్నప్పుడు ఆటల్లో ఎప్పుడో ఈ వెండిరంగు దేవుడు సన్నగా బక్కపలచగా ఉన్న ఒక బంగారురంగు దేవుడిని కొట్టేడు. ఇప్పుడు ఆ దేవుడు పెరిగి పెద్దవాడై స్నేహితులతో కలిసి ఇలా వచ్చేడు. బంగారురంగు దేవుళ్ళ గుంపు బంగారురంగు సూర్యకిరణాల కర్రలతో వెండిరంగు దేవుడిని, అతని ప్రేయసిని, ఆపకుండా కొట్టేరు–అతని దివ్యశరీరంలో ఉన్న ప్రతీ ఎముక విరిగిపోయేదాకా. దేవుడికి కోలుకోవడానికి కొన్ని సంవత్సరాలు పట్టింది. కాని, అతని వెండిరంగు ప్రేయసి ఎప్పటికీ కోలుకోలేదు. శరీరమంతా చచ్చుపడిపోయి ఒక జీవచ్ఛవమై అలా ఉండిపోయింది. మాట్లాడలేదు, కదలలేదు, నవ్వలేదు, నడవలేదు, అసలింకేమీ చేయలేదు. ఆమె కేవలం చూడగలదు, వినగలదు, అంతే. అది చూసి వెండిరంగు దేవుడు కనీసం ఆమె వారిని చూస్తూ సమయం గడుపుతుంది కదా అని చూడటానికి తనలాగే ఉన్న మానవ జాతిని సృష్టించాడు. ఆ వెండిరంగు దేవుడు సృష్టించిన మానవజాతి చూడటానికి అచ్చు ఆయనలానే ఉంది. ఆయనలానే బాగా హింసించబడి, అఘాయిత్యాలకు బలికాబడినట్టుగా ఉంది. ఆ వెండిరంగు దేవుడి ప్రియమైన వెండిరంగు ప్రేయసి విప్పారిన కళ్ళతో అలా గంటలు గంటలు రోజులు రోజులు ఆ జాతిని చూస్తూ ఉండేది, కనీసం ఒక్క చుక్క కూడా కన్నీరు కార్చకుండా.

ఏమనుకుంటున్నావు నాగురించి? వెండిరంగు దేవుడు పసుపుపచ్చ ఫాదర్‌ను అడిగేడు ఆక్రోశంతో, అలిసిపోయి, జీవితంతో రాజీ పడిపోయిన గొంతుతో. నేను మిమ్మల్ని ఇలా కావాలనే, నాకు ఇష్టమయే పుట్టించాననుకుంటున్నావా? నేను మీ అందరూ బాధపడుతుంటే చూసి ఆనందిస్తున్నానని అనుకుంటున్నావా? మీరు ఏడుస్తుంటే చూసి నవ్వుకొనే శాడిస్టులాగా కనిపిస్తున్నానా నీకు? నేను మిమ్మల్ని ఇలా పుట్టించింది ఎందుకూ అంటే నాకు తెలిసిందీ ఇదే కాబట్టి. ఇలా పుట్టించడమే నేను చేయగలిగింది. నాకు చేతనయింది. అంతే. దేవుడు ఇంకేమీ మాట్లాడకుండా తల తిప్పుకున్నాడు సన్నగా వణుకుతూ.

పసుపుపచ్చ ఫాదర్ దేవుడి ముందు మోకాళ్ళ మీద కూలబడిపోయేడు. చేతులు జోడించి క్షమించమని అడిగేడు. నిజానికి ఇంకా బలమైన దేవుడెవరైనా ఆ చర్చ్‌లో అప్పుడు ప్రత్యక్షమై ఉండుంటే ఫాదర్ తిట్లు ఆపకపోను. ఇంకా తిడుతూనే ఉండును. కాని, ఇలా మాసిన వెండిరంగులో వికలాంగుడైన దేవుడిని చూస్తుంటే ఫాదర్ మనసులో జాలి, పశ్చాత్తాపం కలిగేయి. అతను నిజంగానే దేవుడు తనను క్షమించాలని అనుకున్నాడు. నల్లవాడు తన మోకాళ్ళ మీద కూలబడలేదు. నడుము కిందనుంచి అంతా చచ్చుబడిపోయిన శరీరం ఆ నల్లవాడిని అలా చేయనీయదు. అందుకని అలా చక్రాలకుర్చీలోనే కూర్చొని ఉండిపోయేడు. అలా కూర్చొని ఉండిపోయి, ఆకాశంలో ఎక్కడో ఏ దైవలోకం నుంచో ఒక వెండిరంగు దేవత విప్పారిన కళ్ళతో తనను చూస్తూ ఉన్నట్టుగా ఊహించుకున్నాడు. ఆ ఊహ అతనికి ఒక ఓదార్పునిచ్చింది. బహుశా ఇంకా బతికి వుండడం కోసం కొంత స్థైర్యాన్నీ ఇచ్చింది. ఆ నల్లవాడికీ అర్థంకాలేదు అది ఎలా అర్థం చేసుకోవాలో కాని, తనూ ఒక దేవుడిలా బాధలు పడుతున్నాడన్న ఆలోచన తనలోనూ దైవత్వం ఉందనుకొనేలా మాత్రం చేసింది.
---------------------------------------------------
రచన: మాధవ్ మాౘవరం
మూలం: Etgar Keret
(మూలం: Pick a color.)
ఈమాట సౌజన్యంతో

Sunday, December 1, 2019

“తండ్రి” తనం


“తండ్రి” తనం




సాహితీమిత్రులారా!


శివరామారావు గట్టి సాంప్రదాయపు మనిషి. అతనికి తొమ్మిదేళ్ళ కొడుకు సూర్యనారాయణ.

“ఏరా సూర్యం, పొద్దున్న పూజ చేశావా?”

“చేశాను నాన్నగారూ!”

“నిన్న పొద్దున్న పూజ చెయ్యకుండానే స్కూలికెళ్ళావుట? ఏం, ఒళ్ళు పొగరెక్కి కొట్టుకుంటున్నావా? తాట వొలిచేస్తాను.”

“నిన్న పొద్దున్న కాస్త ఆలస్యంగా లేచాను, నాన్నగారూ! స్కూలు టైం అయిపోయిందని, పూజ చెయ్యకుండానే స్కూలికెళ్ళిపోయాను. ఇంకెప్పుడూ ఆలస్యంగా లేవను నాన్నగారూ!”

“పొద్దున్న ఆలస్యంగా లేస్తే, చద్దన్నం తినడం మానెయ్యి, టైం లేకపోతే. అంతేగానీ, పూజ చెయ్యడం మానకూడదు. తెలిసిందా?”

“తెలిసింది నాన్నగారూ!”

“ప్రతీరోజూ స్కూల్నించీ వచ్చాక హనుమాన్‌ చాలీసా పారాయణం చెయ్యమన్నాను. చేస్తున్నావా?”

“రోజూ చేస్తునాను గానీ, …..”

“కానీ.. ఏమిటీ? ఏమిటో సరిగా, నాన్చకుండా, చెప్పిచావు.”

“మొన్నో రోజు పాఠాలు ఎక్కువగా చదవాల్సి వుండి, హనుమాన్‌ చాలీసా పారాయణం చెయ్యలేదు నాన్నగారూ! మరి….”

“ఓరి దౌర్భాగ్యుడా! కళ్ళు పోతాయి వెధవా, చాలీసా పారాయణం ఆపేస్తే. వచ్చే చదువు కూడా రాకుండా పోతుంది.”

“……..”

“ఇంకెప్పుడన్నా ఇలా జరిగిందని తెలిసిందో, స్కూలు మానిపించేస్తాను, జాగ్రత్త!”

“అలాగే నాన్నగారూ! కానీ……”

“అలా మాటలు నాన్చొద్దని ఎన్నిసార్లు చెప్పాలీ? మళ్ళీ ఏమొచ్చిందీ?”

“వచ్చే శనివారం పొద్దున్న మా స్కూలు వాళ్ళు విహార యాత్రకి తీసుకెళుతున్నారు. ఆ రోజు పొద్దున్న వెంకటేశ్వర స్వామి గుడికి వెళ్ళడం కుదరదు నాన్నగారూ. అందుకని ఆదివారం వెళతాను నాన్నగారూ!”

“వీల్లేదు!”

“కానీ……”

“వీల్లేదన్నానా? ఆ దేముడి దయ లేకపోతే ఈ మాత్రం బతుక్కూడా వుండదు నీకు. గుడికెళ్ళడం ముఖ్యమా, విహార యాత్ర ముఖ్యమా? పిచ్చి వేషాలు వేస్తే, కాళ్ళు విరగ్గొట్టి ఇంట్లో కూర్చోబెడతాను. తెలిసిందా?”

సూర్యనారాయణ దుఃఖాన్ని అణచుకుంటూ తల వంచుకున్నాడు.

కొడుకు బాధ నర్థం చేసుకున్న తల్లి అంది బెరుకుగా, “పోనీ, ఈ ఒక్కసారికి వెళ్ళనీయకూడదుటండీ? పాపం వాడు బాధ పడుతున్నాడు.”

“ఆడదానివి, ఎక్కడుండాలో అక్కడుండు. అనవసర విషయాల్లో తల దూర్చకు. అసలు నీ వత్తాసు తోనే భయం, భక్తీ లేకుండా తయారవుతున్నాడు వాడు. నా మాటకి ఎదురుచెప్తే వూరుకునేది లేదు” అంటూ శివరామారావు హుంకరించాడు.

బిక్కు బిక్కుమంటూ వుండిపోయారు తల్లీకొడుకులు.

* * * * *

ఇంకో కొన్నేళ్ళు కాల ప్రవాహంలో కలిసిపోయాయి.”సూర్యం! ఆ భగవంతుడి దయ వలన ఇంజినీరింగులో సీటు వచ్చింది కదా! అన్నవరం వెళ్ళి సత్యనారాయణ స్వామికి తలనీలాలు అర్పించుకుని రా!” అంటూ శివరామారావు ఆదేశం జారీ చేశాడు.”గుండు చేయించుకుని ఇంజినీరింగు కాలేజీకెళితే అందరూ ఏడిపిస్తారు. నాకిష్టం లేదు గుండు చేయించుకోవడం. నేవెళ్ళను అన్నవరం.”

“చాల్లేరా చెప్తున్నావు! కాలేజీ కొచ్చేసరికి నీకు షోకులెక్కువయ్యాయి. ఆ దేముడి దయ లేకపోతే ఎందుకూ పనికి రాకుండా తయారయ్యేవాడివి, తెలిసిందా?”

“నేను కష్టపడి చదివి తెచ్చుకున్న మార్కులతో వచ్చింది సీటు. అంతేగానీ, దేముడి దయ వల్ల కాదు.”

“ఆపు నీ నాస్తిక ప్రవచనాలు! దేముడి దయ లేకపోతే ఆ కష్టం మాత్రం పడగలిగేవాడివా? అదీగాక ఈ మధ్య పూజ చెయ్యడం మానేసినట్టున్నావు?

“……”

“అంతేగాదు, ఈ మధ్య నాస్తిక పుస్తకాలు చదువుతున్న్నావుట? ఆ ఎర్రట్ట పుస్తకాలెందుకు ఈ కొంపకి తెస్తున్నావూ? రోజు రోజుకీ చెడిపోతున్నావు. దేముడి దయ లేకపోతే అడుక్కు తినాల్సి వస్తుంది, తెలుసా?”

“…….”

“నీ వేషాలు భరించడం నా వల్ల కాదు. మొన్నటికి మొన్న నువ్వు ఆ తక్కువ కులం వాళ్ళతో తిరుగుతున్నావని ఎదురింటి సుబ్బారావుగారు చెప్పారు. తల తీసేసినట్టయింది. ఇవన్నీ ఆపుతావా, లేదా?”

“నాన్నగారూ! మీకెప్పటి నించో చెబుదామనుకుంటున్నాను. చాలా కాలం నించీ నాకు దేముడి విషయాల మీద నమ్మకం పోయింది. ఆ కార్యక్రమాలు నేను ఇక చెయ్యలేను. మీరు నా చేత ఇక బలవంతంగా చేయించలేరు. చిన్నప్పటి నించీ నా చేత ఎన్నో చేయించి, నన్నెన్నో బాధలకి గురి చేశారు. నేను ఇప్పుడు నాస్తికుణ్ణయ్యాను. ఇంకెంత కాలం భయపడుతూ బతుకుతాను?”

తేల్చేసి చెప్పిన కొడుకు సూర్యనారాయణ్ణి నివ్వెరపోయి చూస్తూ వుండిపోయాడు తండ్రి శివరామారావు.

* * * * *

కాలచక్రం ఇంకా కొన్నేళ్ళు తనలో ఇముడ్చుకుంది.నాస్తిక సూర్యనారాయణ ఒక కొడుక్కి తండ్రయ్యాడు. కొడుకు శరత్‌ తొమ్మిదేళ్ళవాడు.”శరత్‌! నిన్న నువ్వు వాళ్ళ మురళితో గుడికెళ్ళావుట?”

“మరే….మరే…..డాడీ….అసలేమయిందంటే….”

“మాటలు నాన్చకుండా చెప్పమన్నానా? నత్తొస్తుంది కొన్నాళ్ళకి ఇలాగే మాట్టాడుతూ వుంటే.”

“అదికాదు డాడీ! గుడి దగ్గర సందులో మేం క్రికెట్‌ ఆడుతూ వుంటే బాల్‌ వెళ్ళి గోడ దాటి గుడి కాంపౌండులో పడింది. తెచ్చుకోవడానికి మురళీ, నేనూ లోపలకి వెళ్ళాం. అక్కడున్న పూజారిగారు మమ్మల్ని దగ్గరకి పిలిచి, నెత్తి మీద శఠగోపం పెట్టి, చేతిలో కొబ్బరి ముక్కలు పెట్టారు. నేను అడగలేదు డాడీ! అడక్కుండానే పెట్టారని తిన్నాను డాడీ!”

“గుళ్ళో ప్రసాదం తినడానికి బుద్ధి లేదూ? గుడి దగ్గరున్న సందులోకెళ్ళొద్దని నీకెన్ని సార్లు చెప్పానూ? మనం నాస్తికులమని చెప్పానా, లేదా?”

“……”

“మాట్టాడవేం? పొద్దున్నే పక్కింటి వాళ్ళు మతాబులు కాలుస్తూ వుంటే, అలా మొహం వాచినట్టు చూస్తూ వున్నావేం? నువ్వూ కాలుస్తానని వాళ్ళని బతిమాలడం చూశాను. సిగ్గు లేదూ అలా బతిమాలడానికి?”

“కాదు డాడీ! దీపావళి అన్చెప్పి వాళ్ళంతా కొత్త బట్టలు కొనుక్కున్నారు. ఇల్లంతా అలంకరించుకున్నారు. వాళ్ళమ్మ ఏవేవో పిండివంటలు చేసింది. వాళ్ళంతా చక్కగా మతాబులూ, కాకర పువ్వొత్తులూ కాలుస్తుంటే, రంగు రంగుల పువ్వులొచ్చి, చాలా బాగుంది డాడీ!”

“అవును, వాళ్ళు నాస్తికులు కారు మనలాగా! నరకాసురుడిని కృష్ణుడు చంపాడని వాళ్ళలా పండగ చేసుకుంటారు. మనం పండగలు చేసుకోము. నువ్వు ముష్ఠాడిలా వాళ్ళని మతాబుల కోసం దేవిరించడం బాగోలేదు. నాస్తిక కధల పుస్తకం చదవమని చెప్పాను వారం రోజుల కిందట. ఇప్పటి వరకూ ఆ పుస్తకం ముట్టుకోలేదు. అలా అయితే, వచ్చే నెల్లో కొనిస్తానన్న సైకిలూ, క్రికెట్‌ బేటూ కొనేది లేదంతే!”

“అలా ఇంకెప్పుడూ చెయ్యను డాడీ! వాళ్ళు కాలుస్తుంటే, దూరం నించీ చూస్తానంతే!”

“చీ! చీ! అది కూడా కుదరదు. ముష్ఠాడనుకుంటారెవరన్నా! పండగ రోజుల్లో అస్సలు బయటికెళ్ళకు. అంతే!”

“………”

తల్లికి కొడుకుని చూస్తే జాలేసింది.

“పోనీలెండీ! వాడి కోరిక తీరేలా ఒకసారి బాణసంచా కాల్చనివ్వకూడదూ? ఒక్కసారితో ఏం పోతుందీ?” అంది అనునయంగా.

“నువ్వలా మాట్టాడి వాడికి అలుసివ్వకు. ఎన్నిసార్లు చెప్పాను నీకు, వాడి ముందర అలా మాట్టాదొద్దనీ, మనిద్దరం ఒకే మాట మీద వుండాలనీ? ఎంత వుద్యోగం చేస్తున్నా నువ్వూ మామూలు ఆడదానివే! పిల్లల పెంపకం విషయం నాకొదిలేసి, నీ లిమిట్సులో నువ్వుండు” నిష్కర్షగా చెప్పేశాడు సూర్యనారాయణ.

మౌనంగా వుండిపోయారు తల్లీకొడుకులు.

* * * * *

తనకేమీ పట్టనట్టు కాలప్రవాహం మరి కొన్నేళ్ళు దాటిపోయింది.”శరత్‌! మెడిసిన్‌లో సీటొచ్చిందని పెద్దవాడి నయిపోయాననుకుంటున్నావా? నిన్న హేతువాద సభకి రమ్మంటే రాకుండా, ఎక్కడకెళ్ళావూ?””నిన్నా….? నేనా….? అవును, గుర్తొచ్చింది. ‘మనిద్దరికీ మెడిసిన్‌లో సీటొచ్చింది కదరా, గుడికెళ్ళొద్దామని’ నా ఫ్రెండు మురళి అంటే, వాడితో గుడికెళ్ళొచ్చాను, డాడీ! అంతే!””ఏమిటీ…? నువ్వు గుడికెళ్ళావా? నాస్తికుడి కొడుకయి వుండీ గుడికెళ్ళడానికి సిగ్గెయ్యలేదూ నీకు? మెడిసిన్‌లో సీటు నువ్వు కష్టపడి చదవడం వల్ల వచ్చింది గానీ, దేముడి మహిమ వల్ల రాలేదు. ఆ మధ్య మీ ఫ్రెండు జార్జి ఇంట్లో క్రిస్‌మస్‌ చెట్టు అలంకరించావుట?”

“అవును డాడీ! నాలాగే కష్టపడి చదివిన మూర్తిగారబ్బాయికి రాలేదు మెడిసిన్‌లో సీటు. కొన్నాళ్ళ నించీ ఆలోచిస్తున్నాను. నాకు దేముడి మీద నమ్మకం కలుగుతోంది. ఇంతమంది చదువుకున్న వాళ్ళు నమ్ముతున్నారు కదా! నీ నమ్మకాలతో ఏకీభవించలేను డాడీ! అనంతమైన ఈ విశ్వంలో దేముడనే వాడున్నాడనే నా విశ్వాసం!”

ఖిన్న వదనంతో చూస్తూ వుండిపోయాడు తండ్రి.

ఆస్తికుడైన తండ్రికి గానీ, నాస్తికుడైన తండ్రికి గానీ తమ పుత్రులు తమ భావాలకు తగ్గట్టుగా ఎందుకు పెరగలేదో ఎప్పటికీ అర్థం కాదా?
------------------------------------------------------
రచన: జె. యు. బి. వి. ప్రసాద్, 
ఈమాట సౌజన్యంతో

Saturday, November 30, 2019

హత్య కేసి వేగంగా


హత్య కేసి వేగంగా





సాహితీమిత్రులారా!


కారులు, విమానాలు, మెషీను గన్నులు … మధ్య లో కూర్చుని నవ్వుతూ ఆడుకుంటున్న ఒక రెండు మూడేళ్ళ పిల్లవాడు. వాడు ఆడుకునే ఆ కాస్త జాగా తప్పిస్తే హాలంతా తీర్చి దిద్దినట్లుంది చాలా యేళ్ళుగా శ్రమించి సమకూర్చుకుని, పొందికగా ఎంతో అందంగా సర్దుకుని అలంకరించుకున్న సామానులతో.

ఒక వైపు గోడ మీద వ్రేళ్ళాడుతున్న గీతోపదేశం పెయింటింగు, దాని ప్రక్కనే పారుతున్న సెలయేరులో నీళ్ళు త్రాగుతున్న జింకపిల్లతో ఒక ప్రకృతి దృశ్యం. మరో గోడ మీద నలుపు తెలుపు రంగుల్లో ఒక పాత ఫోటో.

గోడ గడియారంలో టైము సరిగా కనిపించడం లేదు.

అద్దం పగిలినట్లుంది…అయినా టైమ్‌ ఆగినట్లు లేదు!

ఎవరో తలుపు కొడుతున్నారు…గట్టిగా…పిల్లవాడు జడుసుకునేట్లుగా! గబగబా వెళ్ళి తెరిచి చూసాను. ఎవరూ లేరు. గుమ్మంలోంచి అడుగు బయటకు జారింది.

ఎక్కడున్నానో తెలియడం లేదు.
అది ఏ దేశం? ఏ ఊరు? ఏ వీధి? అస్సలు ఊరేనా?! వూళ్ళో అది వీధేనా!?!?
గజిబిజిగా ఉంది. రయ్యి రయ్యిన రొద చేస్తూ విమానాలు ఎగురుతున్నాయి. మారుతున్న ట్రాఫిక్‌ సిగ్నల్‌ రంగులను ఖాతరు చేయకుండా, ప్రళయం తరుముకొస్తున్నట్లు డ్రైవర్లు లేని కారులు మహా వేగంతో దూసుకుపోతున్నాయి. ఆనకట్ట తెగిపోయినట్లు, నేలంతా పల్లానికి ఒరిగిపోయినట్లు … ప్రవాహం! ఆ జనంలో పడి కొట్టుకుపోకుండా ప్రక్కనే ఉన్న స్తంభాన్ని గట్టిగా వాటేసుకున్నా …

పదడుగుల దూరంలో ఎవరో ముసలాయన మట్టితో ఏదో చేస్తున్నాడు. చేసిన దాన్ని మళ్ళీ ముద్దగా చేస్తున్నాడు. మళ్ళీ జాగ్రత్తగా ఏకాగ్రతతో అదే మట్టి ముద్దతో మరేదో చేస్తున్నాడు…మరలా అదే మట్టిని పిసికేసి పెద్ద ముద్దగా చేస్తున్నాడు. మొహంలో అలసట లేదు, విసుగూ లేదు. దగ్గరగా వెళ్ళినా, నా వునికిని గుర్తించకుండా తన పని తను చేసుకుపోతున్నాడు.

ఎక్కడి నుంచో పెద్ద శబ్దం…వెనక్కి తిరిగి చూశాను

రోడ్డు మీద చాలా మంది చాలా చాలా హడావిడిగా తిరుగుతున్నారు. తెలిసిన మొహం ఒక్కటీ లేదు. నన్నెవరో పిలిచినట్లనిపించి, తల తిప్పి చూసాను. ఎవడో అచ్చు నా రూపంలో!
వాడు నాలాగే మాట్లాడుతున్నాడు. నేనే అక్కడ నవ్వుతున్నాను. ఇక్కడి నేనే అక్కడి నన్ను చూస్తున్నాను! అక్కడి నేను, ప్రక్కనే వున్న మరో ఇద్దరితో కలిసి నడుస్తున్నాను.

చుట్టూ గోడలు మొలుస్తున్నాయి. ఇనుప గొలుసుల్లా మెరుస్తున్నాయి. జాగిలాల్లా నన్ను తరుముతూ నా వెంట పడ్డాయి. కనుచూపు మేరలో అన్నీ గోడలే! ఎదురుగా సన్నటి దారి అంచెలంచెలుగా గోడగా మారి, ఎత్తుగా నిటారుగా మేఘాలను తాకుతూ నిల్చుంది.
నా వెనుక వస్తున్న వాళ్ళు, నా ముందు వెళ్ళిన వాళ్ళూ ఏమయ్యారు? గోడలయ్యారా…గోడలను మోస్తున్న పునాదుల క్రింద సమాధులయ్యారా? కాలి కింద నేల కృంగిపోతోంది. పడి పోతూ…గాలిలో తేలిపోతూ…మళ్ళీ లోపల్లోపలికి చీకట్లోకి మాయమౌతూ జారిపోతున్నాను.

డైనోసార్లూ, రాకాసి బల్లులూ, భల్లూకాలు … వాటితోబాటు గర్జించే సింహాలు, గాండ్రించే పులులూ, ఘీంకరించే ఏనుగులూ, బుసలు కొట్టే పాములూ… చిన్నా పెద్దా జంతువులు. ఎడారి లోకి అడవి దారితప్పి వచ్చినట్లుంది. ఓ ప్రక్క సింహం ఏనుగుతో కలబడుతోంది, ఏనుగు కాళ్ళకు చుట్టుకుని పాములు పైపైకి ప్రాకుతున్నై. పులి జింకపిల్లను నోట కరుచుకుని పరుగెడుతోంది. కుందేలు వెనుక నుంచీ ఓ నక్క నక్కినక్కి చూస్తోంది. కోతిపిల్లలు కొన్ని గంతులు వేస్తున్నాయి. ఖడ్గమృగం ఒకటి నన్నే చూస్తూ మెల్లిగా వెనక్కి కదిలింది. నన్ను చూసి పారిపోడానికో లేక రెండడుగులు వెనక్కివేసి, ఒక్క ఉదుటన పైన పడ్డానికో! ఎందుకైనా మంచిదని పరుగందుకున్నాను.

మట్టి ముద్దలు చేసే ముసలివాడు ఇంకా అక్కడే రోడ్డు ప్రక్కన మట్టి పిసుకుతూనే వున్నాడు.

ఆత్మ ప్రదక్షణాలతో అలసి వొళ్ళు విరుచుకున్నట్లుంది నేల. జుట్టు విరబోసుకున్న మంత్రగత్తెలా ఊగుతోంది వేపచెట్టు. దూరంగా ధ్వంసమైన వంతెనకటు వైపు ఏముందో కనిపించడంలేదు. చుట్టూ శిధిల చిహ్నాలు. అంతటా కప్పేసిన ధూళి మేఘం. చంద్రుడి జాడ లేదు. సూర్యుడు ఏ పరాయి ఊరు పారిపోయాడో ఆచూకీ లేదు. తారలు ఏ తెరల చాటున దాగున్నాయో తెలియదు.

పిల్లవాడు దాహమని ఇంటి ముందు కూర్చుని ఏడుస్తున్నాడు. వాడికి మాటలెప్పుడొచ్చాయా అని ఆశ్చర్యమేసింది. “నీళ్ళు నేనిస్తా రా” అంటూ వాడిని భుజాన వేసుకుని, ఎదురుగా కనిపిస్తున్న ఇంట్లోకి వెళ్ళాను. ఆశ్చర్యం అది మా ఇల్లే!

సామానులన్నీ చెల్లా చెదురుగా పడున్నాయి. మసిబారిన మొండి గోడల మధ్య, సగం కాలిన శవంలా ఉంది వంట గది. నా శరీరంలో సగ భాగం తగలబడుతున్నట్లనిపించింది. గుండెలోని దుఖం కళ్ళ లోంచి తోసుకొస్తోంది. పిల్లవాడి ఏడుపు హెచ్చింది. పగిలి పోయిన నీళ్ళ కుండ పెంకుల్ని తొక్కుకుంటూ సింకు దగ్గరకు వెళ్ళాను. పంపులోంచి నీళ్ళొస్తున్నాయేమోనని టాప్‌ తిప్పాను. బురద నీళ్ళు…వాటి వెంట ఎర్ర నీళ్ళు …నీళ్ళ ధారా లేక నెత్తుటి వరదా? దాంతో పాటు చిన్న చేప! గభాల్న దోసిటను చేతులుగా విడగొట్టుకుని వెనక్కి తీసుకున్నా. చిన్న చేప వెనుకే తరుముకొస్తున్నట్లు పెద్ద చేప…దాని వెనుకే మరో పెద్ద చేప! ఎలా పట్టిందో అది ఆ సన్నని గొట్టంలో. అస్సలు అది ఎలా వచ్చిందో టాప్‌ లోంచీ బయటకి! ఇంకొకటి తొంగి చూస్తోంది… తిమింగలమా… భయమేసింది! వెనక్కిపడిన పాదానికి మెత్తగా శరీర స్పర్శ…తిరిగి చూస్తే… అక్కడ ఒక పండు ముసలి “దాహం దాహం ” అని మూలుగుతున్నాడు. ఈ ముసలివాడి మొహంలో పిల్లవాడి పోలికలు…మరి నేనేమిటిలా?!

గోడ మీది గడియారం స్పష్టంగా కనిపించడం లేదు.

ఎన్నేళ్ళ నుంచో పరిచయమున్న వాళ్ళ లాగ, ఇంట్లోకి అపరిచితులు వస్తున్నారు.
“సిగరెట్టు లైటరు వుందా?” అడిగాడొకడు ఆ గుంపులోంచి.
నేను సిగరెట్టులు తాగనని చెబితే, ఒకడు కోపంగా చూసాడు. మరొకడు పళ్ళు కొరుకుతూ, కత్తి బయటకు తీసాడు. ఇంకొకడు నేల మీది గీతోపదేశం చిత్రానికి దణ్ణం పెడుతున్నాడు. నెత్తుటి మడుగులో పడున్న జింకపిల్ల దృశ్యం జాలిగొలుపుతోంది. పాత ఫోటో మీద దుమ్ము పేరుకుంది.
ఆ గుంపంతా టీవీని చూపించి ఇదేమిటని అడిగారు. అదేమిటో తెలిసినా, చెప్పడానికి నోరు పెగల్లేదు.
“పోనీ అగ్గి పెట్టైనా వుందా?” అడిగాడు మరొకడు.
“వెదకాలి” అంటూ వంట గది షెల్ఫుల దగ్గరకు వెళుతూంటే, నన్ను వెనక్కి వెనక్కి గుంజేసి, బలంగా విసిరేసి, వంట గదిలోకి చొచ్చుకు పోయారు.

చుట్టూ జనం. లాప్‌ టాప్‌ కంప్యూటర్‌కు తాడు కట్టి లాగుతూ, బుర్రు బుర్రని నోటితో శబ్దంచేస్తూ పరుగెడుతున్నారు కొందరు మధ్య వయస్కులు. దారి ప్రక్కనే కొంత మంది ఓ పెద్ద గొయ్యి తవ్వుతున్నారు. కొందరు గోతిలోకి, మరి కొందరు ఆకాశంలోకి నాలుకలు సాచి చూస్తున్నారు. అక్కడకు కాస్త ఎడంగా ఒకావిడ అగ్గిపుల్లలు తయారు చేసే విధానం గురించి ఉపన్యాసమిస్తోంది. ఎదురుగా ఒకడు ఆకలి నోటితో ప్రక్కనున్న అమ్మాయి వైపు చూస్తున్నాడు. ఒకదానికొకటి గుద్దుకొని, వాళ్ళ చుట్టూ అడ్డదిడ్డంగా గుట్టలు పడున్నాయి కారులూ, ట్రక్కులూ.

నేల నుంచి, ఆకాశంలోకి కనిపించినమేరకు పెద్ద సాలెగూడు. నేనా గూటి లోపల బందీనయ్యానో లేక బందీలైన వాళ్ళను చూస్తూ బయట వున్నానో తెలియడం లేదు.

ఒక పెద్దాయన “ఇంకో అడవి ఎక్కడుంది?” అని అడుగుతున్నాడు బిగ్గరగా. ఒక ప్రక్కన కూలిపోయిన విమానం చుట్టూ కాకులూ గద్దలూ రాబందులూ చేరి అరుస్తూ, విమానాన్ని ముక్కులతో పొడుస్తున్నాయి. మధ్య మధ్యలో వాటిల్లో అవే పొడుచుకుంటూ అరుస్తున్నాయి. సగం కాలిన ఆలివ్‌చెట్టు కొమ్మకు కట్టిన చిరిగిన పేలికల ఉయ్యాల చుట్టూ కోతులు విన్యాసాలు చేస్తున్నాయి. దూరం నుంచీ ఓ గుంపు తప్పెట దరువులు వేస్తూ, ఎగురుతూ పాడుతూ వస్తోంది … ఆడా మగా అందరూ ఒకే మొహంతో, నగ్నంగా! మెడల్లో ఎముకల దండలు, పుర్రెల హారాలు!! చాలా మంది చేతుల్లో రాళ్ళు, కర్రలు, బరిసెలూ! తప్పెట దరువుకు నా కాళ్ళు కూడా ఊగుతున్నాయి.
చేతుల్లోని వేప మండలతో ఒకావిడ గుండెల మీద బాదుకుంటూ, బలంగా తలను వూపుతూ కోరికల పట్టీ చదువుతోంది. చుట్టూ నిల్చున్న వాళ్ళ తలలు, ప్రక్క నుంచీ ప్రశ్నార్ధకాల్లా కనిపిస్తున్నాయి.
చుట్టూ చేరిన గుంపును అదిలిస్తున్న బుర్ర మీసాల ఆసామి చేతిలోని కొరడా, అప్పుడే కోరలొచ్చిన పాములా బుసలు కొడుతోంది.

నా ఇంటి స్థానంలో ఓ మట్టి దిబ్బ… దిబ్బ మీద ఎగురుతున్న చిరుగుల మాసిన గుడ్డ పీలికలు! ఒకడు వాటికెదురుగా నుంచుని సెల్యూట్‌ చేస్తున్నాడు. ప్రక్కనే సగానికి విరిగిన చెట్టు మీద, ఓ గుడ్లగూబ కూర్చొని కునికిపాట్లు పడుతోంది.

రెండు చేతులూ సాచి ఆకాశంలోకి చూస్తూ నిలబడ్డ పొడవాటి గడ్డం మనిషి, ఆ వెనుక కూలిన చెట్టు మొదలు మీద కూర్చుని ప్రేమతో గొర్రెపిల్ల తలనిమురుతున్న నడి వయస్కుడు, అతడికి మరి కాస్త వెనుక ఒక రధం, దీర్ఘ సంభాషణలో లీనమైనట్లు కనిపించే ఇద్దరు మనుషులు.
నా చిన్నప్పుడు చూసిన ఒక రామాయాణం సినిమాలోని పుష్పక విమానం లాంటిదే ఒకటి పైన ఎగురుతోంది. సూర్యోదయమో సూర్యాస్తమయమో తెలియడం లేదు. ఆ వైపు ఆకాశం, సన్నటి గాలి అలకు చెదిరిన నివురుగప్పిన నిప్పుల కుప్పలా వుంది. పంది పిల్లొకటి ఉత్తరం వైపు బెదురుగా పరుగెడుతోంది. చెవులు కత్తిరించబడ్డ గొర్రె దిక్కులదిరిపోయేలా అరుస్తోంది. గుంజకు కట్టేయబడ్డ తెల్ల ఆవు దూడ కోసం చుట్టూ చూస్తోంది. ఆ దృశ్యం ఫ్రేములో బందించబడ్డ తైల వర్ణ చిత్రంలా వుంది.

బస్టాండో, రైల్వే స్టేషనో … ఏర్‌ పోర్టో… ఒక ప్రయాణ స్థలి!
నా చిటికెన వ్రేలు పట్టుకుని నిల్చున్న పిల్లవాడు, ఎదురుగా నెత్తుటి మరకలంటిన రాయిని చూస్తూ, నా కాళ్ళను గిల్లుతున్నాడు.
ప్రక్కనున్న జులపాల మనిషి చెంపలేసుకుని దణ్ణం పెడుతూ, మా వైపు కర్కశంగా చూస్తూ ఏవేవో సైగలు ఎవరెవరికో చేస్తున్నాడు. చుట్టూ కదలిక…రక్తమంటిన బాకుల్లాంటి రాళ్ళతో, ఎర్రని మండే కళ్ళతో మా వైపే వస్తున్నారు.

భయం…భయం…భయం!
నా వణకే కాళ్ళను గట్టిగా వాటేసుకుని పిల్లడు …
వేగంగా ఒక్కో అడుగూ మాకేసి వేస్తూ జులపాల మనిషి!

పారిపోయే మార్గం లేదు. చుట్టూ రాళ్ళతో తెలిసిన మొహాలే – శతృ సైనికుల్లా! క్రిందకు వంగి, నా కాళ్ళను బలంగా గుంజుతున్న పిల్లవాడి వైపు చూసాను. చేతిలో మెరుస్తున్న రాయితో, నేను వారించేలోపే, నా కాళ్ళను విదుల్చుకుని జులపాల వాడి పైకి దూకాడు.
ఏం జరుగుతుందో తెలిసి వారించే లోపే నా ఎదుట ఒక హత్య జరిగింది.

మట్టి ముద్దలు చేసుకునే ముసలాయన, నన్ను చూసి నవ్వి, చిన్న చిన్న మట్టి ముద్దలన్నింటినీ కలిపేసి ఓ పెద్ద ముద్దగా చేసేడు.

చాలా మంది గుంపులు గుంపులుగా చేరి ఎవరికోసమో వెదుకుతున్నారు. వాళ్ళలో పిల్లవాడు నాకు కనబడలేదు.
ఆ గుంపుకు కనిపించకుండా మాయమౌదామనుకున్నాను. వాళ్ళు నన్ను చూసి కూడా పట్టించుకోకుండా రోడ్డు మధ్యలో గుమికూడారు.
వాళ్ళ మధ్యలో కుప్పగా పోసిన తలలు, మొండేలు, శరీరాంగాలు
ఎటు వెళ్ళాలో తెలీక నెత్తుటి సరస్సులో గిలగిల కొట్టుకుంటూ
ఏ తల ఏ మొండేనిదో? ఏ అంగం ఏ శరీరానికి చెందిందో??
నా తల ఎక్కడ?!
అంతటా అంధకారం అలముకుంది.
-----------------------------------------------------------
రచన: కె. వి. గిరిధరరావు, 
ఈమాట సౌజన్యంతో

Thursday, November 28, 2019

నా పల్లెటూరు


నా పల్లెటూరు




సాహితీమిత్రులారా!

పుట్టితి పల్లెటూర మదిపూనిక వార్థక మొందుదాక అ
ప్పట్టున పెర్గినాడ నతిప్రాభవ వైభవ గౌరవంబులన్‌
బెట్టుగ ధర్మ మార్గమున విత్తము కూర్చితి తృప్తి మీర నా
కెట్టకు ప్రాప్తిలెన్‌నగర హృద్యపు కృత్రిమ జీవితంబిటన్‌

తాతల తండ్రులన్‌దనుక ధర్మపథంబున గ్రామవాసమున్‌
ప్రీతిగ సేద్యపుం కృషిని వృత్తిగ చేకొని చేయుచుండితిన్‌
వేతన వృత్తికిం తవిలి స్వేఛ్ఛ పణంబుగ నేడు పట్నవా
సాతప తాపమున్‌పొగులుటయ్యెను చల్లని పల్లె వీడుటన్‌

ఎంత ధనమున్న భోగములెన్ని యున్న
మేని శ్రమ లేని వసతులుం పెక్కులున్న
పారతంత్య్రపు కృత్రిమ పట్టణంపు
వాసమెంతయు పల్లెకు సాటియౌనె!

పట్నవాసపు సుందర భవనమందు
శయనమొందగ మృదు తల్ప శయ్య యందు
ప్రతిఫలించును నా మనఃఫలకమందు
పుట్టి పెరిగిన మాయూరి పూర్వస్మృతులు!

దోగియాడగ నింట ధూళి మేనున నంట
కాయంబు వజ్రమై గట్టివడియె
పిన్నవయసు నందు వీధుల పరుగిడ
వీధి దుమ్ములు మేన పేరుకొనియె
సంధ్య వేళల క్రమ్ము సారంపు గోధూళి
తనువును ధూసరితమ్ము చేసె
పూటపూటను పంట పొలముల తిరుగాడ
శివధూళి రేగి నా శిరము నంటె

మసలి పెరిగితి మాయూరి మంటి పైన
నాటి మాయూరి మృత్తికే నాదు మేను!
తృప్తి త్రావితి మాయూరి తీపి నీరు
త్రేవ గుడిచితి మాయూరి తిండి రుచుల.

మలయపవనముల్‌మాయూరి మారుతములు
గాంగ పావన జలము మాయూరి జలము
కాలు న్యాయపు తీర్పు మా కాపు తీర్పు
పౌర ధర్మాను బద్ధము ప్రజల వృత్తి

ప్రాతరమందునన్‌వెలుగు పారగ చల్లని పిల్ల తెమ్మెరల్‌
ప్రీతిని హాయి గొల్ప చిరుబెత్తము చేగొని శాలి సస్య ప
ర్యాతత మాన్యముల్‌కనగ హాలికవృత్తిని పోవుచుందు నే
నాతరి చూడగన్‌పొలము, హర్షము పొంగును మానసంబునన్‌

పైరు వేత కోత పరువు వచ్చినపుడు
కర్షక జనాళి సందడి కనగ ప్రీతి
పల్లెపాటల లయలతో భావగతుల
సంబరంబులు వేడ్కతో సల్పుచుంద్రు

పుష్య మాసము చొరబడ పుష్కలముగ
పైరు ఫలియించి కోతకు పరువు నొందు
హిమముతోడుత వెచ్చని యెండ కాయ
చూడ చూడంగ ప్రకృతియు శోభ గొల్పు

పంటలు నూర్చు కాలమున పల్లెల పెండిలి సందడేర్పడన్‌
వంటల పాయసాన్నములు భక్ష్యములెప్పటి కంటె మిన్నగా
ఇంట గలట్టి యాండ్రు తినిపింతురు పంటల నూర్చు వారికిన్‌
కంటికి విందు సేయు నిలుకప్పులు దాకెడు ధాన్య రాశులున్‌

మెదలుచుండును మనమున ప్రీతి గూర్చ
నాటి పల్లెలు సౌహార్ద న్యాయ వృత్తి
సిరుల వైభవ శోభల చెలగి యుంటి
కాని నేడవి కళ దప్పి కానుపించు

ఎన్నగ రాజకీయముల హెచ్చుగ పాల్గొని దేశపాలనన్‌
మిన్నగ నేడు చేయునది మిత్రులు పల్వురు పల్లె రైతులే
ఎన్నడు రైతు కష్టములొకింతయు వారు తలంపరైరిగా
మన్నన రైతుబాంధవులె మాటల; శూన్యులు సేతలన్‌తగన్‌

హాలిక వృత్తి నేడు కడు దైన్యము బొందెడు నార్థికంబుగా
జాలిని గొల్పు రైతు అగచాట్ల తలంచిన చీడ పీడలన్‌
చాలయె పంట నష్టములు, వల్లని ఖర్చులు, కల్తి యెర్వులున్‌
చాలని అమ్మకంపు ధర శక్తికి మించిన అప్పు బాధలున్‌

ఈ రీతిం కడు దైన్యపు స్థితిని నేడీ రైతు గాసింబడన్‌
కారుణ్యంబున ఈ ప్రభుత్వమయినన్‌సాయంబు చేకూర్చమిన్‌
నైరాస్యంబున ప్రత్తి రైతు తనువున్‌త్యాగంబు చేసెన్‌తుదన్‌
దారింగానక రైతు లోకమిపుడున్‌దౌర్భాగ్యమున్‌చెందెడిన్‌
-----------------------------------------------------
రచన: నీలంరాజు నరసింహారావు, 
ఈమాట సౌజన్యంతో

Tuesday, November 26, 2019

పందెం ఎలకలు


పందెం ఎలకలు





సాహితీమిత్రులారా!

అనిల్‌ కుమార్‌!
ఆఫీసులో స్టాక్‌మార్కెట్‌ గురించిన చర్చలన్నిట్లో అతనే లీడర్‌!
కంపెనీ సియీవో దగ్గర్నుంచి గెరాజ్‌లో జానిటర్ల వరకు అతని సలహాలు తీసుకోని వాళ్ళు పాపాత్ములు!
అతను అనర్గళంగా స్టాక్‌ మార్కెట్‌ బిహేవియర్‌ని విశ్లేషిస్తూ ఎప్పుడెప్పుడు ఎలా వుండబోతుందో, ఎప్పుడు ఎంతెంత కరక్షన్లు రాబోతున్నాయో ఏయే స్టాక్‌లు ఎప్పుడెప్పుడు ఎలా పెరగబోతున్నాయో ఉపన్యసిస్తుంటే అందరూ చెవులప్పగించి వింటూ నోట్స్‌ రాసుకుంటూ ఉంటారు.
స్టాక్‌ల లాంగ్‌లు, షార్ట్‌లు, ఆప్షన్ల కాల్స్‌, పుట్స్‌ వాటిని కొనటాలు, రాయటాలు, వీటన్నిటి కాంబినేషన్స్‌,వాటిని వాడే స్ట్రాటజీలు అతను వర్ణించి చెప్తుంటే అందరూ భక్తి భావంతో అరమోడ్పు కన్నుల్తో ఆనందంగా వింటూ వుంటారు.
సిస్కో, ఇంటెల్‌, మైక్రోసాఫ్ట్‌, యాహూ, క్వాల్‌కాం లాటి ఆకాశసంచారుల చార్టులు, వాటిలో ఎత్తుపల్లాల తేదీలు, కారణాలు అతని బుర్రలో సదా ఆనందనాట్యాలు చేస్తూంటాయి.

రోజులో సగం సమయం అతను స్టాక్‌ల వెంట తిరుగుతూ గడుపుతాడు.
రోజుకు కనీసం అరడజను ట్రేడ్స్‌ చెయ్యకపోతే అతనికి ఆనందం కలగదు.
క్రితం అర్నెలల్లోనూ కలిసి తన నిర్విరామ స్టాక్‌ మార్కెట్‌ కార్యకలాపాలకు గాను అతనికి వచ్చింది
యాభై వేల డాలర్ల
నష్టం!
అతను కొన్న వెంటనే యాహూ నలభై పాయింట్లు పడిపోయింది.
దాంతో తిక్కరేగి దాన్ని అక్కడికక్కడే అమ్మేసి షార్ట్‌ చేసిన ఈబే యాభై పాయింట్లు పెరిగింది.
ఈలోగా యాహూ కూడా ఓ నూట డెబ్భై పాయింట్లు పెరిగిందనుకోండి, అది వేరే విషయం.
అతను కొన్న నాలుగు నెల్ల పాటు ఎటూ వెళ్ళకుండా చదికిల పడి కూర్చున్న సన్‌ మైక్రో అమ్మిన మర్నాటి నుంచి ఏదో పూనకం వచ్చినట్టు పెరిగి యిప్పటికి అతను అమ్మిన కన్నా డెబ్భై మూడు పాయింట్ల ఎత్తున ఉంది.
ఇవేళ పొద్దున అతను కొన్న ఓ ఇంటర్‌నెట్‌ ఐపీవో అక్కడి నుంచి ఓ పాతిక పాయింట్లు పెరిగి అమ్ముదామా అని ఆలోచిస్తూండగానే ఆ పాతికా గాక మరో ముప్ఫై పాయింట్లు పడిపోయింది. అదింక కొన్న చోటికి యీ జన్మలో వస్తుందో రాదో!
ఇవన్నీ తల్చుకుంటూ అతను చిరాగ్గా ఉండగా
స్టాక్‌బ్రోకర్‌ నుంచి మార్జిన్‌కాల్‌ వచ్చింది!
మూడు రోజుల్లో పదిహేను వేలు అందకపోతే తన ఇష్టం వచ్చిన వాటిని అమ్మేసి సొమ్ము చేసుకుంటానని బెదిరించాడు వాడు!

అనిల్‌కుమార్‌కి దేవుడి మీద నమ్మకం లేదు!
ఎవరైనా తన ముందు విధి గురించి మాట్టాడితే విరుచుకు పడిపోతాడు!
స్వయం కృషిని మించింది లేదని, మనిషి తన జీవిత గమనానికి తనే బాధ్యుడని బల్లలు విరగ్గొట్టి మరీ వాదిస్తాడతను!
ఐతే
ఈ మధ్య అతనికి గుడికి వెళ్ళక తప్పటం లేదు.
అభిషేకాలు, గ్రహశాంతులు హడావుడిగా చేయించక తప్పటం లేదు.
ఏ దేవుడిలో ఏ మహత్యం ఉందో అని అనుమానించక తప్పటం లేదు.
ఎందుకంటే
అతనికి పట్టలేనంత నవ్వూ ఏడుపూ ఒకేసారి వస్తున్నాయి తన పరిస్థితి తల్చుకుంటోంటే!
తనకి తెలియని శక్తులేవో తనకి వ్యతిరేకంగా పనిచేస్తుంటే తప్ప, తనంత నాలెడ్జ్‌ ఉన్న వాడు ఇంతగా ఎలా డబ్బు పోగొట్టుకోగలడో అర్థం కావటం లేదు, ఎంత బుర్ర బద్దలు కొట్టుకుని ఆలోచించినా.
తన సలహాలు విన్న వాళ్ళంతా బాగుపడుతుంటే తనకి మాత్రం ఈ శని ఎందుకో ఏ మాత్రం ఊహకందటం లేదు!
ఓ వైపు మార్కెట్‌ నక్షత్రాల కేసి దూసుకుపోతుంటే తన లైఫ్‌ సేవింగ్స్‌ పాతాళానికి పరుగులు తియ్యటం ఏమిటి?
తనకేదో ప్రత్యేకత ఉంటే తప్ప యిలా తను చెయ్యి వేస్తే అలా అది భస్మాసుర హస్తం కావటం అసాధ్యం!

ఇంకా ఎవరికీ తన అసలు కథ తెలీదు గాని తెలిస్తే ఈ పాటికి ఎన్ని జోకులు తయారయ్యేవో! జీవితం ఎంత దుర్భరమై పొయ్యేదో!
ఏమైనా, ఇవేళ శుక్రవారం కావటం కొంతలో కొంత మేలు రెండు రోజుల పాటు యీ స్టాక్‌మార్కెట్‌ గొడవల నుంచి కొంచెం విశ్రాంతి (ఆ మార్జిన్‌కాల్‌ సంగతి ఒకటి మాత్రం చూడాల్సుంది).

రాత్రికి నరేన్‌ యింట్లో పార్టీ. వాడు తనకి కాలేజ్‌మేట్‌.
ఎనిమిదేళ్ళ పాటు యిండియాలో బాంక్‌ ఆఫీసర్‌గా పనిచేసి ఇలా కాదని మూడేళ్ళ క్రితం భార్యా, తనూ ఓరకిల్‌ ఫైనాన్సియల్స్‌ కోర్సులు చేసి యిక్కడికి వచ్చిందగ్గర్నుంచి ఇద్దరికిద్దరూ రెండు చేతులా సంపాయించేస్తున్నారు వాళ్ళు వర్క్‌లోనూ స్టాక్‌ మార్కెట్లోనూ.

అనిల్‌కుమార్‌ అక్కడికెళ్ళేసరికి usual suspects అందరూ అప్పటికే వచ్చేశారు. రంగనాథం, కృష్ణమాచారి,రవీంద్ర, మదన్‌, పశుపతి ముఖ్యులంతా ఓ చోట చేరి ఇండియా రాజకీయాల్ని చుట్టబెట్టేస్తున్నారు. ఇంటర్‌నెట్‌ పుణ్యవా అని ఆఫీసుల్లో అంతగా పనిలేని వాళ్ళంతా నడుస్తున్న న్యూస్‌పేపర్లే కదా!

అక్కడ తనకి తెలీని వ్యక్తి ఒక్కడే డాక్టర్‌ శేఖర్‌ట. దాదాపుగా యాభై వయసు. జుట్టంతా తెల్లబడిందప్పుడే. ఈ దేశం వచ్చి ఇరవై ఏళ్ళ పైగా ఐందట. అందరి మాటలూ వినటం తప్ప సొంతగా ఏమీ మాట్టాడేట్టు లేడు. నరేన్‌కి అతన్తో ఏదో దూరపు చుట్టరికం వుండటంతో ఈ పార్టీకి పిలిచాడతన్ని.

అలా రాజకీయాలు మాట్టాడుతూ ఉండగా దుమారంలా దూసుకొచ్చాడు శ్రీనివాస్‌.
“ఇవేళ ఐపీవో వచ్చిన సికమోర్‌ నెట్‌వర్క్స్‌ ఎలా పెరిగిపోయిందో చూశారా! దాంట్లో నేను పాతిక వేలు సంపాయించా!” గావుకేక పెట్టాడు లోపలికి అడుగుపెడుతూనే.
“కంగ్రాచ్యులేషన్స్‌! మీకు దొరికిందా అది? నేనెంత ట్రై చేసినా మంచి ప్రైస్‌కి దొరకనే లేదు” అందుకున్నాడు అనిల్‌కుమార్‌ (అమ్మ గాడిద కొడకా! సుడంటే నీదేరా! నేనూ కొందామనుకున్నా గాని మార్జిన్‌ కూడా పూర్తిగా వాడేసుకుని అన్నిట్టో ఇరుక్కుపోయి ఉంటిని!)
“శ్రీనివాసంటే ఏమనుకున్నారు మరి? నూట యాభైకి కొన్నా. చూస్తుండగానే యాభై పెరిగింది. లాభం తీసుకుని బయటికొచ్చేశా. అరగంట పనికి పాతిక వేలు. నాట్‌ బేడ్‌ ” తృప్తిగా గర్వంగా చెప్పాడు శ్రీనివాస్‌.
“అదసలు నూట యాభైకి వచ్చినట్టు లేదే! దాని రేంజ్‌ అంతా రెండొందల్లోనే ఉందని గుర్తు.” (కట్టింగ్‌ కొడుతున్నావా ఏంటి బాబూ? మేం మరీ అంత చెవుల్లో పూలు పెట్టుకుని కనపడుతున్నామా?)
“అబ్బే, వొచ్చిందొచ్చింది. ఇలా వచ్చింది, అలా వెళ్ళిపోయింది.. ఇంతకీ ఏ వెబ్‌సైట్‌లో చూశారు మీరు?”
“యాహూలో” (నాబొంద. నా గోలతో నేను చస్తుంటే దాన్ని చూసే తీరిగ్గూడానా?)
“అదీ విషయం. యాహూలో ఇన్ఫర్మేషన్‌ యాక్యురేట్‌గా ఉండదు”
“నిజమే, నాకోసారి ఏవైందంటే …” (ఇంక దొరికావ్‌ చూడు!)

అంత తేలిగ్గా దొరకటానికి శ్రీనివాస్‌ తక్కువ తిన్నాడా! తన ప్రతాపాన్ని వర్ణించి చెప్పటానికి కాస్త అవతల ఉన్న ఇంకో గ్రూప్‌ దగ్గరికెళ్ళాడు. అక్కడ కొత్తగా వచ్చిన హిందీ సినీ తారల శృంగార లీలల్ని గురించిన రసవత్తరమైన చర్చ తీవ్రంగా జరుగుతున్నా అతన్నాపలేకపోయిందది!
ఇక్కడ కూర్చున్న గ్రూప్‌ కూడ అప్పటి దాకా మాట్టాడుతున్న రాజకీయాల్ని వొదిలి స్టాక్‌మార్కెట్‌లోకి వచ్చేసింది.
“డెల్‌ స్టాక్‌ ఎలా ఉందండీ,  యీ మధ్య నేను ఫాలో కావటం లేదు?” అంటూ మొదలెట్టాడు పశుపతి, వచ్చే ముందే చూసుకుని వచ్చినా.
“నలభై ఒకటో నలభై రెండో ఉన్నట్టుంది” టక్‌ మని చెప్పేశాడు తనకి స్టాక్‌ మార్కెట్‌తో ఎలాటి సంబంధమూ లేదనీ తన డబ్బంతా కేవలం మ్యూచువల్‌ ఫండ్స్‌లోనే ఉండి బ్రహ్మాండంగా పెరుగుతుందనీ బల్లగుద్ది చెప్పే రంగనాథం.
“స్టాకంటే డెల్‌ స్టాకండీ.మూడేళ్ళలో ముప్ఫై రెట్లు పెరిగింది. అప్పుడు ఎందుకు రెండొందలే కొని ఊరుకున్నానా అని ఎప్పుడూ బాధపడుతుంటా” అంటూ ఆ సంభాషణలోకి గెంతేడు అనిల్‌కుమార్‌ (వెర్రి వెధవని కాకపోతే అలా పెరిగే స్టాక్‌నా షార్ట్‌ చేసేది? చేసినా యాభై పాయింట్లు పెరిగే దాకానా కవర్‌ చెయ్యకుండా కూర్చోవటం? మిగిలిన వాళ్ళంతా కొంటున్నప్పుడు షార్ట్‌ చెయ్యటం, అది బోలెడు పెరిగాక వాళ్ళు అమ్మేటప్పుడు కవర్‌ చెయ్యటం. ఇదేగా మన డెల్‌ అనుభవం!)
“అప్పట్నుంచీ అమ్మలేదా మీరు దాన్ని?” అసూయని వినిపించనివ్వకుండా తిప్పలు పడుతూ అడిగాడు మదన్‌.
“అది అమ్మటవే, ఇంకేవన్నా ఉందీ! వచ్చే రెండు మూడేళ్ళలో కనీసం ఇంకో పదిరెట్లు పెరిగితే రిటైర్‌మెంట్‌ గురించి ఆలోచించొచ్చని చూస్తున్నా” (నాలాటి వాళ్ళు షార్ట్‌ స్క్వీజుల్లో పోగొట్టుకున్న డబ్బుతో యిప్పటికి ఎంతమంది మిలియనీర్లై రిటైరయ్యారో!)
“అసలు, డబ్బులు సంపాయించాలంటే ఇంటర్‌నెట్‌ స్టాక్‌లండీ అసలైన దారి! ఒక్కొకటి ఎట్లా పెరుగుతుందో చూశారా? నేను పోయిన ఏడు యాభైకి కొన్న యాహూ రెండు స్ప్లిట్‌ల తర్వాత యిప్పుడు మళ్ళీ నాలుగొందలు ఉంది. దాన్లోనే ఓ హండ్రెడ్‌ తౌజెండ్‌ లాభం వొస్తుంది నాకు” అంటూ మళ్ళీ వచ్చి జాయినయ్యాడు శ్రీనివాస్‌.

తను ముప్ఫై మూడుకు కొన్న ఓరకిల్‌ ఎలా వంద దాటిందో కృష్ణమాచారి వర్ణిస్తోంటే సన్‌ మైక్రోలో తనకి ఎంత లాభం వచ్చిందో పైకే లెక్కేస్తున్నాడు రవీంద్ర. ఇంటెల్‌లో తనెంత సంపాయించిందీ చెప్పటానికి ప్రయత్నిస్తూ చాన్స్‌ దొరక్క నోరు తెరుస్తూ మూస్తూ ఉన్నాడు మదన్‌.

ఇదంతా వింటూ కూర్చున్న డాక్టర్‌ శేఖర్‌కి మతిపోతోంది. తను కొన్న స్టాక్‌లన్నీ కంపెనీలు దివాళా తియ్యటమో కొన్న ధరకి సగానికి సగం పడిపోవటమో తప్ప ఒక్క దాన్లో కూడ ఒక్క డాలర్‌ లాభం వచ్చిన పాపాన పోలేదు గత పదేళ్ళలోనూ.

పార్టీ ఐపోయి అందరూ  ఇళ్ళకి బయల్దేరుతున్నారు.
శ్రీనివాస్‌ కారెక్కటంతోటే వాళ్ళావిడ అందుకుంది “అదేమిటి, నేను ఇందాక అడిగితే సికమోర్‌ కొంటానికి కుదర్లేదన్నావ్‌, ఇప్పుడిక్కడ అందరికీ దాంట్లో పాతిక వేలొచ్చినయ్యని చెప్తున్నావ్‌! నాకు తెలీకుండా ఏవన్నాకథలు నడుపుతున్నావా ఏంటి? ఇంటికెళ్ళటంతోటే యీ రోజు ఎకౌంట్‌ యాక్టివిటీ ఏమిటో చూస్తా. దాన్లో సికమోర్‌ కనపడిందో, నిన్నింటోకి రానీను”.
దిమ్మతిరిగింది శ్రీనివాస్‌కి. “వాళ్ళకి చెప్పింది నువ్వూ నమ్మావా? అబ్బే ఉత్తినే, ఊరికినే! లేకపోతే ప్రతివాడూ నాకు దాంట్లో అంతొచ్చిందీ దీంట్లో ఇంతొచ్చిందీ అని కొయ్యటమే కదా! నేనూ నోటికొచ్చింది చెప్పా. వాళ్ళంతా ఎలా ఏడ్చుకుంటున్నారో చూశావా! హహ్హహ్హ..”
“మరి ఆ యాహూ సంగతేవిటి? అదీ ఇట్లాటి కథేనా?”
“మరీ పూర్తిగా కథ కాదు. నూట డెబ్భైకి కొని నూట యెనభైకి అమ్మా. కాస్త తగ్గితే మళ్ళీ కొందామని రోజూ చూస్తూనే ఉన్నా గాని అది అలా పైకే పోతుంది ఇంతవరకూ” నీళ్ళు నవుల్తూ అన్నాడతను.
“ఎవరికెన్ని కథలు చెప్తే నాకేం గాని నాకు నిజం చెప్పకపొయ్యావా నీ బతుకు కుక్క బతుకే!”  ఆఫీసులోని తన అధికార దర్పాన్ని ఎప్పట్లాగే మొగుడి మీద ప్రదర్శించింది సుభాషిణి.
“నీ మీదొట్టు. నీకెప్పుడూ స్టాక్‌ల గురించి అబద్ధం చెప్పను” గబగబా అనేశాడు శ్రీనివాస్‌ స్టాక్‌ బ్రోకరేజ్‌ ఎకౌంట్‌  జాయింట్‌ ఎకౌంట్‌ ఐనందుకు మరో సారి జుట్టు పీక్కుంటూ. ఐతే తనకొచ్చిన లాభాలూ నష్టాలూ అన్నీ కలిపి చూసుకుంటే ప్లస్‌ సైడ్‌ పెద్దగా వుండకపోయినా పార్టీల్లో మిగిలిన వాళ్ళందర్ని జెలసీతోచంపుతున్నందుకు తనని తను కంగ్రాచ్యులేట్‌ చేసుకుంటూ తృప్తిగా ఇంటి దారి పట్టాడు శ్రీనివాస్‌.

అనిల్‌కుమార్‌ కూడ ఆ రోజు హాయిగా నిద్రపోయాడు. సికమోర్‌ విషయంలో శ్రీనివాస్‌ కోతలు కోశాడని అర్థమై పోయిందతనికి. అంతేకాదు. మూడు నెలల క్రితం మరో పార్టీలో ఎప్పట్నుంచో యాహూ కొనాలని ఎదురుచూస్తున్నట్టు శ్రీనివాస్‌ చెప్పిన విషయం మర్చిపోలేదు అనిల్‌కుమార్‌! కనక తనే కాదు, ఇంకా చాలా మంది తనలాగే పైకి ఇకిలించుకుంటూ స్టాక్‌ మార్కెట్లో బోలెడు సంపాయిస్తున్నట్టు కబుర్లు చెప్తున్నారన్న మాట!
ఇక మిగిలింది ఒక్కటే తన ప్లాన్‌ ప్రకారం తొందర్లో ఎలాగోలా అప్పుచేసి ఓ  మాంచి బి.ఎం.డబ్య్లూ. కారు కొంటే తను నిజంగానే బోలెడంత సంపాయిస్తున్నా డనుకుని వాళ్ళు ఏడిచే ఏడుపుకి అంతుండదు. అప్పుడు గాని తనకి పూర్తిగా హాయిగా తృప్తి కలగదు!

ఇల్లు చేరిన డాక్టర్‌ శేఖర్‌ పరిస్థితి మాత్రం చాలా అధ్వాన్నంగా తయారైంది. అతనికి ఆ రాత్రంతా నిద్ర పట్టనే లేదు.తను నానా తిప్పలూ పడి జీవితంలో సగం కాలం కాలేజీల్లోనే గడిపి ప్రాక్టీసులో కూడ రోజుకి పదహారు గంటలు పనిచేస్తూ malpractice insurance కీ ఆఫీస్‌ ఖర్చులకీ, టాక్సులకీ బోల్డంత వదిలించుకుని నెలంతా చచ్చీ చెడీ సంపాయిస్తున్నంత డబ్బు నిన్న గాక మొన్న ఏదో కంప్యూటర్‌ కోర్స్‌ చేసి వచ్చిన వాళ్ళు ఒక్క రోజులో స్టాక్‌ మార్కెట్‌లో సంపాయించేస్తున్నారు!

ఇన్నాళ్ళూ ఎంత పరువుగా బతికాడు తను?
తెలుగు కమ్యూనిటీలో ఎంత గౌరవం ఉండేది తనకి?
అదివరకు తను పార్టీలోకి నడిస్తే ఒక్కసారిగా అందరూ వచ్చి తన చుట్టూ మూగిపోయే వాళ్ళు!
వాళ్ళ కళ్ళలోంచి గౌరవం పొంగి ప్రవహించేది తన కాళ్ళ వైపు!

ఈ స్టాక్‌మార్కెట్‌ దెబ్బతో అంతా ఊడ్చిపెట్టుకు పోయింది!
మొన్నటి దాకా తనని గౌరవించిన వాళ్ళంతా ఇప్పుడీ స్టాక్‌రాక్షసుల చుట్టూ మూగిపోతున్నారు!
ఆఖరుకి యూనివర్సిటీ ప్రొఫెసర్లు కూడ తనని పట్టించుకోవటం లేదిప్పుడు!
దేశం నాశనం ఐపోతోంది!

ఏమిటీ జీవితం?
ఎన్నాళ్ళిలా ఎవరికీ పట్టకుండా బతకటం?

తెల తెల వారుతుండగా ఓ ముఖ్యమైన నిర్ణయానికి వచ్చాక గాని అతనికి కాస్త కునుకు పట్టలేదు.
మర్నాడు డాక్టర్‌ శేఖర్‌ వర్క్‌ కి ఫోన్‌ చేసి తను ఆర్నెల్లు వెకేషన్‌ తీసుకుంటున్నానని, తన పేషంట్స్‌ని మిగిలిన పార్న్టర్స్‌ చూసుకోవాలని చెప్పేశాడు!

ఆ రోజే వెళ్ళి Day-Trading Training లో చేరి పోయాడు!

………………………………………………………

తొందర్లో డే ట్రేడర్‌ శేఖర్‌ని కూడా టీవీలో చూడబోతున్నామా?!
------------------------------------------------------
రచన: కె. వి. ఎస్. రామారావు, 
ఈమాట సౌజన్యంతో